γράφει η Ελένη Παπαδοπούλου
Δημοτική Σύμβουλος Αθηναίων
Θα μιλήσω ως εκπαιδευτικός…
1. Μπορείς να πάθεις εγκεφαλικό όταν είσαι σε μία άλφα ηλικία λόγω της κατάστασης στην τάξη σου; Ναι, μπορείς. Το θράσος ορισμένων καλόπαιδων δεν περιγράφεται. Οσοι πιστεύουν ότι για την άθλια συμπεριφορά ανάγωγων αλητών φταίει ο καθηγητής να υποθέσω ότι έτσι είναι και τα παιδιά τους. Και...
η προσβολή σε έναν άνθρωπο με σπουδές, με εμπειρία, με αξιοπρέπεια, από ανήλικα μπροστά στην τάξη του δεν καταπίνεται. Σου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι.
2. Δεν υπάρχουν μόνο οι προκλητικοί εκπαιδευτικοί. Υπάρχουν και οι αδύναμοι εκπαιδευτικοί, οι ευγενικοί, οι ήρεμοι, αυτοί που δεν έχουν δυνατή φωνή, δεν θα σηκώσουν τους τόνους (κακώς βέβαια, αλλά υπάρχουν). Αυτοί είναι σίγουρα θύματα.
3. Οι καθηγήτριες ξένων γλωσσών ξεκινούν από το μείον δέκα για να κερδίσουν την τάξη, όταν όλες οι άλλες ειδικότητες ξεκινούν από το +30. Ναι, μπορείς να κερδίσεις την τάξη. Αλλά αν έχεις τάξη με πέντε ανάγωγα, και ένα είναι αρκετό πολλές φορές, μόνο η μεγάλη αυστηρότητα κάνει δουλειά και καμία άλλη “παιδαγωγική” μέθοδος.
Το ελληνικό σχολείο είναι ασύδοτο. Γιατί η νομοθεσία είναι ασύδοτη, γιατί η πολιτική ηγεσία χαϊδεύει αυτιά παιδιών και γονέων και έχει κάνει τους εκπαιδευτικούς σάκους του μποξ.
Η γυναίκα αυτή μπορεί να είχε δυσκολία στο να κρατήσει την τάξη. Αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι κανένας καθηγητής δεν σηκώνεται τυχαία να γράψει αναφορά για συγκεκριμένο τμήμα με ονόματα και να το στείλει παντού. Και ο λόγος δεν φαινόταν ασυνάρτητος που πάνε να την βγάλουν τρελή. Συγκροτημένος ήταν.
Όταν σου σκάνε ένα μπουκάλι γάλα στην πλάτη, όταν μαθήτρια κάνει τα αίσχη και η διεύθυνση με τον σύλλογο πετάνε χαρταετό, σε έχουν καταδικάσει. Δεν θα σε σεβαστεί κανείς μετά.
Επειδή το έργο το έχω δει πολλάκις, επειδή πολλοί διευθυντές δεν κάνουν για τη δουλειά, γιατί είναι ανεύθυνοι, γιατί φοβούνται, γιατι έχουν προσωπικές συμπάθειες, να αλλάξει η νομοθεσία για να μην έχουν περιθώρια να κάνουν κάτι άλλο πέραν του να πετάξουν έξω από το σχολείο τα καλοπαιδάκια που πηγαίνουν εκεί για χαβαλέ. Και κοιτούν τον καθηγητή με μάτι “δεν μας παρατάς κι εσύ ξόανο;”
Πληρώνουμε ως κοινωνία την γελοιότητα της Διαμαντοπούλου “πρώτα ο μαθητής” και τις αμερικανιές της που άφησαν τα παιδιά αγράμματα. Και οι υπόλοιποι συνέχισαν στο ίδιο μοντέλο.
Δεν υπάρχει πειθαρχία. Τέλος. Αυτό είναι το πρόβλημα των σχολείων και το πρόβλημα της χώρας.
