.jpg)
Φέτος συμπληρώνονται 110 χρόνια από τον Εθνικό Διχασμό πού τόσα κακά έφερε στην Πατρίδα μας, μετά την θριαμβευτική νίκη και το έπος του Βορείου Ελληνισμού που είναι οι Βαλκανικοί πόλεμοι (1912 - 1913), μέσω των οποίων ελευθερώθηκε η Μακεδονία και η Ήπειρος.
Δυστυχώς...
λίγα χρόνια μετά, ο Ελληνισμός πού ενώ απολάμβανε τις νίκες των Βαλκανικών πολέμων, βρίσκεται σε μία νέα περιπέτεια, όπου ο λαός, ακόμα και αυτός του εξωτερικού, όπως της Αμερικής, να χωριστεί σε δύο παρατάξεις. Τους Βασιλόφρονες και τους Βενιζελικούς, είναι ο επάρατος Εθνικός Διχασμός.
Για πολλές δεκαετίες δυστυχώς, η ιστοριογραφία αλλά και οι νέοι ιστορικοί, έριχναν το φταίξιμο στον Βασιλέα των Ελλήνων Κωνσταντίνο ΙΒ' τον ένδοξο Στρατηλάτη, ενώ εγκωμίαζαν και συνεχίζουν να εγκωμιάζουν τον Βενιζέλο. Είναι όμως έτσι;
Ενώ οι πηγές και τα στοιχεία είναι αδιαμφησβήτητα, οι ιστορικοί και κυρίως μετά το 1974 όπου η λεγομένη μεταπολίτευση έφερε τεράστιες αλλαγές, διακηρύττουν πώς για όλες τις συμφορές πού έζησε ο τόπος μας τα τελευταία εκατό χρόνια, φταίει το Στέμμα, το Παλάτι, ο Βασιλιάς. Ας δούμε όμως τα πράγματα σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές.
Ο Εθνικός Διχασμός (1915 - 1917) είναι έργο και δημιούργημα μόνο του ««Εθνάρχου»» Ελευθερίου Βενιζέλου. Αυτό το αναφωνεί και το παραδέχεται ο ίδιος μέσα στην Ελληνική Βουλή στις 17 Δεκεκβρίου 1929 όπως διαβάζουμε στα πρακτικά: «Εγώ, καλώς ή κακώς, είμαι εκείνος πού προεκάλεσε τον διχασμόν αυτόν». Αυτό βεβαίως η νεοτέρα ιστοριογραφία το αποσιωπά, αλλά θέλει να φταίει πάντα ο Βασιλεύς.
Ο Εθνικός Διχασμός, έργο και δημιούργημα του Ελευθερίου Βενιζέλου, χωρίζεται στους εξής τομείς τους οποίους και θα αναλύσουμε στα επόμενα άρθρα μας.
α). Την κατάλυση της Εθνικής κυριαρχίας με την αποβίβαση ξένων δυνάμεων στην Θεσσαλονίκη και κυρίως Γάλλων, παραβιάζοντας την ουδετερότητα της Ελλάδος και αυτού του Ελληνικού Συντάγματος το οποίο λίγο πρίν είχε προτείνει και είχε ψηφίσει ο ίδιος ο Βενιζέλος.
β). Την επιβολή αυστηρού και οικονομικού αποκλεισμού της νοτίου Ελλάδος, τον βομβαρδισμό των Αθηνών και των Ανακτόρων, αλλά και την κατάληψη του Πειραιώς και των Αθηνών.
γ). Την λιμοκτονία εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων, νέων, βρεφών, παιδιών και ηλικιωμένων, αφού δεν μπορούσαν να πλησιάσουν καράβια με τρόφιμα και φάρμακα, τα οποία έμεναν δεμένα στα λιμάνια της Μάλτας και της Σικελίας και αυτό για να εξαναγκάσουν τον Βασιλέα των Ελλήνων Κωνσταντίνο ΙΒ' και την επαναφορά του Βενιζέλου από τον Άνακτα στην κυβέρνηση.
δ).Την δολοφονία μεγάλου αριθμού Αξιωματικών και Οπλιτών του Ελληνικού Στρατού επειδή παρέμεναν πιστοί στην Ελλάδα και στον Άνακτα.
ε). Την αρπαγή του ενδόξου Βασιλικού Στόλου από τους Αγγλογάλλους με την εντολή του Ελευθερίου Βενιζέλου, πλήν του θρυλικού «ΑΒΕΡΩΦ» και την απομάκρυνση των Ναυτών, οι οποίοι με δάκρυα στα μάτια από τον Ναύσταθμο της Ελευσίνος πού έβλεπαν τα ένδοξα ελληνικά πλοία να καταλαμβάνονται από τους Αγγλογάλλους και φίλους του Βενιζέλου.
στ) Την ταπείνωση της Ελληνικής Σημαίας, η οποία υποχρεώθηκε να «υποκλιθεί» ενώπιον των Σημαιών των Ξένων Δυνάμεων και Προστατών του Βενιζέλου στο Ζάππειο.
Ο «««Εθνάρχης»»» Βενιζέλος πού ο ίδιος καλούσε τις Μεγάλες Δυνάμεις να καταλάβουν την Ελλάδα και να την οδηγήσουν στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο χωρίς ανταλλάγματα, σε αντίθεση με τον Βασιλέα των Ελλήνων Κωνσταντίνο ΙΒ' και των Κυβερνήσεων πού επέμεναν μέν να βγούν στον πόλεμο αλλά με ανταλλάγματα, με μεγάλη χαρά και ικανοποίηση εκφράστηκε στον Αγγλικό τύπο ύστερα από το επαίσχυντο τελεσίγραφο της 27ης Ιουνίου 1916 της ΑΝΤΑΝΤ πρός την Ελληνική Κυβέρνηση και τον Βασιλέα των Ελλήνων Κωνσταντίνο ΙΒ' με το οποίο οι Δυνάμεις και «προστάτιδες» κατέλυαν την Εθνική κυριαρχία της Ελλάδος, ζητώντας την γενική αποστράτευση, τον αφοπλισμό της Ελλάδος, την παράδοση του ενδόξου Ελληνικού Στρατού και ενδόξου Βασιλικού Ναυτικού.
λΛγο καιρό μετά, ο ««Εθνάρχης»» Βενιζέλος ολοκλήρωσε την καταστροφή του τελεσιδίκου, με την κατάληψη της Θεσσαλονίκης το 1915 με το στασιαστικό του κίνημα πού από τους νεοιστορικούς το ονόμασε « Κίνημα Εθνικής Αμύνης», την κατάφορη παραβίαση του Ελληνικού Συντάγματος και την εγκαθίδρυση μιας ξεχωριστής «κυβερνήσεως».
Για πολλές δεκαετίες δυστυχώς, η ιστοριογραφία αλλά και οι νέοι ιστορικοί, έριχναν το φταίξιμο στον Βασιλέα των Ελλήνων Κωνσταντίνο ΙΒ' τον ένδοξο Στρατηλάτη, ενώ εγκωμίαζαν και συνεχίζουν να εγκωμιάζουν τον Βενιζέλο. Είναι όμως έτσι;
Ενώ οι πηγές και τα στοιχεία είναι αδιαμφησβήτητα, οι ιστορικοί και κυρίως μετά το 1974 όπου η λεγομένη μεταπολίτευση έφερε τεράστιες αλλαγές, διακηρύττουν πώς για όλες τις συμφορές πού έζησε ο τόπος μας τα τελευταία εκατό χρόνια, φταίει το Στέμμα, το Παλάτι, ο Βασιλιάς. Ας δούμε όμως τα πράγματα σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές.
Ο Εθνικός Διχασμός (1915 - 1917) είναι έργο και δημιούργημα μόνο του ««Εθνάρχου»» Ελευθερίου Βενιζέλου. Αυτό το αναφωνεί και το παραδέχεται ο ίδιος μέσα στην Ελληνική Βουλή στις 17 Δεκεκβρίου 1929 όπως διαβάζουμε στα πρακτικά: «Εγώ, καλώς ή κακώς, είμαι εκείνος πού προεκάλεσε τον διχασμόν αυτόν». Αυτό βεβαίως η νεοτέρα ιστοριογραφία το αποσιωπά, αλλά θέλει να φταίει πάντα ο Βασιλεύς.
Ο Εθνικός Διχασμός, έργο και δημιούργημα του Ελευθερίου Βενιζέλου, χωρίζεται στους εξής τομείς τους οποίους και θα αναλύσουμε στα επόμενα άρθρα μας.
α). Την κατάλυση της Εθνικής κυριαρχίας με την αποβίβαση ξένων δυνάμεων στην Θεσσαλονίκη και κυρίως Γάλλων, παραβιάζοντας την ουδετερότητα της Ελλάδος και αυτού του Ελληνικού Συντάγματος το οποίο λίγο πρίν είχε προτείνει και είχε ψηφίσει ο ίδιος ο Βενιζέλος.
β). Την επιβολή αυστηρού και οικονομικού αποκλεισμού της νοτίου Ελλάδος, τον βομβαρδισμό των Αθηνών και των Ανακτόρων, αλλά και την κατάληψη του Πειραιώς και των Αθηνών.
γ). Την λιμοκτονία εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων, νέων, βρεφών, παιδιών και ηλικιωμένων, αφού δεν μπορούσαν να πλησιάσουν καράβια με τρόφιμα και φάρμακα, τα οποία έμεναν δεμένα στα λιμάνια της Μάλτας και της Σικελίας και αυτό για να εξαναγκάσουν τον Βασιλέα των Ελλήνων Κωνσταντίνο ΙΒ' και την επαναφορά του Βενιζέλου από τον Άνακτα στην κυβέρνηση.
δ).Την δολοφονία μεγάλου αριθμού Αξιωματικών και Οπλιτών του Ελληνικού Στρατού επειδή παρέμεναν πιστοί στην Ελλάδα και στον Άνακτα.
ε). Την αρπαγή του ενδόξου Βασιλικού Στόλου από τους Αγγλογάλλους με την εντολή του Ελευθερίου Βενιζέλου, πλήν του θρυλικού «ΑΒΕΡΩΦ» και την απομάκρυνση των Ναυτών, οι οποίοι με δάκρυα στα μάτια από τον Ναύσταθμο της Ελευσίνος πού έβλεπαν τα ένδοξα ελληνικά πλοία να καταλαμβάνονται από τους Αγγλογάλλους και φίλους του Βενιζέλου.
στ) Την ταπείνωση της Ελληνικής Σημαίας, η οποία υποχρεώθηκε να «υποκλιθεί» ενώπιον των Σημαιών των Ξένων Δυνάμεων και Προστατών του Βενιζέλου στο Ζάππειο.
Ο «««Εθνάρχης»»» Βενιζέλος πού ο ίδιος καλούσε τις Μεγάλες Δυνάμεις να καταλάβουν την Ελλάδα και να την οδηγήσουν στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο χωρίς ανταλλάγματα, σε αντίθεση με τον Βασιλέα των Ελλήνων Κωνσταντίνο ΙΒ' και των Κυβερνήσεων πού επέμεναν μέν να βγούν στον πόλεμο αλλά με ανταλλάγματα, με μεγάλη χαρά και ικανοποίηση εκφράστηκε στον Αγγλικό τύπο ύστερα από το επαίσχυντο τελεσίγραφο της 27ης Ιουνίου 1916 της ΑΝΤΑΝΤ πρός την Ελληνική Κυβέρνηση και τον Βασιλέα των Ελλήνων Κωνσταντίνο ΙΒ' με το οποίο οι Δυνάμεις και «προστάτιδες» κατέλυαν την Εθνική κυριαρχία της Ελλάδος, ζητώντας την γενική αποστράτευση, τον αφοπλισμό της Ελλάδος, την παράδοση του ενδόξου Ελληνικού Στρατού και ενδόξου Βασιλικού Ναυτικού.
λΛγο καιρό μετά, ο ««Εθνάρχης»» Βενιζέλος ολοκλήρωσε την καταστροφή του τελεσιδίκου, με την κατάληψη της Θεσσαλονίκης το 1915 με το στασιαστικό του κίνημα πού από τους νεοιστορικούς το ονόμασε « Κίνημα Εθνικής Αμύνης», την κατάφορη παραβίαση του Ελληνικού Συντάγματος και την εγκαθίδρυση μιας ξεχωριστής «κυβερνήσεως».
(συνεχίζεται).
Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ.
