Ξένες εφημερίδες παρουσίασαν την Ελλάδα ως «βάρβαρη χώρα χωρίς νόμους»
Σαν σήμερα, 9 Απριλίου 1870, κορυφώνεται ένα από τα πιο σκοτεινά επεισόδια της νεότερης ελληνικής ιστορίας: η «Σφαγή στο Δήλεσι», το έγκλημα που...
έκανε την Ελλάδα διεθνές σκάνδαλο και αποκάλυψε την αδυναμία του κράτους να επιβληθεί στην ύπαιθρο. Ληστές από τη διαβόητη συμμορία των αδελφών Αρβανιτάκη δολοφονούν εν ψυχρώ ευρωπαίους περιηγητές, ανάμεσά τους Βρετανούς και Ιταλούς, και η υπόθεση εξελίσσεται σε διπλωματική καταιγίδα με επίκεντρο την Αθήνα.
Όλα ξεκίνησαν λίγες ημέρες νωρίτερα, στις 30 Μαρτίου 1870, όταν μια ομάδα Άγγλων και Ελλήνων εκδρομέων, μαζί με Ιταλούς ευγενείς, ξεκίνησε μια φαινομενικά αθώα εκδρομή προς τον Μαραθώνα. Στην περιοχή του Πικερμίου, ένοπλοι ληστές με αρχηγό τον Χρήστο Αρβανιτάκη έστησαν ενέδρα, τραυμάτισαν τους χωροφύλακες που συνόδευαν την αποστολή και οδήγησαν τους ξένους ομήρους στο κρησφύγετό τους, αρχικά σε σπηλιά στην Πεντέλη και στη συνέχεια στην περιοχή του Δηλεσίου, κοντά στον Ωρωπό.
Οι ληστές σύντομα κατάλαβαν ότι κρατούν στα χέρια τους «βαριά χαρτιά»: μέλη της βρετανικής και ιταλικής αριστοκρατίας, ανάμεσά τους ο πρίγκιπας Ουίλιαμ Έθελστοουν. Ζήτησαν τεράστια λύτρα σε χρυσές λίρες και πλήρη αμνηστία για να αφήσουν τους ομήρους ελεύθερους, κλιμακώνοντας συνεχώς τις απαιτήσεις τους όσο περνούσαν οι μέρες. Η ελληνική κυβέρνηση βρέθηκε παγιδευμένη ανάμεσα στην πίεση των μεγάλων δυνάμεων και στον φόβο ότι αν ενδώσει, θα νομιμοποιήσει ουσιαστικά τη ληστοκρατία που μάστιζε την ύπαιθρο.
Στις 9 Απριλίου 1870, Μεγάλη Πέμπτη, τμήμα της Χωροφυλακής εντοπίζει τους ληστές στην περιοχή του Δηλεσίου και έρχεται σχεδόν πρόσωπο με πρόσωπο μαζί τους. Μέσα σε κλίμα πανικού, και βλέποντας τον κλοιό να στενεύει, οι Αρβανιτάκηδες εκτελούν τους ομήρους – τέσσερις Βρετανούς και Ιταλούς περιηγητές – πριν επιχειρήσουν να διαφύγουν, γράφοντας με αίμα το τέλος της υπόθεσης και σφραγίζοντας τη μέρα αυτή ως ένα από τα πιο ντροπιαστικά ορόσημα για το ελληνικό κράτος.
Η αντίδραση στην Ευρώπη είναι εκρηκτική: βρετανικές και ιταλικές εφημερίδες παρουσιάζουν την Ελλάδα ως «βάρβαρη χώρα χωρίς νόμους», ζητώντας σκληρή στάση απέναντι στην Αθήνα. Οι διπλωματικές σχέσεις Ελλάδας – Βρετανίας παγώνουν, η κυβέρνηση του Θρασύβουλου Ζαΐμη καταρρέει υπό το βάρος της διεθνούς κατακραυγής και της εσωτερικής κριτικής, και η «Σφαγή στο Δήλεσι» μένει στην Ιστορία ως σύμβολο του πώς η ληστοκρατία και η κρατική ανεπάρκεια μπορούν να μετατρέψουν μια τοπική εγκληματική πράξη σε διεθνή κρίση με πολιτικές προεκτάσεις.
Όλα ξεκίνησαν λίγες ημέρες νωρίτερα, στις 30 Μαρτίου 1870, όταν μια ομάδα Άγγλων και Ελλήνων εκδρομέων, μαζί με Ιταλούς ευγενείς, ξεκίνησε μια φαινομενικά αθώα εκδρομή προς τον Μαραθώνα. Στην περιοχή του Πικερμίου, ένοπλοι ληστές με αρχηγό τον Χρήστο Αρβανιτάκη έστησαν ενέδρα, τραυμάτισαν τους χωροφύλακες που συνόδευαν την αποστολή και οδήγησαν τους ξένους ομήρους στο κρησφύγετό τους, αρχικά σε σπηλιά στην Πεντέλη και στη συνέχεια στην περιοχή του Δηλεσίου, κοντά στον Ωρωπό.
Οι ληστές σύντομα κατάλαβαν ότι κρατούν στα χέρια τους «βαριά χαρτιά»: μέλη της βρετανικής και ιταλικής αριστοκρατίας, ανάμεσά τους ο πρίγκιπας Ουίλιαμ Έθελστοουν. Ζήτησαν τεράστια λύτρα σε χρυσές λίρες και πλήρη αμνηστία για να αφήσουν τους ομήρους ελεύθερους, κλιμακώνοντας συνεχώς τις απαιτήσεις τους όσο περνούσαν οι μέρες. Η ελληνική κυβέρνηση βρέθηκε παγιδευμένη ανάμεσα στην πίεση των μεγάλων δυνάμεων και στον φόβο ότι αν ενδώσει, θα νομιμοποιήσει ουσιαστικά τη ληστοκρατία που μάστιζε την ύπαιθρο.
Στις 9 Απριλίου 1870, Μεγάλη Πέμπτη, τμήμα της Χωροφυλακής εντοπίζει τους ληστές στην περιοχή του Δηλεσίου και έρχεται σχεδόν πρόσωπο με πρόσωπο μαζί τους. Μέσα σε κλίμα πανικού, και βλέποντας τον κλοιό να στενεύει, οι Αρβανιτάκηδες εκτελούν τους ομήρους – τέσσερις Βρετανούς και Ιταλούς περιηγητές – πριν επιχειρήσουν να διαφύγουν, γράφοντας με αίμα το τέλος της υπόθεσης και σφραγίζοντας τη μέρα αυτή ως ένα από τα πιο ντροπιαστικά ορόσημα για το ελληνικό κράτος.
Η αντίδραση στην Ευρώπη είναι εκρηκτική: βρετανικές και ιταλικές εφημερίδες παρουσιάζουν την Ελλάδα ως «βάρβαρη χώρα χωρίς νόμους», ζητώντας σκληρή στάση απέναντι στην Αθήνα. Οι διπλωματικές σχέσεις Ελλάδας – Βρετανίας παγώνουν, η κυβέρνηση του Θρασύβουλου Ζαΐμη καταρρέει υπό το βάρος της διεθνούς κατακραυγής και της εσωτερικής κριτικής, και η «Σφαγή στο Δήλεσι» μένει στην Ιστορία ως σύμβολο του πώς η ληστοκρατία και η κρατική ανεπάρκεια μπορούν να μετατρέψουν μια τοπική εγκληματική πράξη σε διεθνή κρίση με πολιτικές προεκτάσεις.
