Οι τελευταίες διεθνείς εξελίξεις επιβεβαιώνουν με τον πιο ανησυχητικό τρόπο ότι το διεθνές δίκαιο, σε μεγάλο βαθμό, έχει μεταλλαχθεί σε δίκαιο ισχύος. Μια πραγματικότητα που...
για χρόνια συγκαλυπτόταν έρχεται πλέον ανοιχτά στο προσκήνιο: οι κανόνες του διεθνούς δικαίου εφαρμόζονται επιλεκτικά, στο μέτρο που εξυπηρετούν τα στρατηγικά συμφέροντα των ισχυρών δυνάμεων. Αυτή η διαπίστωση, ωστόσο, δεν αναιρεί –αντίθετα ενισχύει– την ιστορική και ηθική υποχρέωση των λαών να αγωνίζονται για την ισότιμη εφαρμογή του διεθνούς δικαίου στις σχέσεις όλων των κρατών, ανεξαρτήτως ισχύος.
Η επίθεση των Ηνωμένες Πολιτείες και του Ισραήλ ενάντια στο Ιράν δεν αποτελεί μια παρορμητική ή τυχοδιωκτική ενέργεια. Πρόκειται για μια μεθοδικά σχεδιασμένη στρατιωτική κλιμάκωση, προετοιμασμένη εδώ και μήνες, που εντάσσεται στον πυρήνα των στρατηγικών επιλογών των ΗΠΑ στο πλαίσιο των οξυμένων γεωπολιτικών και οικονομικών ανταγωνισμών μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων. Δεν είναι απλώς έκφραση του μόνιμου μιλιταρισμού του ισραηλινού κράτους, αλλά στοιχείο ενός ευρύτερου σχεδιασμού αποσταθεροποίησης της περιοχής.
Η επίθεση των Ηνωμένες Πολιτείες και του Ισραήλ ενάντια στο Ιράν δεν αποτελεί μια παρορμητική ή τυχοδιωκτική ενέργεια. Πρόκειται για μια μεθοδικά σχεδιασμένη στρατιωτική κλιμάκωση, προετοιμασμένη εδώ και μήνες, που εντάσσεται στον πυρήνα των στρατηγικών επιλογών των ΗΠΑ στο πλαίσιο των οξυμένων γεωπολιτικών και οικονομικών ανταγωνισμών μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων. Δεν είναι απλώς έκφραση του μόνιμου μιλιταρισμού του ισραηλινού κράτους, αλλά στοιχείο ενός ευρύτερου σχεδιασμού αποσταθεροποίησης της περιοχής.
Την ίδια στιγμή, η στάση των άλλων δύο μεγάλων πόλων ισχύος, της Ρωσίας και της Κίνας, αποκαλύπτει τα όρια της παγκοσμιοποίησης και του πολυπολικού αφηγήματος. Με ψυχρό πραγματισμό, αποφεύγουν τόσο τη μετωπική σύγκρουση όσο και οποιαδήποτε ουσιαστική υπεράσπιση του διεθνούς δικαίου.
Ιδιαίτερα απογοητευτική είναι η στάση της Ευρωπαϊκή Ένωσης, η οποία, εγκλωβισμένη στον ατλαντισμό και στη δική της πολιτική αδυναμία, αδυνατεί να αρθρώσει έναν αυτόνομο λόγο ειρήνης και δικαίου, περιοριζόμενη σε χλιαρές διακηρύξεις και επιλεκτικές ευαισθησίες.
Για την Ελλάδα, τα ζητήματα αυτά αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Η άκριτη πρόσδεση στους στρατιωτικούς σχεδιασμούς των ισχυρών, η μετατροπή της χώρας σε κόμβο στρατιωτικών υποδομών και η απουσία μιας ενεργητικής, πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής δεν υπηρετούν ούτε την ειρήνη ούτε τα πραγματικά συμφέροντα του ελληνικού λαού. Αντίθετα, αυξάνουν τους κινδύνους και περιορίζουν τα περιθώρια ανεξάρτητης και φιλειρηνικής στάσης.
Χαρακτηριστικό και άκρως ανησυχητικό παράδειγμα αποτελεί το πρόσφατο γεγονός στο Ακρωτήρι Κύπρου, όπου οι βρετανικές στρατιωτικές βάσεις χρησιμοποιούνται ενεργά στους πολεμικούς σχεδιασμούς της περιοχής, μετατρέποντας την Κύπρο σε κρίσιμο κρίκο μιας επικίνδυνης αλυσίδας στρατιωτικής κλιμάκωσης. Οι εξελίξεις αυτές αφορούν άμεσα και τον ελληνικό λαό, καθώς εντείνουν την αστάθεια στην Ανατολική Μεσόγειο και αυξάνουν τον κίνδυνο γενικευμένης ανάφλεξης.
Οι εξελίξεις παραμένουν απρόβλεπτες. Ο αστάθμητος παράγοντας είναι πάντα παρών. Η επίθεση δεν στρέφεται απλώς ενάντια σε ένα καθεστώς, αλλά απέναντί της βρίσκεται ένα ιστορικό έθνος, με τον υπαρκτό κίνδυνο γενικευμένου πολέμου σε ολόκληρη την περιοχή.
Σε αυτές τις συνθήκες, η ανάγκη για ένα ισχυρό, συνεπές και διεθνιστικό αντιπολεμικό κίνημα είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Ένα κίνημα που δεν θα υποκύπτει στη λογική των «στρατοπέδων», που θα υπερασπίζεται την ειρήνη, το διεθνές δίκαιο και το δικαίωμα των λαών να ζουν χωρίς τον φόβο των πολέμων των ισχυρών.
Ιδιαίτερα απογοητευτική είναι η στάση της Ευρωπαϊκή Ένωσης, η οποία, εγκλωβισμένη στον ατλαντισμό και στη δική της πολιτική αδυναμία, αδυνατεί να αρθρώσει έναν αυτόνομο λόγο ειρήνης και δικαίου, περιοριζόμενη σε χλιαρές διακηρύξεις και επιλεκτικές ευαισθησίες.
Για την Ελλάδα, τα ζητήματα αυτά αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Η άκριτη πρόσδεση στους στρατιωτικούς σχεδιασμούς των ισχυρών, η μετατροπή της χώρας σε κόμβο στρατιωτικών υποδομών και η απουσία μιας ενεργητικής, πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής δεν υπηρετούν ούτε την ειρήνη ούτε τα πραγματικά συμφέροντα του ελληνικού λαού. Αντίθετα, αυξάνουν τους κινδύνους και περιορίζουν τα περιθώρια ανεξάρτητης και φιλειρηνικής στάσης.
Χαρακτηριστικό και άκρως ανησυχητικό παράδειγμα αποτελεί το πρόσφατο γεγονός στο Ακρωτήρι Κύπρου, όπου οι βρετανικές στρατιωτικές βάσεις χρησιμοποιούνται ενεργά στους πολεμικούς σχεδιασμούς της περιοχής, μετατρέποντας την Κύπρο σε κρίσιμο κρίκο μιας επικίνδυνης αλυσίδας στρατιωτικής κλιμάκωσης. Οι εξελίξεις αυτές αφορούν άμεσα και τον ελληνικό λαό, καθώς εντείνουν την αστάθεια στην Ανατολική Μεσόγειο και αυξάνουν τον κίνδυνο γενικευμένης ανάφλεξης.
Οι εξελίξεις παραμένουν απρόβλεπτες. Ο αστάθμητος παράγοντας είναι πάντα παρών. Η επίθεση δεν στρέφεται απλώς ενάντια σε ένα καθεστώς, αλλά απέναντί της βρίσκεται ένα ιστορικό έθνος, με τον υπαρκτό κίνδυνο γενικευμένου πολέμου σε ολόκληρη την περιοχή.
Σε αυτές τις συνθήκες, η ανάγκη για ένα ισχυρό, συνεπές και διεθνιστικό αντιπολεμικό κίνημα είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Ένα κίνημα που δεν θα υποκύπτει στη λογική των «στρατοπέδων», που θα υπερασπίζεται την ειρήνη, το διεθνές δίκαιο και το δικαίωμα των λαών να ζουν χωρίς τον φόβο των πολέμων των ισχυρών.
