Του Ανέστη Μωυσιάδη
Ζεστή κυλούσε η βραδιά,
μα κρύα ήταν η καρδιά.
Κρύα και λυπημένη,
στον πόνο βυθισμένη.
Πώς χάθηκες αστέρι,
γλυκιά μας προσευχή;
Πικρό το καλοκαίρι,
πικρή κι Ροδαυγή.
Και τώρα ποιός θα φέρει
τον ήλιο στην ψυχή;
Πώς έσβησες αστέρι
γλυκιά μας προσευχή;
Με ελπίδα και υπομονή
προσμέναμε οι Χριστιανοί
να ´ρθεις σαν Άγια μέρα
της Λύτρωσης Πατέρα!
Μα εκεί ψηλά στα αστέρια
σε στείλαν μιαν αυγή
χιλιάδες μαύρα χέρια,
χιλιάδες κεραυνοί.
Και τώρα ποιός θα φέρει
τον ήλιο στην ψυχή;
Πώς χάθηκες αστέρι
γλυκιά μας Προσευχή;
Αφιερώνεται
στον 1ο Κυβερνήτη της Ελλάδος
Ιωάννη Καποδίστρια
