Σε μια περίοδο όπου η ιστορική μνήμη δοκιμάζεται καθημερινά από την αδιαφορία και την εγκατάλειψη, υπάρχουν ακόμη φωτεινές εξαιρέσεις που αποδεικνύουν πως τίποτα δεν έχει χαθεί οριστικά. Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί ο...
Δήμος Κάτω Νευροκοπίου και ο Αντιδήμαρχος Ησαίας Χατζηκωνσταντίνου, οι οποίοι αντέδρασαν άμεσα και αποτελεσματικά, έπειτα από τις καταγγελίες του ερευνητή Γιάννη Δαμάρη, προκειμένου να διασωθεί το μοναδικό πλέον χαλύβδινο θωράκιο προστασίας όλμου οχυρού της περιόδου 1936-1941.
Την ίδια ώρα, η εικόνα που αποκαλύπτεται στην ευρύτερη περιοχή του Κάτω Νευροκοπίου και του Βώλακα προκαλεί οργή και θλίψη. «Άγνωστοι» κλέφτες μετάλων έχουν επιδοθεί σε μια συστηματική επιχείρηση τεμαχισμού και κλοπής των εναπομεινάντων θωρακίων της ιστορικής Γραμμής Μεταξά, ενός από τα σημαντικότερα αμυντικά έργα της νεότερης ελληνικής ιστορίας.
Αυτά τα χαλύβδινα τμήματα δεν είναι όμως απλά «παλιοσίδερα», αλλά ζωντανά τεκμήρια μιας εποχής αγώνα και θυσίας, είναι κομμάτια της εθνικής μας ταυτότητας. Είναι, κυριολεκτικά, ιερά. Και όμως, αντιμετωπίζονται ως υλικό προς πώληση σε μάντρες σκραπ, με την ανοχή –αν όχι τη συνενοχή– ενός ευρύτερου πλαισίου αδιαφορίας.
Οι ευθύνες είναι σαφείς και πολλαπλές. Πρώτα και κύρια, στους φυσικούς αυτουργούς που, όπως σε όλη την Ελλάδα, προχωρούν στις κλοπές και τους κλεπταποδόχους που αποδέχονται και εμπορεύονται τα κλεμμένα. Όμως δεν τελειώνει εκεί η αλυσίδα της παρακμής. Υπάρχουν και οι ηθικοί αυτουργοί: εκείνοι που εδώ και χρόνια αδυνατούν ή δεν επιθυμούν να διαμορφώσουν ένα ολοκληρωμένο σχέδιο προστασίας, αξιοποίησης και ανάδειξης της Οχύρωσης Μεταξά, αφήνοντάς την ουσιαστικά απροστάτευτη.
Την ίδια ώρα, η εικόνα που αποκαλύπτεται στην ευρύτερη περιοχή του Κάτω Νευροκοπίου και του Βώλακα προκαλεί οργή και θλίψη. «Άγνωστοι» κλέφτες μετάλων έχουν επιδοθεί σε μια συστηματική επιχείρηση τεμαχισμού και κλοπής των εναπομεινάντων θωρακίων της ιστορικής Γραμμής Μεταξά, ενός από τα σημαντικότερα αμυντικά έργα της νεότερης ελληνικής ιστορίας.
Αυτά τα χαλύβδινα τμήματα δεν είναι όμως απλά «παλιοσίδερα», αλλά ζωντανά τεκμήρια μιας εποχής αγώνα και θυσίας, είναι κομμάτια της εθνικής μας ταυτότητας. Είναι, κυριολεκτικά, ιερά. Και όμως, αντιμετωπίζονται ως υλικό προς πώληση σε μάντρες σκραπ, με την ανοχή –αν όχι τη συνενοχή– ενός ευρύτερου πλαισίου αδιαφορίας.
Οι ευθύνες είναι σαφείς και πολλαπλές. Πρώτα και κύρια, στους φυσικούς αυτουργούς που, όπως σε όλη την Ελλάδα, προχωρούν στις κλοπές και τους κλεπταποδόχους που αποδέχονται και εμπορεύονται τα κλεμμένα. Όμως δεν τελειώνει εκεί η αλυσίδα της παρακμής. Υπάρχουν και οι ηθικοί αυτουργοί: εκείνοι που εδώ και χρόνια αδυνατούν ή δεν επιθυμούν να διαμορφώσουν ένα ολοκληρωμένο σχέδιο προστασίας, αξιοποίησης και ανάδειξης της Οχύρωσης Μεταξά, αφήνοντάς την ουσιαστικά απροστάτευτη.
Ε.Κ.
