(Του Μάρκου Μπόλαρη)
Να που η ζωή ή μήπως η ιστορία, στου κύκλου τα γυρίσματα π΄...
ανεβοκατεβαίνουν,
καθώς ο Ερωτόκριτος μας δίδαξε,
να, που η ζωή
την τραγωδία των ανθρωπίνων,
την σκληρότητα των καθ’ ημάς ανθρωπίνων
δι’ ελέου και φόβου περαίνουσα,
άλλη μια τραγωδία
ουχί ως μίμησις πράξεως
αλλά πρωτογενώς ως πράξις τον ποιητήν προσδοκώσα ,
μπροστά στο κοίλον του δημοκρατικού θεάτρου,
στο κοίλον της κοινωνίας μας, εννοώ,
πολλά μικρή και γαρ
η αίθουσα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας,
να που η ζωή ξεδιπλώνει μπρός μας
τούτη την ανείπωτη τραγωδία,
μπροστά μας ξεδιπλώνει,
άναυδη όχι μόνον των Ελλήνων θεατών η ομήγυρις
μα και των Ευρωπαίων απάντων,
ως πολυσύνθεση η τραγωδία, ερανισμός,
αρχαίων πολλών ποιημάτων
ούτε μόνον του τραγικού Αισχύλου ούτε πάλιν
αυτού του ποιοτικού Σοφοκλή,
μήτε του τραγικότερου Ευριπίδη,
μιά δίκη
για το έγκλημα , για το κακούργημα,
τα κακουργήματα,
στο σιδηροδρομικό στα Τέμπη,
ως τραγική , η τραγικότερη αποτύπωση
της κατάρρευσης ως Κράτους,
μιά δίκη , ξεκινά χωρίς τους αυτουργούς,
εννοώ χωρίς πολιτικούς,
αυτούς που την διάλυση του Κράτους
απεργάστηκαν , τι λέω, απεργάζονται ,
εννοώ,
χωρίς τους ενόχους
της διάλυσης των σιδηροδρομικών συγκοινωνιών,
εννοώ χωρίς τους δολοπλόκους
της μη υλοποίησης των υποχρεώσεων αυτοματοποίησης της λειτουργίας των τραίνων,
γιατί , άραγες , τι τραγωδία,
να γνωρίζουμε κι όμως να μην το μάθουμε ποτέ,
εννοώ χωρίς τους δειλούς
που διέταξαν την αλλοίωση του τόπου του εγκλήματος με μπάζωμα,
εννοώ χωρίς τους τρισαθλίους
που εξαφάνισαν τις κάμερες, που πλαστογράφησαν
βιντεοταινίες, που χρησιμοποίησαν βαποράκια,
εννοώ χωρίς τους λαθρεμπόρους,
τους δολοπλόκους, τους δειλούς, τους τρισαθλίους
που μετήλθαν και μετέρχονται
κάθε αθλιότητα, κάθε παρανομία, κάθε δυσοσμία
που κατεδάφισαν, που κατεδαφίζουν
κάθε έννοια Κράτους Δικαίου στην Ελλάδα,
που εξουθένωσαν χειραγωγώντας
κάθε έννοια δικαιοσύνης στην Πατρίδα,
που εξευτέλισαν κι ευτελίζουν,
που αναίσχυντα εκβιάζουν
ανακριτές, εισαγγελείς, δικαστές, αστυνομικούς,
πυροσβέστες, ιατροδικαστές, σιδηροδρομικούς, πραγματογνώμονες, γιατρούς ,
ναί, μιά κορύφωση συνιστά τραγωδίας,
τούτη η δίκη ,
μιά δίκη χωρίς τους πραγματικούς ενόχους ,
κρύφτηκαν σε μιά παρωδία
της Βουλής,
κι η πυρόσφαιρα παρούσα που καίει ζωντανούς,
τους επιβάτες τα παιδιά ,που τους στερεί
την ανάσα,
η πυρόσφαιρα εκρηκτική που φωτίζει απαράγραπτα
το έγκλημα
και φανερώνει τους ενόχους,
Α! μια δίκη , ως παρωδία τραγωδίας,
δι’ αντιπροσώπων,
της Δικαιοσύνης ελεεινή , εις βόθυνον ,
εκτροπή ,
μιά δίκη άδικη ,άνευ ελέου και
μόνον φόβου,
εκβιασμών, απειλών, εξαφανίσεων, τροχαίων
μιά δίκη χωρίς ελπίδα κάθαρσης,
μιά δίκη ενώπιον του κοίλου της Κοινωνίας,
όπου
οι δειλοί της κατεδάφισης κρύφτηκαν ,
οι άθλιοι του λαθρεμπορίου εκβιάζουν ,
οι ένοχοι της αλλοίωσης των τεκμηρίων μηχανορραφούν,
μια τραγωδία ως μίμησις των αρχαίων,
οι Ερινύες ,
μη γελιέστε, παρούσες,
οι Μαινάδες,
φανερά, μετέχουσες,
οι Σειρήνες,
στη σειρά, αναμένουσες,
Άθλιοι της ανικανότητας, των περιστάσεων
υποδεέστεροι,
Τρισάθλιοι της απιστίας, των εμπιστευθέντων
κατώτεροι,
έντρομοι μεθοδεύοντας την μασκαράτα
μιάς τάχα δίκης !
Μα, άκουσέ με, έντρομε, άκουσέ με,
τον ποιητή αφουγκράσου, που
σε προειδοποιεί :
«δεν έχει πλοίο για Σέ,
δεν έχει οδό»,
σαφής η προειδοποίηση του Αλεξανδρινού,
έτσι που την ζωή σου χάλασες εδώ,
την Ελλάδα έτσι που ρήμαξες,
αμείλικτη η Τίσις και η Νέμεσις
στης Ιστορίας
σε αδέκαστη κρίση , σε αμείλικτους δικαστές
Σε παραδίδει ,
είτε συνεχίζεις εκβιάζων κι απειλών Εισαγγελείς
και Δικαστές , οι έρμοι τι τους έτυχε,
είτε αποκρύβεις τις κάμερες και τα βίντεο,
αμείλικτη Σε κρίνει !
Μιά μουντζούρα στης Ελλάδας
την ιστορία !
Όχι , η μόνη, δυστυχώς,
μα έντονη !
Η Κρίση άρχισε !
Ακούς, Ανθρωπάκο;
