Το 16ο Συνέδριο της ΝΔ ανήκει ήδη στο παρελθόν αλλά στον ‘‘απόηχο’’ του μένει βεβαίως...
στη μνήμη της κοινής γνώμης μια φράση από την ομιλία του Πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, με την οποία αυτός, ‘‘παίζοντας’’ ένα από τα τελευταία του ‘‘χαρτιά’’, προσπάθησε να αναδείξει την ‘‘υπεροχή’’ του στο ζήτημα της ‘‘καταλληλότητας’’ για τον πρωθυπουργικό θώκο συγκριτικά με τους λοιπούς πιθανούς διεκδικητές του. «Αν το τριψήφιο τηλέφωνο χτυπήσει στις 3.00 το πρωί σ’ έναν κόσμο αστάθειας και αβεβαιότητας, ποιος θα το σηκώσει και τι θα πει;» αναρωτήθηκε βοερά ο Πρωθυπουργός, ‘‘ρίχνοντας’’ έτσι το ‘‘γάντι’’ στους πολιτικούς του αντιπάλους, σε μια προσπάθεια να ‘‘ριζώσει’’, ώρα που είναι, τον σχετικό ‘‘προβληματισμό’’ και στον δημόσιο διάλογο.
Ακόμη όμως κι αν έχει ‘‘βουήξει ο τόπος’’ περί του γεγονότος ότι τούτη η ρήση δεν είναι ένα πρωτότυπο, αυθεντικό δίλημμα, ‘‘παραχθέν’’ από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, αλλά μια ‘‘τυφλή’’ μιμητική αντιγραφή φράσης που χρησιμοποίησε η Hillary Clinton σε προεκλογικό της αγώνα, προσωπικά προτείνω, επειδή ακριβώς είναι εξαιρετικά κρίσιμη η περίοδος που διανύουμε τόσο για τα εθνικά θέματα όσο και για τις ευρύτερες διεθνείς εξελίξεις, να αποδεχθούμε την ‘‘πρόκληση’’, να αφήσουμε δηλαδή κατά μέρος τον σχολιασμό για το κατά πόσο η άνω πρωθυπουργική ατάκα συνιστά μια (αν μου επιτρέπεται η διατύπωση) ‘‘λογοκλαπείσα αμερικανιά’’ και να σηκώσουμε εμείς (όχι το τηλέφωνο αλλά) το ‘‘γάντι’’ που ‘‘πέταξε’’ ο Κυριάκος Μητσοτάκης, δίνοντάς του τις απαντήσεις που του ‘‘πρέπουν’’….
Καταρχάς, λοιπόν, αν το τριψήφιο τηλέφωνο χτυπήσει στις 3.00 το πρωί σε μια ‘‘κανονική’’ ευρωπαϊκή χώρα θα το σηκώσει, έμπλεος αγωνίας, ένας Πρωθυπουργός που θα ακούσει με απόλυτη προσοχή τον υψηλόβαθμο υπηρεσιακό παράγοντα ή αξιωματούχο, ίσως τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων, για να ενημερωθεί άμεσα για τα τεκταινόμενα και τη σοβαρότητά τους και όχι ένας Πρωθυπουργός που, όπως παρά μα πάρα πολλοί Έλληνες θα ισχυρίζονταν, θα ‘‘ήξερε’’ εκ των προτέρων τι θα ειπωθεί μέσα από ‘‘διαύλους’’ εκτεταμένης ‘‘παρακολούθησης’’ των πάντων…
Θα το σηκώσει ένας Πρωθυπουργός που θα σκεφτεί την πατρίδα και το εθνικό συμφέρον και δεν θα ‘‘κρύβεται’’ πίσω από την πολιτική επιλογή του ‘‘ήπιου κατευνασμού’’ του επεκτατικού γείτονα και των ‘‘ήρεμων νερών’’, ‘‘περίβλημα’’ της οποίας μάλιστα είναι ακόμη και ελλιποβαρείς και ‘‘θεατρινίστικες’’… ‘‘διακηρύξεις φιλίας’’.
Θα το σηκώσει ένας Πρωθυπουργός που είτε ως επικεφαλής αυτοδύναμου κυβερνώντος κόμματος, είτε ως προεδρεύων μιας συνεργατικής συγκυβέρνησης, θα ενεργεί βάσει της εθνικής στρατηγικής, θα έχει ‘‘αποκωδικοποιήσει’’ το ‘‘τροχιοδεικτικό’’ αποτέλεσμα των συνεδριάσεων του ΚΥΣΕΑ και θα κινείται εντός του πλαισίου της ομοψυχίας των πολιτικών δυνάμεων του τόπου και όχι αυτός που παντού, πάντοτε και στα πάντα θα λειτουργεί ως ‘‘επιτελικός μονοκράτορας’’….
Θα το σηκώσει ένας Πρωθυπουργός που θα έχει αναγνώσει τους γεωπολιτικούς συσχετισμούς και τη δυναμική τους και θα προσαρμόζει έξυπνα την εξωτερική πολιτική της χώρας με γνώμονα την επίκαιρη κάθε φορά ερμηνεία των εθνικών προτεραιοτήτων και επιδιώξεων και όχι ένας Πρωθυπουργός που ‘‘καυχώμενος’’ ότι επέλεξε (για τη χώρα) τη ‘‘σωστή πλευρά της ιστορίας’’, πρακτικά θα την έχει καταστήσει ‘‘παρία’’ των διεθνών εξελίξεων. Και πάντως όχι ένας Πρωθυπουργός που έχει ‘‘πετύχει’’ το πρωτοφανές στα χρονικά, να είναι δηλαδή ως (κάποτε) πολέμιος του ‘‘τραμπισμού’’ και υπέρμαχος της woke agenda ‘‘ανεπιθύμητος’’ ή έστω ‘‘μη καλοδεχούμενος’’ στην αμερικανική ηγεσία και, από την άλλη, έχοντας…. ‘‘κηρύξει τον πόλεμο’’ στη Ρωσία, (να είναι) στο στόχαστρο του Πούτιν και των συμμάχων του…
Θα το σηκώσει ένας Πρωθυπουργός που θα έχει ως καθημερινό και μείζον, προπάντων, μέλημά του την άμυνα της χώρας και όχι αυτός που, όπως λέγεται, έχει ‘‘αδειάσει’’ τα ελληνικά νησιά από τον πολεμικό εξοπλισμό τους για να τον στείλει, για χάρη του αμφιλεγόμενου ‘‘φίλου’’ του, του κ. Ζελένσκι, στο ρωσο-ουκρανικό μέτωπο και δη κατά την πολύ κρίσιμη συγκυρία που η Τουρκία αμφισβητεί (οσονούπω, ως ήδη ακούγεται έντονα, και δια επίσημου νόμου του κράτους της) ακόμη και την εθνική μας κυριαρχία σε νησιά του Αιγαίου!
Ένας Πρωθυπουργός που, στο πλαίσιο της αμοιβαίας κατανόησης και ‘‘αλληλοεξυπηρέτησης’’, θα τολμούσε να πει στον Oυκρανό ομόλογό του ότι εφόσον η χώρα του θέτει veto στην κατά της Τουρκίας χρήση των θαλάσσιων drones, που πρόκειται Ελλάδα και Ουκρανία να ‘‘συμπαραγάγουν’’ (ίδετε https://www.kathimerini.gr/politics/amyna/564201310/i-oykrania-vazei-oroys-sti-chrisi-ton-drones/), τότε και η Ελλάδα, από τη μεριά της, θα θέσει veto στον κοινό ευρωπαϊκό δανεισμό, ύψους 90 δισ. ευρώ, που στόχο έχει να καλύψει τις ‘‘ανάγκες επανόρθωσης’’ της Ουκρανίας και ότι θα έχει… δεύτερες σκέψεις για τις εγγυήσεις των 2,8 δισ. ευρώ της Ελλάδας αναφορικά με τον συγκεκριμένο δανεισμό (https://www.newsit.gr/oikonomia/diethni/politico-sta-2-8-dis-eyro-to-varos-ton-eggyiseon-tis-elladas-gia-to-neo-daneio-pros-tin-oukrania/4546327/).
Θα το σηκώσει, επομένως, ένας Πρωθυπουργός που όσο ‘‘αυτονόητη’’ κι αν θεωρείται η συμμετοχή της χώρας μας στα ‘‘γεωπολιτικά μορφώματα’’ της Δύσης και, περαιτέρω, η συμπόρευσή της με αυτά, δεν θα προτιμά να είναι εις το διηνεκές απλά και μόνο ένας ‘‘άβουλος εκτελεστής εντολών’’ του έξωθεν (δυτικού) παράγοντα, περιοριζόμενος μάλιστα στο να μετατρέπει ζωτικής σημασίας ζητήματα της εξωτερικής μας πολιτικής σε ‘‘επικοινωνιακή καμπάνια’’, αλλά θα ζητεί και θα διεκδικεί δυναμικά για τη χώρα, και ειδικά για την άμυνα και την ασφάλειά της, ‘‘στρατηγικά ανταλλάγματα’’ και ‘‘εγγυήσεις’’ ικανοποίησης ή έστω προώθησης και των δικών μας εθνικών προταγμάτων.
Θα το σηκώσει ένας Πρωθυπουργός που δεν θα ‘‘φοβάται’’ αν στην άλλη άκρη της γραμμής είναι η κ. Kövesi ή ο διάδοχός της στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία που θα έχουν νέα να του πουν για τα διερευνώμενα εγκλήματα πολλών δικογραφιών που σχετίζονται άμεσα με στελέχη της κυβέρνησής του ή του κυβερνώντος κόμματος. Ένας Πρωθυπουργός που για οτιδήποτε του πουν ότι συνέβη, σεβόμενος το Σύνταγμα και τους νόμους, τους θεσμούς, τη διάκριση των εξουσιών και κυρίως το πραγματικό νόημα της δημοκρατίας, δεν θα του περάσει ούτε στιγμή από το μυαλό να κινηθούν ή να ‘‘αφήσει’’ να κινηθούν διαδικασίες που έστω θα δώσουν απλώς την ‘‘εικόνα’’ στον Έλληνα πολίτη ότι ‘‘αυτό που συνέβη’’ ‘‘αποκρύπτεται’’, ‘‘μπαζώνεται’’, ‘‘συγκαλύπτεται’’ και ‘‘θάβεται’’ προς ‘‘τακτοποίηση’’ ή ‘‘αποφυγή’’ των ευθυνών είτε των ‘‘ημετέρων’’ είτε ‘‘τρίτων ευνοούμενων’’.
Θα το σηκώσει ένας Πρωθυπουργός που για ό,τι κι αν συνέβη, πέρα από την αναμενόμενη αρωγή του στους (συν)αρμόδιους θεσμούς για την πιστοποιημένη καταγραφή του ‘‘όντως συμβεβηκότος’’ και την απόδοση της Δικαιοσύνης, δεν θα ‘‘αναμιγνύεται’’ στην ‘‘ελεγχόμενη’’ πληροφόρηση του κοινού δια ‘‘φίλιων μέσων επικοινωνίας’’ και ‘‘ομάδων αλήθειας’’ αλλά θα επιτρέπει (υπό την έννοια δεν θα παρεμβαίνει και χειραγωγεί) στην ‘‘τέταρτη εξουσία’’ να επιτελέσει τη λειτουργική αποστολή της, όπως αρμόζει και επιτάσσεται σε μια δημοκρατία.
Η κατά πολλούς ‘‘λογοκλαπείσα αμερικανιά’’, λοιπόν, του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ουσία είναι ένα ‘‘ψευτοδίλημμα’’. Δεν είναι δα ο νυν Πρωθυπουργός, ως εμφανίζει εαυτόν και εμφανίζεται από το περιβάλλον του, ο ‘‘μυθικός Άτλας’’ που, έχοντας υπερφυσικές δυνάμεις, βαστά στους ώμους του το τεράστιο βάρος της διακυβέρνησης της χώρας, πράγμα που (δήθεν) δεν είναι ‘‘ικανός’’ να καταφέρει κανείς άλλος παρά μόνο και αποκλειστικά αυτός. Και δη είναι ένα ‘‘ψευτοδίλημμα’’ στα όρια του ‘‘φαιδρού’’ ή απλά του ‘‘ακατάληπτου’’, μια που δεν γίνεται να υπάρχει μόνο ένας άνθρωπος στη χώρα που μπορεί να ανταποκριθεί στον ρόλο και τη θεσμική ευθύνη του Πρωθυπουργού και να λέγεται (μόνο) ‘‘Μητσοτάκης’’. Θέλει, συνεπώς, περίσσιο πολιτικό θράσος και μπόλικη αλαζονεία, ή άλλως, αν προτιμάτε, αμυδρή επαφή με την πραγματικότητα, για να θέτει ουσιαστικά το δίλημμα της ‘‘ανυπαρξίας εναλλακτικής λύσης’’ αυτός που όλο και πιο πολύς κόσμος λέει ότι ενόσω κυβέρνησε έγιναν στην Ελλάδα ‘‘τερατουργήματα’’ σε επίπεδο δημοκρατίας και κράτους δικαίου, ότι έλαβαν χώρα αδιανόητες για ένα κράτος του δυτικού πολιτισμού εκτροπές και ότι φανερώθηκαν σκάνδαλα για τα οποία θα μιλούν με δέος ακόμη και οι επερχόμενες γενιές…
Θα συμφωνούσα, ωστόσο, με κάτι άλλο που είπε ο Πρωθυπουργός, απευθυνόμενος, προφανώς, σε ‘‘σαφείς αποδέκτες’’. Θα συμφωνούσα δηλαδή στο ότι ‘‘Η Ιστορία γράφεται από τους παρόντες’’. Κλείνοντας, λοιπόν, αφού η Ιστορία γράφεται από αυτούς που δεν είναι ‘‘απόμαχοι’’ ή έστω ‘‘ανενεργοί’’, και όντως έτσι είναι, θα του έλεγα να έχει κατά νου ότι στις επόμενες εκλογές, που έχουν ιστορικό χαρακτήρα και αποφασιστική βαρύτητα για το μέλλον της χώρας, θα είναι παρόντες, προπαντός για ιστορικούς λόγους, όλοι εκείνοι που θα ζητήσουν από τον ελληνικό λαό να ψηφίσει, άρα και να επιλέξει, υπέρ της ανατροπής του.
Κατερίνη, 18/5/2026
ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΚΟΥΓΚΟΥΡΕΛΑΣ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ
LLM IN INTERNATIONAL COMMERCIAL LAW
LLM IN EUROPEAN LAW
Cer. LSE in Business, International
Relations and the political science
Ακόμη όμως κι αν έχει ‘‘βουήξει ο τόπος’’ περί του γεγονότος ότι τούτη η ρήση δεν είναι ένα πρωτότυπο, αυθεντικό δίλημμα, ‘‘παραχθέν’’ από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, αλλά μια ‘‘τυφλή’’ μιμητική αντιγραφή φράσης που χρησιμοποίησε η Hillary Clinton σε προεκλογικό της αγώνα, προσωπικά προτείνω, επειδή ακριβώς είναι εξαιρετικά κρίσιμη η περίοδος που διανύουμε τόσο για τα εθνικά θέματα όσο και για τις ευρύτερες διεθνείς εξελίξεις, να αποδεχθούμε την ‘‘πρόκληση’’, να αφήσουμε δηλαδή κατά μέρος τον σχολιασμό για το κατά πόσο η άνω πρωθυπουργική ατάκα συνιστά μια (αν μου επιτρέπεται η διατύπωση) ‘‘λογοκλαπείσα αμερικανιά’’ και να σηκώσουμε εμείς (όχι το τηλέφωνο αλλά) το ‘‘γάντι’’ που ‘‘πέταξε’’ ο Κυριάκος Μητσοτάκης, δίνοντάς του τις απαντήσεις που του ‘‘πρέπουν’’….
Καταρχάς, λοιπόν, αν το τριψήφιο τηλέφωνο χτυπήσει στις 3.00 το πρωί σε μια ‘‘κανονική’’ ευρωπαϊκή χώρα θα το σηκώσει, έμπλεος αγωνίας, ένας Πρωθυπουργός που θα ακούσει με απόλυτη προσοχή τον υψηλόβαθμο υπηρεσιακό παράγοντα ή αξιωματούχο, ίσως τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων, για να ενημερωθεί άμεσα για τα τεκταινόμενα και τη σοβαρότητά τους και όχι ένας Πρωθυπουργός που, όπως παρά μα πάρα πολλοί Έλληνες θα ισχυρίζονταν, θα ‘‘ήξερε’’ εκ των προτέρων τι θα ειπωθεί μέσα από ‘‘διαύλους’’ εκτεταμένης ‘‘παρακολούθησης’’ των πάντων…
Θα το σηκώσει ένας Πρωθυπουργός που θα σκεφτεί την πατρίδα και το εθνικό συμφέρον και δεν θα ‘‘κρύβεται’’ πίσω από την πολιτική επιλογή του ‘‘ήπιου κατευνασμού’’ του επεκτατικού γείτονα και των ‘‘ήρεμων νερών’’, ‘‘περίβλημα’’ της οποίας μάλιστα είναι ακόμη και ελλιποβαρείς και ‘‘θεατρινίστικες’’… ‘‘διακηρύξεις φιλίας’’.
Θα το σηκώσει ένας Πρωθυπουργός που είτε ως επικεφαλής αυτοδύναμου κυβερνώντος κόμματος, είτε ως προεδρεύων μιας συνεργατικής συγκυβέρνησης, θα ενεργεί βάσει της εθνικής στρατηγικής, θα έχει ‘‘αποκωδικοποιήσει’’ το ‘‘τροχιοδεικτικό’’ αποτέλεσμα των συνεδριάσεων του ΚΥΣΕΑ και θα κινείται εντός του πλαισίου της ομοψυχίας των πολιτικών δυνάμεων του τόπου και όχι αυτός που παντού, πάντοτε και στα πάντα θα λειτουργεί ως ‘‘επιτελικός μονοκράτορας’’….
Θα το σηκώσει ένας Πρωθυπουργός που θα έχει αναγνώσει τους γεωπολιτικούς συσχετισμούς και τη δυναμική τους και θα προσαρμόζει έξυπνα την εξωτερική πολιτική της χώρας με γνώμονα την επίκαιρη κάθε φορά ερμηνεία των εθνικών προτεραιοτήτων και επιδιώξεων και όχι ένας Πρωθυπουργός που ‘‘καυχώμενος’’ ότι επέλεξε (για τη χώρα) τη ‘‘σωστή πλευρά της ιστορίας’’, πρακτικά θα την έχει καταστήσει ‘‘παρία’’ των διεθνών εξελίξεων. Και πάντως όχι ένας Πρωθυπουργός που έχει ‘‘πετύχει’’ το πρωτοφανές στα χρονικά, να είναι δηλαδή ως (κάποτε) πολέμιος του ‘‘τραμπισμού’’ και υπέρμαχος της woke agenda ‘‘ανεπιθύμητος’’ ή έστω ‘‘μη καλοδεχούμενος’’ στην αμερικανική ηγεσία και, από την άλλη, έχοντας…. ‘‘κηρύξει τον πόλεμο’’ στη Ρωσία, (να είναι) στο στόχαστρο του Πούτιν και των συμμάχων του…
Θα το σηκώσει ένας Πρωθυπουργός που θα έχει ως καθημερινό και μείζον, προπάντων, μέλημά του την άμυνα της χώρας και όχι αυτός που, όπως λέγεται, έχει ‘‘αδειάσει’’ τα ελληνικά νησιά από τον πολεμικό εξοπλισμό τους για να τον στείλει, για χάρη του αμφιλεγόμενου ‘‘φίλου’’ του, του κ. Ζελένσκι, στο ρωσο-ουκρανικό μέτωπο και δη κατά την πολύ κρίσιμη συγκυρία που η Τουρκία αμφισβητεί (οσονούπω, ως ήδη ακούγεται έντονα, και δια επίσημου νόμου του κράτους της) ακόμη και την εθνική μας κυριαρχία σε νησιά του Αιγαίου!
Ένας Πρωθυπουργός που, στο πλαίσιο της αμοιβαίας κατανόησης και ‘‘αλληλοεξυπηρέτησης’’, θα τολμούσε να πει στον Oυκρανό ομόλογό του ότι εφόσον η χώρα του θέτει veto στην κατά της Τουρκίας χρήση των θαλάσσιων drones, που πρόκειται Ελλάδα και Ουκρανία να ‘‘συμπαραγάγουν’’ (ίδετε https://www.kathimerini.gr/politics/amyna/564201310/i-oykrania-vazei-oroys-sti-chrisi-ton-drones/), τότε και η Ελλάδα, από τη μεριά της, θα θέσει veto στον κοινό ευρωπαϊκό δανεισμό, ύψους 90 δισ. ευρώ, που στόχο έχει να καλύψει τις ‘‘ανάγκες επανόρθωσης’’ της Ουκρανίας και ότι θα έχει… δεύτερες σκέψεις για τις εγγυήσεις των 2,8 δισ. ευρώ της Ελλάδας αναφορικά με τον συγκεκριμένο δανεισμό (https://www.newsit.gr/oikonomia/diethni/politico-sta-2-8-dis-eyro-to-varos-ton-eggyiseon-tis-elladas-gia-to-neo-daneio-pros-tin-oukrania/4546327/).
Θα το σηκώσει, επομένως, ένας Πρωθυπουργός που όσο ‘‘αυτονόητη’’ κι αν θεωρείται η συμμετοχή της χώρας μας στα ‘‘γεωπολιτικά μορφώματα’’ της Δύσης και, περαιτέρω, η συμπόρευσή της με αυτά, δεν θα προτιμά να είναι εις το διηνεκές απλά και μόνο ένας ‘‘άβουλος εκτελεστής εντολών’’ του έξωθεν (δυτικού) παράγοντα, περιοριζόμενος μάλιστα στο να μετατρέπει ζωτικής σημασίας ζητήματα της εξωτερικής μας πολιτικής σε ‘‘επικοινωνιακή καμπάνια’’, αλλά θα ζητεί και θα διεκδικεί δυναμικά για τη χώρα, και ειδικά για την άμυνα και την ασφάλειά της, ‘‘στρατηγικά ανταλλάγματα’’ και ‘‘εγγυήσεις’’ ικανοποίησης ή έστω προώθησης και των δικών μας εθνικών προταγμάτων.
Θα το σηκώσει ένας Πρωθυπουργός που δεν θα ‘‘φοβάται’’ αν στην άλλη άκρη της γραμμής είναι η κ. Kövesi ή ο διάδοχός της στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία που θα έχουν νέα να του πουν για τα διερευνώμενα εγκλήματα πολλών δικογραφιών που σχετίζονται άμεσα με στελέχη της κυβέρνησής του ή του κυβερνώντος κόμματος. Ένας Πρωθυπουργός που για οτιδήποτε του πουν ότι συνέβη, σεβόμενος το Σύνταγμα και τους νόμους, τους θεσμούς, τη διάκριση των εξουσιών και κυρίως το πραγματικό νόημα της δημοκρατίας, δεν θα του περάσει ούτε στιγμή από το μυαλό να κινηθούν ή να ‘‘αφήσει’’ να κινηθούν διαδικασίες που έστω θα δώσουν απλώς την ‘‘εικόνα’’ στον Έλληνα πολίτη ότι ‘‘αυτό που συνέβη’’ ‘‘αποκρύπτεται’’, ‘‘μπαζώνεται’’, ‘‘συγκαλύπτεται’’ και ‘‘θάβεται’’ προς ‘‘τακτοποίηση’’ ή ‘‘αποφυγή’’ των ευθυνών είτε των ‘‘ημετέρων’’ είτε ‘‘τρίτων ευνοούμενων’’.
Θα το σηκώσει ένας Πρωθυπουργός που για ό,τι κι αν συνέβη, πέρα από την αναμενόμενη αρωγή του στους (συν)αρμόδιους θεσμούς για την πιστοποιημένη καταγραφή του ‘‘όντως συμβεβηκότος’’ και την απόδοση της Δικαιοσύνης, δεν θα ‘‘αναμιγνύεται’’ στην ‘‘ελεγχόμενη’’ πληροφόρηση του κοινού δια ‘‘φίλιων μέσων επικοινωνίας’’ και ‘‘ομάδων αλήθειας’’ αλλά θα επιτρέπει (υπό την έννοια δεν θα παρεμβαίνει και χειραγωγεί) στην ‘‘τέταρτη εξουσία’’ να επιτελέσει τη λειτουργική αποστολή της, όπως αρμόζει και επιτάσσεται σε μια δημοκρατία.
Η κατά πολλούς ‘‘λογοκλαπείσα αμερικανιά’’, λοιπόν, του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ουσία είναι ένα ‘‘ψευτοδίλημμα’’. Δεν είναι δα ο νυν Πρωθυπουργός, ως εμφανίζει εαυτόν και εμφανίζεται από το περιβάλλον του, ο ‘‘μυθικός Άτλας’’ που, έχοντας υπερφυσικές δυνάμεις, βαστά στους ώμους του το τεράστιο βάρος της διακυβέρνησης της χώρας, πράγμα που (δήθεν) δεν είναι ‘‘ικανός’’ να καταφέρει κανείς άλλος παρά μόνο και αποκλειστικά αυτός. Και δη είναι ένα ‘‘ψευτοδίλημμα’’ στα όρια του ‘‘φαιδρού’’ ή απλά του ‘‘ακατάληπτου’’, μια που δεν γίνεται να υπάρχει μόνο ένας άνθρωπος στη χώρα που μπορεί να ανταποκριθεί στον ρόλο και τη θεσμική ευθύνη του Πρωθυπουργού και να λέγεται (μόνο) ‘‘Μητσοτάκης’’. Θέλει, συνεπώς, περίσσιο πολιτικό θράσος και μπόλικη αλαζονεία, ή άλλως, αν προτιμάτε, αμυδρή επαφή με την πραγματικότητα, για να θέτει ουσιαστικά το δίλημμα της ‘‘ανυπαρξίας εναλλακτικής λύσης’’ αυτός που όλο και πιο πολύς κόσμος λέει ότι ενόσω κυβέρνησε έγιναν στην Ελλάδα ‘‘τερατουργήματα’’ σε επίπεδο δημοκρατίας και κράτους δικαίου, ότι έλαβαν χώρα αδιανόητες για ένα κράτος του δυτικού πολιτισμού εκτροπές και ότι φανερώθηκαν σκάνδαλα για τα οποία θα μιλούν με δέος ακόμη και οι επερχόμενες γενιές…
Θα συμφωνούσα, ωστόσο, με κάτι άλλο που είπε ο Πρωθυπουργός, απευθυνόμενος, προφανώς, σε ‘‘σαφείς αποδέκτες’’. Θα συμφωνούσα δηλαδή στο ότι ‘‘Η Ιστορία γράφεται από τους παρόντες’’. Κλείνοντας, λοιπόν, αφού η Ιστορία γράφεται από αυτούς που δεν είναι ‘‘απόμαχοι’’ ή έστω ‘‘ανενεργοί’’, και όντως έτσι είναι, θα του έλεγα να έχει κατά νου ότι στις επόμενες εκλογές, που έχουν ιστορικό χαρακτήρα και αποφασιστική βαρύτητα για το μέλλον της χώρας, θα είναι παρόντες, προπαντός για ιστορικούς λόγους, όλοι εκείνοι που θα ζητήσουν από τον ελληνικό λαό να ψηφίσει, άρα και να επιλέξει, υπέρ της ανατροπής του.
Κατερίνη, 18/5/2026
ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΚΟΥΓΚΟΥΡΕΛΑΣ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ
LLM IN INTERNATIONAL COMMERCIAL LAW
LLM IN EUROPEAN LAW
Cer. LSE in Business, International
Relations and the political science
