Η συστηματική στοχοποίηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ και προσωπικά του προέδρου του, Νίκου Ανδρουλάκη, από στελέχη της κυβέρνησης και ιδιαίτερα από τον αντιπρόεδρο του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας Άδωνι Γεωργιάδη, δεν είναι ούτε τυχαία ούτε αποσπασματική. Αποτελεί μια συνειδητή πολιτική στρατηγική επιλογή από πλευράς της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Όταν...
η πολιτική αντιπαράθεση εγκαταλείπει τα επιχειρήματα και μετατρέπεται σε προσωπική επίθεση σε απαξίωση, σε ειρωνεία, σε λάσπη και σε διαρκή προσπάθεια ηθικής αποδόμησης του αντιπάλου, τότε δεν μιλάμε πλέον για ένα δημοκρατικό διάλογο. Μιλάμε για έναν μηχανισμό χειραγώγησης της κοινής γνώμης, που στόχο έχει να πλήξει την αξιοπιστία και την πολιτική δυναμική ενός πολιτικού χώρου που πλέον επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο.
Η Νέα Δημοκρατία γνωρίζει πολύ καλά ότι μόνο το ΠΑ.ΣΟ.Κ μπορεί να εκφράσει ξανά έναν ευρύ προοδευτικό δημοκρατικό κοινωνικό χώρο. Έναν χώρο που δεν επενδύει ούτε στον λαϊκισμό ούτε στην τοξικότητα, αλλά σε μια σοβαρή πολιτική πρόταση με επίκεντρο τον άνθρωπο, μια πολιτική πρόταση που στηρίζει την δημόσια υγεία, την δημόσια παιδεία, την κοινωνική συνοχή και την ενίσχυση των θεσμών. Και ακριβώς επειδή γνωρίζουν ότι το ΠΑ. ΣΟ.Κ μπορεί να αποτελέσει αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, επιχειρούν να το φθείρουν πολιτικά και ηθικά πριν ακόμη ενισχυθεί περισσότερο κοινωνικά.
Δεν είναι τυχαίο ότι η επίθεση εστιάζεται προσωπικά στον Πρόεδρό μας Νίκο Ανδρουλάκη. Έναν πολιτικό που, παρά τις επιθέσεις που έχει δεχθεί, κράτησε θεσμική στάση ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, ιδιαίτερα στην υπόθεση των υποκλοπών, όπου αντί να κυριαρχήσει ο σεβασμός στη Δημοκρατία και στους θεσμούς, επιχειρήθηκε πολλές φορές η αντιστροφή της πραγματικότητας και η στοχοποίηση του ίδιου.
Η επιλογή κάποιων κυβερνητικών στελεχών να επενδύουν καθημερινά στην ένταση και στη χυδαιότητα δεν δείχνει πολιτική αυτοπεποίθηση. Δείχνει πολιτικό φόβο. Γιατί όταν μια κυβέρνηση αισθάνεται πραγματικά ισχυρή, αντιπαρατίθεται με προγράμματα, με έργο και με συγκεκριμένες πολιτικές θέσεις. Δεν αναλώνεται σε προσωπικές επιθέσεις και σε επικοινωνιακές κραυγές.
Ταυτόχρονα, γίνεται όλο και πιο εμφανές ότι επιδιώκεται η διαμόρφωση ενός τεχνητού διπολισμού που όλοι μας αντιλαμβανόμαστε. Ενός πολιτικού σκηνικού που βολεύει τη Νέα Δημοκρατία, γιατί θεωρεί πως μέσα από μια στείρα πόλωση μπορεί να εγκλωβίσει την κοινωνία σε παλιές αντιθέσεις και να αποφύγει τη συζήτηση για τα πραγματικά προβλήματα: της ακρίβειας, της υποβάθμισης του Εθνικού συστήματος υγείας, της ανασφάλειας των νέων ανθρώπων, της στεγαστικής κρίσης, της διάλυσης της εμπιστοσύνης στους θεσμούς.
Όμως η κοινωνία πλέον αντιλαμβάνεται τους σκοπούς τους. Αντιλαμβάνεται ποιος παράγει πολιτική και ποιος παράγει τοξικότητα. Ποιος μιλάει με σοβαρότητα και ποιος επενδύει στην προπαγάνδα. Και όσο περισσότερο επιχειρούν να χτυπήσουν το ΠΑ. ΣΟ.Κ με όρους ηθικής απαξίωσης, τόσο περισσότερο αποκαλύπτεται η πολιτική τους αμηχανία απέναντι στην προοπτική μιας πραγματικής πολιτικής αλλαγής.
Η Δημοκρατία δεν έχει ανάγκη από πολιτικούς εμφυλίους και επικοινωνιακές αρένες. Έχει ανάγκη από πολιτικό πολιτισμό, σοβαρότητα και καθαρές προτάσεις για την κοινωνία. Και εκεί είναι που τελικά θα κριθούμε όλοι μας. Η πολιτική αλλαγή που χρειάζεται ο τόπος μας είναι πλέον επιβεβλημένη.
Δεν είναι τυχαίο ότι η επίθεση εστιάζεται προσωπικά στον Πρόεδρό μας Νίκο Ανδρουλάκη. Έναν πολιτικό που, παρά τις επιθέσεις που έχει δεχθεί, κράτησε θεσμική στάση ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, ιδιαίτερα στην υπόθεση των υποκλοπών, όπου αντί να κυριαρχήσει ο σεβασμός στη Δημοκρατία και στους θεσμούς, επιχειρήθηκε πολλές φορές η αντιστροφή της πραγματικότητας και η στοχοποίηση του ίδιου.
Η επιλογή κάποιων κυβερνητικών στελεχών να επενδύουν καθημερινά στην ένταση και στη χυδαιότητα δεν δείχνει πολιτική αυτοπεποίθηση. Δείχνει πολιτικό φόβο. Γιατί όταν μια κυβέρνηση αισθάνεται πραγματικά ισχυρή, αντιπαρατίθεται με προγράμματα, με έργο και με συγκεκριμένες πολιτικές θέσεις. Δεν αναλώνεται σε προσωπικές επιθέσεις και σε επικοινωνιακές κραυγές.
Ταυτόχρονα, γίνεται όλο και πιο εμφανές ότι επιδιώκεται η διαμόρφωση ενός τεχνητού διπολισμού που όλοι μας αντιλαμβανόμαστε. Ενός πολιτικού σκηνικού που βολεύει τη Νέα Δημοκρατία, γιατί θεωρεί πως μέσα από μια στείρα πόλωση μπορεί να εγκλωβίσει την κοινωνία σε παλιές αντιθέσεις και να αποφύγει τη συζήτηση για τα πραγματικά προβλήματα: της ακρίβειας, της υποβάθμισης του Εθνικού συστήματος υγείας, της ανασφάλειας των νέων ανθρώπων, της στεγαστικής κρίσης, της διάλυσης της εμπιστοσύνης στους θεσμούς.
Όμως η κοινωνία πλέον αντιλαμβάνεται τους σκοπούς τους. Αντιλαμβάνεται ποιος παράγει πολιτική και ποιος παράγει τοξικότητα. Ποιος μιλάει με σοβαρότητα και ποιος επενδύει στην προπαγάνδα. Και όσο περισσότερο επιχειρούν να χτυπήσουν το ΠΑ. ΣΟ.Κ με όρους ηθικής απαξίωσης, τόσο περισσότερο αποκαλύπτεται η πολιτική τους αμηχανία απέναντι στην προοπτική μιας πραγματικής πολιτικής αλλαγής.
Η Δημοκρατία δεν έχει ανάγκη από πολιτικούς εμφυλίους και επικοινωνιακές αρένες. Έχει ανάγκη από πολιτικό πολιτισμό, σοβαρότητα και καθαρές προτάσεις για την κοινωνία. Και εκεί είναι που τελικά θα κριθούμε όλοι μας. Η πολιτική αλλαγή που χρειάζεται ο τόπος μας είναι πλέον επιβεβλημένη.
Γιώργος Καλαμάτας
