Η Κυριακή των Βαΐων στο Μεσολόγγι δεν είναι μια ακόμη θρησκευτική εορτή. Είναι η στιγμή όπου η πόλη ανασυνδέεται με τον ίδιο της τον πυρήνα, με τη μνήμη της Εξόδου, με την ιδέα της ελευθερίας ως συλλογικό βίωμα και όχι ως αφηρημένη έννοια. Κάθε χρόνο, η πομπή δεν αναπαριστά απλώς ...
ένα ιστορικό γεγονός αλλά ενεργοποιεί μια σχέση συνέχειας ανάμεσα στους ανθρώπους του σήμερα και σε εκείνους που θυσιάστηκαν για να υπάρξει το αύριο.
Η παρουσία σημαντικών προσωπικοτήτων στις τελετές, βασιλέων, αρχιεπισκόπων, μητροπολιτών, πολιτικών και στρατιωτικών δεν λειτουργεί ως επίδειξη κύρους αλλά ως αναγνώριση του ιδιαίτερου βάρους που φέρει το Μεσολόγγι στη συλλογική ταυτότητα του ελληνισμού. Η επίσκεψη του Βασιλιά Γεωργίου στις αρχές του 20ού αιώνα, του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Μακαρίου το 1958, η παρουσία του Μητροπολίτη Καλαβρύτων με το λάβαρο της Επανάστασης το 1960, όλα αυτά συνθέτουν ένα παλίμψηστο μνήμης, όπου η πόλη γίνεται τόπος συνάντησης της ιστορίας με το παρόν. Κάθε τέτοια επίσκεψη δηλώνει ότι η Έξοδος δεν αφορά μόνο το Μεσολόγγι αλλά ολόκληρη την Ελλάδα, και ότι η μνήμη της παραμένει ζωντανή όσο συνεχίζει να εμπνέει.
Σήμερα, δύο αιώνες μετά τα γεγονότα, η Κυριακή των Βαΐων εξακολουθεί να αποτελεί μια τελετουργία συλλογικής αυτογνωσίας. Η πόλη δεν τιμά απλώς τους νεκρούς της αλλά επαναβεβαιώνει την αξία της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας και της αντίστασης απέναντι σε κάθε μορφή καταπίεσης. Η συμμετοχή των κατοίκων, η παρουσία φορεσιών, λαβάρων, θρησκευτικών συμβόλων και ιστορικών αναφορών, δημιουργεί ένα ζωντανό μουσείο μνήμης στον δημόσιο χώρο. Η τελετή γίνεται μια μορφή άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά, όχι ως υποχρέωση αλλά ως ανάγκη να διατηρηθεί η συνέχεια της ιστορίας.
Η Κυριακή των Βαΐων αποτελεί μια ευκαιρία να αναδειχθεί η πολυεπίπεδη σημασία της ημέρας. Η τελετή δεν είναι μόνο θρησκευτική ούτε μόνο ιστορική. Είναι μια σύνθεση ταυτότητας, μνήμης και συλλογικής συγκίνησης. Είναι η στιγμή όπου το Μεσολόγγι θυμάται ποιο είναι και γιατί η ιστορία του εξακολουθεί να αφορά όλους μας. Οι φωτογραφίες που διασώζονται από διαφορετικές εποχές λειτουργούν ως τεκμήρια αυτής της συνέχειας, αποκαλύπτοντας πώς κάθε γενιά προσθέτει το δικό της βλέμμα, τη δική της παρουσία, τη δική της ερμηνεία σε μια τελετή που παραμένει αναλλοίωτη στον πυρήνα της.
Η τιμή που αποδίδουμε σήμερα, διακόσια χρόνια μετά, δεν είναι τυπική. Είναι μια πράξη ευγνωμοσύνης και ευθύνης. Η Έξοδος δεν είναι ένα γεγονός που απλώς συνέβη. Είναι ένα γεγονός που συνεχίζει να συμβαίνει μέσα από τη μνήμη, την τελετουργία και την κοινότητα. Η Κυριακή των Βαΐων στο Μεσολόγγι είναι ο τρόπος με τον οποίο αυτή η μνήμη παραμένει ζωντανή, ουσιαστική και βαθιά ανθρώπινη.
Υποκλίνομαι στην υπέρτατη θυσία των Μεσολογγιτών....
Σήμερα κάθε ελεύθερος Έλληνας θεωρείται Μεσολογγίτης....
Σεβασμός...
Β.Β.
