Καλησπέρα Λευτέρη. Είχα πάρει απόφαση να μην ασχοληθώ με την προκλητική απόφαση του ΚΚΕ να οργανώσει προκλητική εκδήλωση στον τόπο του εγκλήματος που αποτέλεσε το έναυσμα του τρίτου γύρου του αδελφοκτόνου πολέμου του 1946-1949. Όχι από φόβο, αλλά για να μην ρίξω λάδι στην φωτιά στην τοπική κοινωνία.
Βλέποντας όμως στα social media τις προκλητικές δηλώσεις και συμπεριφορές του Κουτσιούμπα και των μεταφερόμενων επαγγελματιών κομμουνιστών που...
την μια μέρα παρουσιάζονται ως αγρότες, την άλλη ως γιατροί, νοσηλευτές, ιδιωτικοί υπάλληλοι κτλ, αναθεώρησα την στάση μου. Και θα γράψω για τα ανδραγαθήματα, εδώ στον πρώην Δήμο Δίου, αυτών που ήρθε δήθεν να τιμήσει η ηγεσία του ΚΚΕ και η κουστωδία της. Και όλα αυτά γιατί νιώθω τυχερός που πρόλαβα και γνώρισα λόγω της ηλικίας μου ανθρώπους που τα έζησαν οι ίδιοι και οι μαρτυρίες τους ήταν αμερόληπτες. Οπότε θεωρώ καθήκον μου, πλέον μετά από τις σημερινές προκλήσεις, να τα γράψω ως ένα είδος φόρου τιμής για τις ψυχές που βασανίσθηκαν και ως ένα είδος παρακαταθήκης προς την νέα γενιά που δηλητηριάζεται με ψεύδη μονομερώς από την αριστερά, αφού η δεξιά έπεσε σε λήθαργο στο βωμό της δήθεν συμφιλίωσης.
Ας ξεκινήσω από τα χωριά μας ένα προς ένα αλφαβητικά. Στον Άγιο Σπυρίδωνα, όπου κατοικείται κυρίως από οικογένειες των θρυλικών Σαρακατσαναίων, οι ξυλοδαρμοί αθώων νοικοκυραίων από τους κατσαπλιάδες του ΚΚΕ και οι κλοπές ζωντανών ήταν καθημερινό φαινόμενο όταν έπεφτε το σκοτάδι. Όσoν αφορά τους φόνους αθώων πολιτών που δεν συμμερίζονταν τις απόψεις τους, αξιοσημείωτη είναι η δολοφονία της μητέρας της οικογένειας Χολέβα στο λαϊκό δικαστήριο που είχαν στήσει αυτοί οι δήθεν δημοκράτες και ανθρωπιστές στο εξωκλήσι της Αγίας Τριάδας στην Βροντού και ανέβαζαν τους εκτελεσθέντες σε ένα μαδέρι και στο άλλο πατούσαν αυτοί για να φύγει το υποψήφιο θύμα στο γκρεμό και να βρει τραγικό θάνατο. Επίσης τραγικό ήταν το γεγονός της δολοφονίας του αρχιτσέλιγκα Κων/νου Φούντα και των δύο νεαρών γιων του στα Πιέρια Όρη, όπου είχαν τα ζώα τους. Ενός ανθρώπου που σύμφωνα με μαρτυρίες ανθρώπων του τον είχαν γνωρίσει δεν πείραζε ούτε μυρμήγκι, ενώ την περίοδο της πείνας και της κατοχής φιλοξενούσε και τάιζε με τα προϊόντα από τα ζώα όποιον είχε ανάγκη αδιακρίτως.
Στην δε Βροντού εκεί εξελίχθηκαν δραματικά εγκλήματα λόγω και της εγγύτητας του παλαιού οικισμού στο βουνό. Εκεί, στις 6 Μαΐου του 1946, συλλαμβάνουν τους Γρηγόριο Βελώνη, Γεώργιο Κουτσή, Μανώλα Γεώργιο και σκοτώνουν επί τόπου με δεκάδες μαχαιριές και σφαίρες τους Καλαϊτζή Ιωάννη και Τζιάφα Κων/νο. Τους τρεις άτυχους συλληφθέντες τους οδηγούν ψηλά στο βουνό ενώ στην πορεία προς αυτό πότε τους σέρνουν δεμένους πίσω από τα άλογα και πότε ανεβαίνουν οι ίδιοι οι κομμουνιστές στις πλάτες τους για να τους χλευάσουν και να τους προϊδεάσουν για το τι θα τραβήξουν. Εκεί τους βασανίζουν για μια εβδομάδα ακρωτηριάζοντας τους και ρίχνοντας τους αλάτι στα τραύματα. Μετά από μια εβδομάδα τους εκτελούν και σύμφωνα με μαρτυρία μικρού νεαρού βοσκού της εποχής εκείνης τους πετάνε σαν τα σκυλιά σε ένα ρέμα στη θέση Παγίδα στον Όλυμπο. Τον Μάιο του 1947, δολοφονούν την Μαρία Δημοπούλου την ιερή στιγμή που θήλαζε τον 40 ημερών γιό της και αφήνουν το παιδί της να θηλάζει μέσα στα αίματα της νεκρής μητέρας του μέχρι να το βρουν το πρωί οι συγγενείς και οι γείτονες. Την ίδια μέρα συλλαμβάνουν την Δέσποινα Γκουνταμάνη και την Θεοδώρα Τσιανάκα γιατί οι σύζυγοι τους είχαν δεξιά/πατριωτική ιδεολογία και αποκήρυτταν τον κομμουνισμό και αφού τις οδηγήσουν και τις βασανίσουν για αρκετές μέρες σε δασώδη περιοχή πλησίον της μονής της Πέτρας, τις εκτελούν άνανδρα.
Στο Δίον, οι ξυλοδαρμοί και το πλιάτσικο από τα σπίτια Ελλήνων που δεν συμπαθούσαν τον κομμουνισμό ήταν καθημερινό φαινόμενο. Χαρακτηριστική ήταν η απαγωγή και η εξαφάνιση τη 17χρονης Ελένης Καραΐσκου, γιατί η οικογένεια της ήταν πατριωτικών φρονημάτων, ενώ ακόμη και μέχρι σήμερα οι συγγενείς της δεν γνωρίζουν το τι απέγινε και τι είδους τραγικό θάνατο είχε στα χέρια των κατσαπλιάδων. Τα ίδια έγιναν και στα άλλα χωριά του δήμου Δίου-Ολύμπου από το Λιτόχωρο ως τους Πόρους, αλλά και στα χωριά των Πιερίων, όπως η Ρητίνη, το Ελατοχώρι κτλ σύμφωνα με ζωντανές αφηγήσεις ανθρώπων της εποχής στο αξιόλογο βιβλίο «Ελλάδα-Πιερία 1941-1949 - Δραματικά γεγονότα», καθώς και στο βιβλίο του κ. Ζαρκανέλλα «Η κόκκινη βία στην Πιερία».
Δυστυχώς αυτούς τους δολοφόνους ήρθε να τιμήσει προκλητικά σήμερα η ηγεσία του ΚΚΕ και μάλιστα στην επέτειο της επίθεσης στους φαντάρους που είχαν έρθει να περιφρουρήσουν τις εκλογές. Όχι κύριοι δεν θα πάρουμε και ούτε θα σας αφήσουμε να μονοπωλείτε μονομερώς την ιστορία όπως συμφέρει στο κομματικό σας αφήγημα. Δεν σας αφήσουμε να δηλητηριάσετε με ψεύδη την νεολαία μας, γιατί και εμείς γνωρίζουμε την ιστορία του τόπου μας, αλλά θεωρούσαμε ότι δεν ήταν αναγκαίο να αναμοχλεύουμε πάθη και μίση. Αφού κακώς η ηγεσία του δήμου έδειξε απέναντι σας φοβική στάση και σας έδωσε άδεια για αυτήν την πρόκληση, ήρθε η ώρα να βγάλουμε και εμείς στην δημοσιότητα τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα που αφορούν το τι έγινε τότε στην επικράτεια του δήμου Δίου Ολύμπου.
Κάτοικος πρώην Δήμου Δίου
