Σήμερα η Εκκλησία μας θυμίζει κάτι που ξεχνάμε συχνά.
Ότι η πνευματική ζωή δεν είναι επίπεδο έδαφος. Είναι σκάλα.
Και τις σκάλες δεν τις ανεβαίνουμε με άλματα, τις ανεβαίνουμε σκαλί σκαλί.
Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακας έγραψε ...
ένα βιβλίο, την «Κλίμακα», που περιγράφει 30 σκαλιά ανόδου της ψυχής προς την ευτυχία.
Τριάντα σκαλιά.
Όχι τρία.
Όχι ένα άλμα φωτισμού ένα πρωί που ξύπνησες σε καλή διάθεση.
Τριάντα.
Σκαλί σκαλί.
Και το πρώτο σκαλί δεν είναι κάποια εντυπωσιακή πράξη.
Είναι η αποχώρηση από αυτό που σε κρατάει κάτω. Η αναγνώριση ότι κάτι σε τραβάει προς τα πίσω.
Ότι υπάρχει ανηφόρα.
Και ότι αξίζει να την ανεβείς.
Αυτό που με συγκινεί στην εικόνα της Κλίμακας δεν είναι η κορυφή.
Είναι οι άνθρωποι που ανεβαίνουν.
Αργά.
Κουρασμένοι κάποιες φορές.
Σταματώντας για να πάρουν ανάσα.
Μερικοί πιο κάτω, μερικοί πιο πάνω.
Αλλά όλοι στραμμένοι προς την ίδια κατεύθυνση.
Και κάποιοι, στην παραδοσιακή εικόνα, πέφτουν.
"Δυνάμεις" τους τραβούν πίσω προς τα κάτω.
Γιατί η άνοδος δεν είναι εγγυημένη.
Θέλει επιλογή.
Κάθε μέρα, κάθε στιγμή.
Στη ζωή μου,και νομίζω στη ζωή του καθενός, υπάρχουν εποχές που νιώθεις ότι έχεις ανέβει μερικά σκαλιά.
Και εποχές που γλιστράς. Που ξαναβρίσκεσαι κάτω από εκεί που νόμιζες ότι είχες αφήσει πίσω σου.
Αλλά η Κλίμακα δεν σε κρίνει για το πού βρίσκεσαι τώρα.
Σε ρωτάει μόνο ένα: κοιτάς προς τα πάνω ή προς τα κάτω;
Καλή Κυριακή...
Β.Β.
