του Κ. Καραγιαννίδη
Ελλάδα μου, σαν μητριά φέρθηκες στα παιδιά σου,
τα ‘χεις αφήσει νηστικά, και φύγαν μακριά σου.
Βούτυρο το γάλα τους για άλλους έχεις κάνει,
κι επάνω στο καρβέλι τους και μέλι έχεις βάνει...
Κι όσοι εδώ εργάζονται, τη σκέψη έχουν έξω,
αν φύγουν αύριο κι αυτοί, εσένα εγώ θα ψέξω.
Πολλά είναι τα έξοδα, μεγάλη η ακρίβεια,
όσο και αν ιδροκοπούν, τα πάντα μένουν ίδια.
Μπάχαλο γίναν τα σχολειά, που ακριβά πληρώνουν,
παιδιά χωρίς προοπτική, όσο και αν ιδρώνουν.
Κάποτε για ξενιτιά φεύγανε με το κλάμα,
τώρα με γέλια, με χαρές, για τελειωμένο δράμα.
Για κλάματα, Ελλάδα μου, σε έχουν καταντήσει,
πολλά από τα παιδιά σου ζούνε με επιδοτήσεις.
Κι αυτές δεν είναι ικανοί να ισοκατανείμουν,
για λόγους ιδιαίτερους σε φίλους θα διανείμουν.
Παράξενη η ράτσα μας, του ύψους ή του βάθους,
πότε σε πάει στον ουρανό και πότε εντός του χάους.
Στο χάος τώρα είμαστε, δε ξέρω μέχρι πότε,
δεν ξέρω αν μπορέσουμε, να ζήσουμε όπως … τότε.
Κ. Καραγιαννίδης 26 – 05 - 2026
