Διανύουμε μια εποχή που ο δημόσιος βίος της χώρας θυμίζει αρχαία τραγωδία και η σκηνή επαναλαμβάνεται με ανησυχητική ακρίβεια. Κι από...
τις παλιές πληγές των Τεμπών και των υποκλοπών μέχρι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ με τις δικογραφίες που φτάνουν από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και τα προβλήματα με τα πτυχία των «αρίστων», η κυβέρνηση μοιάζει με πλοίο που έχει χάσει εντελώς τον προσανατολισμό του.
Ο Κ. Μητσοτάκης, που ανέβηκε στην εξουσία αρχικά το 2019 με το λάβαρο του «ηθικού πλεονεκτήματος» έναντι της προηγούμενης κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, που είχε ξεθωριάσει το δικό της λάβαρο, υποσχόμενος να ξεριζώσει τη διαφθορά, το «βαθύ κράτος» και τα ρουσφέτια, το βλέπει τώρα να σκίζεται από τους ίδιους τους ανέμους που το ύψωσαν.
Ο Ισοκράτης, πριν από 2.400 χρόνια, είχε προειδοποιήσει: «Το της πόλεως όλης ήθος, ομοιούται τοις άρχουσιν». Το ήθος ολόκληρης της πολιτείας μοιάζει με αυτό των αρχόντων. Όταν οι άρχοντες χάνουν την αρετή, η πόλη ολόκληρη σαπίζει από πάνω προς τα κάτω. Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα. Κι ο Πλάτων το είχε πει ξεκάθαρα: «Ο αληθινός άρχων ου πέφυκε το αυτώ συμφέρον σκοπείσθαι αλλά το τω αρχομένω». Ο γνήσιος ηγέτης δεν κοιτάζει το δικό του κέρδος, αλλά το συμφέρον των υπηκόων.
Όταν όμως η εξουσία μετατρέπεται σε εργαλείο για προσωπικά ή κομματικά οφέλη, η πολιτική παύει να είναι υπηρεσία και γίνεται αυτοσκοπός. Εδώ έρχεται ο Κομφούκιος να μας θυμίσει την αιώνια αλήθεια: «Όποιος κυβερνά με αρετή μοιάζει με τον Πολικό Αστέρα, που μένει στη θέση του και όλα τα αστέρια στρέφονται προς αυτόν». Όταν όμως ο Πολικός Αστέρας σβήνει και η εξουσία χάνει την ηθική της λάμψη, τότε το πλοίο παρασύρεται από τους σκοτεινούς ανέμους της διαφθοράς. Δεν χρειάζεται ισχυρός αντίπαλος για να βυθιστεί. Αρκεί η ίδια η απώλεια της πυξίδας.
Από τα χρόνια του Σόλωνα, που έλεγε ότι η καλύτερη πολιτεία είναι εκείνη όπου ο λαός υπακούει στους άρχοντες και οι άρχοντες στους νόμους, μέχρι τον Αριστοτέλη, που μας θύμιζε ότι ο άνθρωπος είναι φύσει πολιτικόν ζώον, η ιστορία επαναλαμβάνεται. Και η σημερινή πραγματικότητα δεν είναι παρά η επιβεβαίωση ότι η πολιτική χωρίς ηθική είναι σαν σώμα χωρίς ψυχή. Κι ο Ρουσσώ το είχε πει κοφτά: «Αυτοί που ξεχωρίζουν την Πολιτική από την Ηθική δεν θα καταλάβουν ποτέ ούτε τη μία ούτε την άλλη»...
Ακολουθώντας τα χνάρια των προκατόχων τους, οι σημερινοί ένοικοι της εξουσίας προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο και να οχυρωθούν πίσω από το δόγμα πως «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό». Καμία κυβέρνηση, όμως, δεν επιβίωσε μόλις απονεκρώθηκε ηθικά. Ακόμη και η παρούσα, μολονότι δεν έχει ισχυρό πολιτικό αντίπαλο να την απειλεί άμεσα, το πεπρωμένο της κατάρρευσης φυγείν αδύνατον...
Ο ΚΟΡΙΟΣ
