Το αμετροεπές ύφος και ο αλαζονικός τρόπος του κ. Γεωργιάδη είναι γνωστά στην ελληνική κοινωνία εδώ και χρόνια, και ακόμη περισσότερα για τους «παροικούντες της Ιερουσαλήμ».
Επιπλέον...
η πολιτική υποκρισία (κοινώς λεγομένη «κωλοτούμπα) σπάνια εμφανίζεται τόσο απροκάλυπτα όσο στην περίπτωση του. Ο ίδιος άνθρωπος που σήμερα καταγγέλλει την Εισαγγελέα κ. Κοβέσι για «παρεμβάσεις» και αφήνει δηλητηριώδεις αιχμές για τη δημοκρατία, υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της πλέον σκοτεινής περιόδου της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας όπου η εθνική κυριαρχία τελούσε υπό στυγνή επιτήρηση άλλων, συμπαθών του κ. Γεωργιάδη, διεθνών θεσμών: Την εποχή των Μνημονίων.
Επειδή λοιπόν σε αυτή τη χώρα ευτυχώς δεν χάσαμε όλοι την μνήμη μας και την κρίση μας, ούτε ζούμε στην φαντασμαγορική πολιτεία του Αδώνιδος, ας θυμηθούμε μερικά ενδιαφέροντα γεγονότα από την τραγική εκείνη εποχή, κεντρικό πρόσωπο της οποίας αναδείχτηκε από την πρώτη ημέρα ο κ. Γεωργιάδης:
Στα χρόνια της κρίσης, η παρουσία της «τρόικας» δεν παρουσιάστηκε από τον Γεωργιάδη ως απειλή για τη δημοκρατία. Αντιθέτως, αντιμετωπίστηκε ως σωτηρία. Και τρόπον τινά «απελευθέρωση». Τότε, οι εξωτερικοί έλεγχοι δεν τον ενοχλούσαν. Τότε, οι παρεμβάσεις ήταν «μεταρρυθμίσεις».
Σήμερα όμως, όταν μια ευρωπαϊκή εισαγγελική αρχή ερευνά τη διαχείριση δημόσιου χρήματος στην οποία είναι ερευνώμενο σχεδόν το σύνολο της «κυβέρνησης των αρίστων», η ρητορική αλλάζει. Ξαφνικά, ο έλεγχος βαφτίζεται «υπέρβαση αρμοδιοτήτων» και η λογοδοσία «πολιτική παρέμβαση».
Η πραγματικότητα είναι απλή, παρά την μεθοδική προπαγάνδα του κ. Γεωργιάδη: η Εισαγγελεύς κ. Κοβέσι δεν νομοθετεί, δεν κυβερνά, δεν πολιτεύεται στην Ελλάδα. Ερευνά, ως έχει καθήκον και υποχρέωση, την τέλεση ποινικώς κολάσιμων πράξεων (κοινώς απατεωνιών!) οι οποίες έχουν ως βάση την διασπάθιση ευρωπαϊκών κονδυλίων με την μεσολάβηση ή συνέργεια πολιτικών προσώπων. Τόσο απλά, τόσο ξεκάθαρα. Και αυτό ακριβώς φαίνεται να ενοχλεί τον κ. Άδωνι και τους συν αυτώ... Διότι η έρευνα δεν σηκώνει συνθήματα. Φέρνει στοιχεία, ευθύνες και φυσικά ονόματα. Τώρα αν τα ονόματα είναι όλα από το κόμμα στο οποίο είναι αντιπρόεδρος ο κ. Άδωνις προφανώς δεν ευθύνεται η κ. Κοβέσι γι’ αυτό…
Ας δούμε όμως πως ακριβώς λειτούργει η τακτική Γεωργιάδη:
Παράδειγμα πρώτο: όταν η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας επισημαίνει κινδύνους διαφθοράς ή κακοδιαχείρισης ευρωπαϊκών πόρων, η απάντηση δεν είναι η θεσμική συνεργασία, αλλά η προσωπική επίθεση. Πρόκειται για κλασική τακτική αποπροσανατολισμού: αντί να συζητηθεί το περιεχόμενο των ερευνών, στοχοποιείται ο ερευνητής.
Παράδειγμα δεύτερο: η ειρωνική αποστροφή περί «δημοκρατίας που μας επιτρέπεται» δεν είναι απλώς πολιτική υπερβολή, αλλά μια επικίνδυνη αντιστροφή της πραγματικότητας. Διότι η δημοκρατία δεν απειλείται από τη δικαιοσύνη που ελέγχει την εξουσία· απειλείται όταν η εξουσία επιχειρεί να απαξιώσει, και να χειραγωγήσει τη δικαιοσύνη.
Επειδή λοιπόν σε αυτή τη χώρα ευτυχώς δεν χάσαμε όλοι την μνήμη μας και την κρίση μας, ούτε ζούμε στην φαντασμαγορική πολιτεία του Αδώνιδος, ας θυμηθούμε μερικά ενδιαφέροντα γεγονότα από την τραγική εκείνη εποχή, κεντρικό πρόσωπο της οποίας αναδείχτηκε από την πρώτη ημέρα ο κ. Γεωργιάδης:
Στα χρόνια της κρίσης, η παρουσία της «τρόικας» δεν παρουσιάστηκε από τον Γεωργιάδη ως απειλή για τη δημοκρατία. Αντιθέτως, αντιμετωπίστηκε ως σωτηρία. Και τρόπον τινά «απελευθέρωση». Τότε, οι εξωτερικοί έλεγχοι δεν τον ενοχλούσαν. Τότε, οι παρεμβάσεις ήταν «μεταρρυθμίσεις».
Σήμερα όμως, όταν μια ευρωπαϊκή εισαγγελική αρχή ερευνά τη διαχείριση δημόσιου χρήματος στην οποία είναι ερευνώμενο σχεδόν το σύνολο της «κυβέρνησης των αρίστων», η ρητορική αλλάζει. Ξαφνικά, ο έλεγχος βαφτίζεται «υπέρβαση αρμοδιοτήτων» και η λογοδοσία «πολιτική παρέμβαση».
Η πραγματικότητα είναι απλή, παρά την μεθοδική προπαγάνδα του κ. Γεωργιάδη: η Εισαγγελεύς κ. Κοβέσι δεν νομοθετεί, δεν κυβερνά, δεν πολιτεύεται στην Ελλάδα. Ερευνά, ως έχει καθήκον και υποχρέωση, την τέλεση ποινικώς κολάσιμων πράξεων (κοινώς απατεωνιών!) οι οποίες έχουν ως βάση την διασπάθιση ευρωπαϊκών κονδυλίων με την μεσολάβηση ή συνέργεια πολιτικών προσώπων. Τόσο απλά, τόσο ξεκάθαρα. Και αυτό ακριβώς φαίνεται να ενοχλεί τον κ. Άδωνι και τους συν αυτώ... Διότι η έρευνα δεν σηκώνει συνθήματα. Φέρνει στοιχεία, ευθύνες και φυσικά ονόματα. Τώρα αν τα ονόματα είναι όλα από το κόμμα στο οποίο είναι αντιπρόεδρος ο κ. Άδωνις προφανώς δεν ευθύνεται η κ. Κοβέσι γι’ αυτό…
Ας δούμε όμως πως ακριβώς λειτούργει η τακτική Γεωργιάδη:
Παράδειγμα πρώτο: όταν η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας επισημαίνει κινδύνους διαφθοράς ή κακοδιαχείρισης ευρωπαϊκών πόρων, η απάντηση δεν είναι η θεσμική συνεργασία, αλλά η προσωπική επίθεση. Πρόκειται για κλασική τακτική αποπροσανατολισμού: αντί να συζητηθεί το περιεχόμενο των ερευνών, στοχοποιείται ο ερευνητής.
Παράδειγμα δεύτερο: η ειρωνική αποστροφή περί «δημοκρατίας που μας επιτρέπεται» δεν είναι απλώς πολιτική υπερβολή, αλλά μια επικίνδυνη αντιστροφή της πραγματικότητας. Διότι η δημοκρατία δεν απειλείται από τη δικαιοσύνη που ελέγχει την εξουσία· απειλείται όταν η εξουσία επιχειρεί να απαξιώσει, και να χειραγωγήσει τη δικαιοσύνη.
Παράδειγμα τρίτο: η επιλεκτική ευαισθησία. Όταν οι δανειστές επέβαλλαν σκληρές πολιτικές με εφιαλτικό κοινωνικό κόστος, με τους Έλληνες να τρώνε από τους κάδους απορριμμάτων και τα ελληνόπουλα να λιποθυμούν στα σχολεία από την πείνα, δεν υπήρχε αντίστοιχη ρητορική του κ. Άδωνι περί «υπονόμευσης της δημοκρατίας». Όταν όμως ο έλεγχος στρέφεται προς τη διαχείριση πόρων και πιθανές ευθύνες του πολιτικού εσμού της ΝΔ, τότε ξαφνικά ανακαλύπτεται το πρόβλημα.
Ξεκάθαρο το μοτίβο του κ. Άδωνι: ο διεθνής έλεγχος είναι αποδεκτός όταν εξυπηρετεί την εξουσία και ανεπιθύμητος όταν την εκθέτει.
Η τρόικα και οι λοιποί θεσμοί των Μνημονίων προφανώς δεν ενοχλούσαν τον κ. Άδωνι γιατί τον εξυπηρετούσαν… Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι επί εποχής Μνημονίων και «Θεσμών» ξεκίνησε την κυβερνητική του καριέρα από την κυβέρνηση Παπαδήμου (τότε ως «απόφοιτος του ΙΕΚ Καρατζαφέρης») για να φτάσει εδώ που είναι σήμερα με την καινούργια του κόμη και το εξωτικό του μαύρισμα.
Η στοχοποίηση της Εισαγγελέως Κοβέσι εκ μέρους του κ. Άδωνι δεν αφορά προφανώς το πρόσωπό της, αλλά τον ίδιο τον θεσμό της ανεξάρτητης έρευνας. Αν περάσει η λογική ότι κάθε έλεγχος μπορεί να βαφτιστεί «πολιτική παρέμβαση», τότε ανοίγει ο δρόμος για πλήρη απονομιμοποίηση κάθε μηχανισμού λογοδοσίας.
Σε μια ευρωπαϊκή δημοκρατία, το ελάχιστο αναμενόμενο από έναν υπουργό δεν είναι απλώς να συμφωνεί με κάθε θεσμικό έλεγχο, αλλά πρώτα και κύρια να τον σέβεται. Να απαντά με στοιχεία, και όχι με ατάκες. Να υπερασπίζεται τους θεσμούς, και όχι να τους υπονομεύει όταν δεν εξυπηρετούν τις ιδεοληψίες του ή ό,τι άλλο…
Ο Άδωνις Γεωργιάδης επιλέγει συνειδητά τον αντίθετο δρόμο. Και αυτή η επιλογή δεν εκθέτει μόνο τον ίδιο, αλλά εκθέτει συνολικά το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης και, κυρίως, τη σχέση της εξουσίας με τη λογοδοσία.
Γιατί σε τελική ανάλυση, το ερώτημα δεν είναι ποιος ενοχλείται από τον έλεγχο. Το ερώτημα είναι ποιος έχει λόγο να τον φοβάται. Και σίγουρα αυτή δεν είναι η Εισαγγελεύς Κοβέσι…
Ξεκάθαρο το μοτίβο του κ. Άδωνι: ο διεθνής έλεγχος είναι αποδεκτός όταν εξυπηρετεί την εξουσία και ανεπιθύμητος όταν την εκθέτει.
Η τρόικα και οι λοιποί θεσμοί των Μνημονίων προφανώς δεν ενοχλούσαν τον κ. Άδωνι γιατί τον εξυπηρετούσαν… Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι επί εποχής Μνημονίων και «Θεσμών» ξεκίνησε την κυβερνητική του καριέρα από την κυβέρνηση Παπαδήμου (τότε ως «απόφοιτος του ΙΕΚ Καρατζαφέρης») για να φτάσει εδώ που είναι σήμερα με την καινούργια του κόμη και το εξωτικό του μαύρισμα.
Η στοχοποίηση της Εισαγγελέως Κοβέσι εκ μέρους του κ. Άδωνι δεν αφορά προφανώς το πρόσωπό της, αλλά τον ίδιο τον θεσμό της ανεξάρτητης έρευνας. Αν περάσει η λογική ότι κάθε έλεγχος μπορεί να βαφτιστεί «πολιτική παρέμβαση», τότε ανοίγει ο δρόμος για πλήρη απονομιμοποίηση κάθε μηχανισμού λογοδοσίας.
Σε μια ευρωπαϊκή δημοκρατία, το ελάχιστο αναμενόμενο από έναν υπουργό δεν είναι απλώς να συμφωνεί με κάθε θεσμικό έλεγχο, αλλά πρώτα και κύρια να τον σέβεται. Να απαντά με στοιχεία, και όχι με ατάκες. Να υπερασπίζεται τους θεσμούς, και όχι να τους υπονομεύει όταν δεν εξυπηρετούν τις ιδεοληψίες του ή ό,τι άλλο…
Ο Άδωνις Γεωργιάδης επιλέγει συνειδητά τον αντίθετο δρόμο. Και αυτή η επιλογή δεν εκθέτει μόνο τον ίδιο, αλλά εκθέτει συνολικά το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης και, κυρίως, τη σχέση της εξουσίας με τη λογοδοσία.
Γιατί σε τελική ανάλυση, το ερώτημα δεν είναι ποιος ενοχλείται από τον έλεγχο. Το ερώτημα είναι ποιος έχει λόγο να τον φοβάται. Και σίγουρα αυτή δεν είναι η Εισαγγελεύς Κοβέσι…
Ε.Κ.
