Σε προηγούμενο άρθρο μας ξεκινήσαμε να μιλάμε μέσα από την φιλόξενη εφημερίδα «ΛΕΥΤΕΡΙΑ» για τον Εθνικό Διχασμό όπου φέτος συμπληρώνονται 11Ο χρόνια, και είδαμε ότι ο μοναδικός αίτιος αυτού, ήταν ο ίδιος ο ««εθνάρχης»» Ελευθέριος Βενιζέλος κατά την ομολογία του στην Βουλή των Ελλήνων το 1929. Σήμερα θα θέλαμε να συνεχίσουμε το θέμα, κάνοντας όμως μια παρένθεση, και μιλώντας για ...
την γνωστή «Επανάσταση του Θέρισο» στην Κρήτη, στην οποία πρωτοστάτησε ο ίδιος ο Βενιζέλος, για να δούμε ακόμα καλύτερα το ποιόν αυτού του ανθρώπου.
Το 1897, έχουμε μια πολεμική σύρραξη μεταξύ Ελλάδος και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, παρασύροντας την Κυβέρνηση και τον Βασιλέα των Ελλήνων Γεώργιο τον Α' η γνωστή «Εθνική Εταιρία». Από αυτό τόν πόλεμο, η Ελλάς έχασε και κινδύνευε ακόμα να χάσει και αυτήν την Αθήνα, αλλά χάρη στην επέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων και κυρίως της Τσαρικής Ρωσίας αυτό αποφεύχθηκε.
Ένα χρόνο μετά τον ατυχή Ελληνοτουρκικό πόλεμο οι Μεγάλες Δυνάμεις δηλαδή Αγγλία, Αυστροουγγαρία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία και Ρωσία, πίεσαν την ήδη καταρρέουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία να εγκαταλείψει την Κρήτη, δημιουργώντας υπό την προστασία τους ένα αυτόνομο κράτος, την λεγομένη Κρητική Πολιτεία, κάτω από την ψιλή εποπτεία του Σουλτάνου, ενώ ως Ύπατο Αρμοστή εγκατέστησαν κατόπιν προτροπής της Ρωσίας τον Πρίγκιπα της Ελλάδος Γεώργιο, γυιό των Βασιλέων των Ελλήνων Γεωργίου του Α' και Όλγας.
Ο Πρίγκιπας της Ελλάδος Γεώργιος ως Ύπατος Αρμοστής στην Κρήτη, εξέδωσε ένα Σύνταγμα και όρισε το Συμβούλιο του Ηγεμόνος, δηλαδή ενός ήδη κυβερνήσεως, από τους Κρητικούς αρχηγούς. Το 1899 οργάνωσε την Κρητική Χωροφυλακή. Οι απόψεις του επάνω στο Κρητικό ζήτημα τον έφεραν σε σύγκρουση με τον πολιτικό και πρωταγωνιστή της «επαναστάσεως» Ελευθέριο Βενιζέλο. Η σύγκρουση κορυφώθηκε με την «επανάσταση του Θερίσου» το 1905, τον οποίο ο ίδιος ο Πρίγκιπας της Ελλάδος και Ύπατος Αρμοστής Γεώργιος τον είχε προσλάβει ως σύμβουλό του, τη υποδείξει βεβαίως των Μεγάλων Δυνάμεων.
Το 1897, έχουμε μια πολεμική σύρραξη μεταξύ Ελλάδος και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, παρασύροντας την Κυβέρνηση και τον Βασιλέα των Ελλήνων Γεώργιο τον Α' η γνωστή «Εθνική Εταιρία». Από αυτό τόν πόλεμο, η Ελλάς έχασε και κινδύνευε ακόμα να χάσει και αυτήν την Αθήνα, αλλά χάρη στην επέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων και κυρίως της Τσαρικής Ρωσίας αυτό αποφεύχθηκε.
Ένα χρόνο μετά τον ατυχή Ελληνοτουρκικό πόλεμο οι Μεγάλες Δυνάμεις δηλαδή Αγγλία, Αυστροουγγαρία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία και Ρωσία, πίεσαν την ήδη καταρρέουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία να εγκαταλείψει την Κρήτη, δημιουργώντας υπό την προστασία τους ένα αυτόνομο κράτος, την λεγομένη Κρητική Πολιτεία, κάτω από την ψιλή εποπτεία του Σουλτάνου, ενώ ως Ύπατο Αρμοστή εγκατέστησαν κατόπιν προτροπής της Ρωσίας τον Πρίγκιπα της Ελλάδος Γεώργιο, γυιό των Βασιλέων των Ελλήνων Γεωργίου του Α' και Όλγας.
Ο Πρίγκιπας της Ελλάδος Γεώργιος ως Ύπατος Αρμοστής στην Κρήτη, εξέδωσε ένα Σύνταγμα και όρισε το Συμβούλιο του Ηγεμόνος, δηλαδή ενός ήδη κυβερνήσεως, από τους Κρητικούς αρχηγούς. Το 1899 οργάνωσε την Κρητική Χωροφυλακή. Οι απόψεις του επάνω στο Κρητικό ζήτημα τον έφεραν σε σύγκρουση με τον πολιτικό και πρωταγωνιστή της «επαναστάσεως» Ελευθέριο Βενιζέλο. Η σύγκρουση κορυφώθηκε με την «επανάσταση του Θερίσου» το 1905, τον οποίο ο ίδιος ο Πρίγκιπας της Ελλάδος και Ύπατος Αρμοστής Γεώργιος τον είχε προσλάβει ως σύμβουλό του, τη υποδείξει βεβαίως των Μεγάλων Δυνάμεων.
Ο ««εθνάρχης»» Ελευθέριος Βενιζέλος, όντας σύμβουλος του Πρίγκιπος και Υπάτου Αρμοστού, συλλαμβάνει την ιδέα να καταστεί αυτός και όχι ο Πρίγκιπας ο εκτελεστής του αγγλικού σχεδίου για την δημιουργία μιας ξεχωριστής Ηγεμονίας της Κρήτης αντί για την ένωσή της με την Ελλάδα, με κύριο Ηγεμόνα τον ίδιο τον Βενιζέλο. Αυτό το είχε εκφράσει ο ίδιος ο Βενιζέλος το 1901 κατά την διάρκεια συνεδριάσεως του Συμβουλίου της Κρητικής Πολιτείας να προχωρήσουν στην λύση μιας αυτόνομης ηγεμονίας αντί να ενωθεί με την Ελλάδα. Η παρουσία του Υπάτου Αρμοστού και Πρίγκιπος Γεωργίου ήταν μια εγγύηση για την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα. Αντιθέτως ο Βενιζέλος θέλοντας να αναλάβει ό ίδιος την ηγεμονία να οδηγήσει την Κρήτη σε μια αυτονομία και ανεξαρτησία, κάτω από την κυριαρχία των Άγγλων τους οποίους ο Βενιζέλος θεωρούσε προστάτες του μαζί με τους Γάλλους όπως θα δούμε.
Το 1903 διεξάγονται στην Κρήτη εκλογές, από τις οποίες το κόμμα του Βενιζέλου ηττήθηκε εξ αιτίας της ανθενωτικής ιδεολογίας του, αλλά και την συκοφάντηση του Πρίγκιπος της Ελλάδος και Υπάτου Αρμοστού Γεωργίου, κάτι πού καλλιέργησαν και οι Άγγλοι, λόγω της αρίστου σχέσεως του Πρίγκιπος με τον Τσάρο της Ρωσίας Νικόλαο τον Β'. Αυτό όμως οφείλετο στο γεγονός ότι πέρα από την συγγενική σχέση πού είχαν, ο Πρίγκιπας της Ελλάδος Γεώργιος έσωσε από βέβαιο θάνατο τον Τσάρο Νικόλαο τον Β' κατά την επίσκεψή τους στην Ιαπωνία, όταν ένας Ιάπων, επιτέθηκε με σκοπό να σκοτώσει τον Τσάρο.
Ο Βενιζέλος για να πετύχει τα σχέδια του, οργανώνει την λεγομένη «Επανάσταση του Θέρισου» με το πρόσχημα της ενώσεως της Κρήτης με το Βασίλειο της Ελλάδος. Αυτό βέβαια δεν ίσχυε, αλλά ήθελε την απομάκρυνση του Γεωργίου από την Κρήτη και την πλήρη αυτονομία της κάτω από την Αγγλία όπως είπαμε.
Η «Επανἀσταση του Θέρισου» όμως έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα. Ο λαός της Κρήτης δεν ακολούθησε αυτήν την ανταρσία του Βενιζέλου, διότι κατάλαβε ότι άλλος ήταν ο σκοπός του. Αυτό όμως έκανε τον Πρίγκιπα και Ύπατο Αρμοστή να παραιτηθεί στις12 Σεπτεμμβρίου 1906 παρά την αντίδραση και την προσπάθεια των Κρητών να ακυρώσει την απόφασή του. Ο Βενιζέλος βλέποντας ότι ο λαός είναι κοντά στον Πρίγκιπα και ότι δεν τον ακολουθούν, φοβάται και βρίσκει καταφύγιο στον φίλο του Σφακιανάκη, Διευθυντή της Κρητικής Τραπέζης.
(συνεχίζεται).
Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ.
Το 1903 διεξάγονται στην Κρήτη εκλογές, από τις οποίες το κόμμα του Βενιζέλου ηττήθηκε εξ αιτίας της ανθενωτικής ιδεολογίας του, αλλά και την συκοφάντηση του Πρίγκιπος της Ελλάδος και Υπάτου Αρμοστού Γεωργίου, κάτι πού καλλιέργησαν και οι Άγγλοι, λόγω της αρίστου σχέσεως του Πρίγκιπος με τον Τσάρο της Ρωσίας Νικόλαο τον Β'. Αυτό όμως οφείλετο στο γεγονός ότι πέρα από την συγγενική σχέση πού είχαν, ο Πρίγκιπας της Ελλάδος Γεώργιος έσωσε από βέβαιο θάνατο τον Τσάρο Νικόλαο τον Β' κατά την επίσκεψή τους στην Ιαπωνία, όταν ένας Ιάπων, επιτέθηκε με σκοπό να σκοτώσει τον Τσάρο.
Ο Βενιζέλος για να πετύχει τα σχέδια του, οργανώνει την λεγομένη «Επανάσταση του Θέρισου» με το πρόσχημα της ενώσεως της Κρήτης με το Βασίλειο της Ελλάδος. Αυτό βέβαια δεν ίσχυε, αλλά ήθελε την απομάκρυνση του Γεωργίου από την Κρήτη και την πλήρη αυτονομία της κάτω από την Αγγλία όπως είπαμε.
Η «Επανἀσταση του Θέρισου» όμως έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα. Ο λαός της Κρήτης δεν ακολούθησε αυτήν την ανταρσία του Βενιζέλου, διότι κατάλαβε ότι άλλος ήταν ο σκοπός του. Αυτό όμως έκανε τον Πρίγκιπα και Ύπατο Αρμοστή να παραιτηθεί στις12 Σεπτεμμβρίου 1906 παρά την αντίδραση και την προσπάθεια των Κρητών να ακυρώσει την απόφασή του. Ο Βενιζέλος βλέποντας ότι ο λαός είναι κοντά στον Πρίγκιπα και ότι δεν τον ακολουθούν, φοβάται και βρίσκει καταφύγιο στον φίλο του Σφακιανάκη, Διευθυντή της Κρητικής Τραπέζης.
(συνεχίζεται).
Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ.
