Ευθανασία σκύλων. Ένα θέμα που σιγοψιθυρίζεται από μια μερίδα συμπολιτών μας και οφείλουμε αντί να «σταυρώνουμε» να ενημερώνουμε. Αντί να βρίζουμε να εξηγούμε. Να επιχειρηματολογούμε. Και...
όσοι ζητούμε την ψήφο των συμπολιτών μας οφείλουμε να δημοσιοποιούμε τις απόψεις μας.
Θα λύσει το πρόβλημα η ευθανασία;
Η απάντηση είναι ένα μεγαλοπρεπές όχι. Δεκάδες άστεγα ζώα καθημερινά, πεθαίνουν από ασθένειες, σε τροχαία, από «φόλες», από τις καιρικές συνθήκες και παρόλα αυτά συνεχίζουν να υπάρχουν ή και να αυξάνονται.
Είναι βέβαιο ότι εάν αύριο το πρωί, θανατώναμε όλα τα αδέσποτα ζώα, σε λίγους μήνες θα είχαμε πάλι έναν πληθυσμό έξω στους δρόμους. Γιατί η ευθανασία «λύνει» προσωρινά το αποτέλεσμα και όχι την αιτία. Εκτός και αν ως κοινωνία συμφωνούμε με την ιδέα να σκοτώνουμε εις το διηνεκές υγιή ζώα που κάποιοι συνάνθρωποί μας εγκαταλείπουν.
Μπορούμε να σκοτώσουμε ένα υγιέστατο ζώο, επειδή είχε την ατυχία να υιοθετηθεί ή να αγοραστεί από κάποιον άνθρωπο ο οποίος τελικά το βαρέθηκε και το παράτησε στον δρόμο;
Και πως έχουμε καταντήσει μια από τις τελευταίες χώρες του πολιτισμένου κόσμου που έχει εκατομμύρια σκύλους και γάτες στους δρόμους; Τι κάνουν στις άλλες χώρες;
Στις σοβαρές χώρες λοιπόν δεν διανοείται άνθρωπος να κάνει γέννες ο σκύλος του και να μοιράζει κουτάβια δεξιά και αριστερά. Δεν υπάρχει πολίτης που έχει σκύλο χωρίς σήμανση. Δεν υπάρχουν κτηνοτρόφοι που έχουν 10 πρόβατα και 50 σκύλους να τα «φυλάνε». Δεν διανοείται κυνηγός να εγκαταλείψει έναν σκύλο στον δρόμο επειδή έχει κρότο φοβία ή δεν κυνηγάει σωστά.
Και αν χρειάζεται ένα μεταβατικό βήμα, τότε ναι: να συζητήσουμε σοβαρά τη δημιουργία ειδικής «Αστυνομίας Ζώων», παρά για ευθανασίες.
Ίσως τελικά και σε αυτόν τον τομέα να χρειαζόμαστε έναν αστυνόμο πάνω από το κεφάλι μας, που θα ελέγχει τις σημάνσεις, τις στειρώσεις, τις εγκαταλείψεις και την εφαρμογή της νομοθεσίας.
Αν θέλουμε λιγότερα αδέσποτα, πρέπει να σταματήσουμε να παράγουμε νέα.
Θα λύσει το πρόβλημα η ευθανασία;
Η απάντηση είναι ένα μεγαλοπρεπές όχι. Δεκάδες άστεγα ζώα καθημερινά, πεθαίνουν από ασθένειες, σε τροχαία, από «φόλες», από τις καιρικές συνθήκες και παρόλα αυτά συνεχίζουν να υπάρχουν ή και να αυξάνονται.
Είναι βέβαιο ότι εάν αύριο το πρωί, θανατώναμε όλα τα αδέσποτα ζώα, σε λίγους μήνες θα είχαμε πάλι έναν πληθυσμό έξω στους δρόμους. Γιατί η ευθανασία «λύνει» προσωρινά το αποτέλεσμα και όχι την αιτία. Εκτός και αν ως κοινωνία συμφωνούμε με την ιδέα να σκοτώνουμε εις το διηνεκές υγιή ζώα που κάποιοι συνάνθρωποί μας εγκαταλείπουν.
Μπορούμε να σκοτώσουμε ένα υγιέστατο ζώο, επειδή είχε την ατυχία να υιοθετηθεί ή να αγοραστεί από κάποιον άνθρωπο ο οποίος τελικά το βαρέθηκε και το παράτησε στον δρόμο;
Και πως έχουμε καταντήσει μια από τις τελευταίες χώρες του πολιτισμένου κόσμου που έχει εκατομμύρια σκύλους και γάτες στους δρόμους; Τι κάνουν στις άλλες χώρες;
Στις σοβαρές χώρες λοιπόν δεν διανοείται άνθρωπος να κάνει γέννες ο σκύλος του και να μοιράζει κουτάβια δεξιά και αριστερά. Δεν υπάρχει πολίτης που έχει σκύλο χωρίς σήμανση. Δεν υπάρχουν κτηνοτρόφοι που έχουν 10 πρόβατα και 50 σκύλους να τα «φυλάνε». Δεν διανοείται κυνηγός να εγκαταλείψει έναν σκύλο στον δρόμο επειδή έχει κρότο φοβία ή δεν κυνηγάει σωστά.
Και αν χρειάζεται ένα μεταβατικό βήμα, τότε ναι: να συζητήσουμε σοβαρά τη δημιουργία ειδικής «Αστυνομίας Ζώων», παρά για ευθανασίες.
Ίσως τελικά και σε αυτόν τον τομέα να χρειαζόμαστε έναν αστυνόμο πάνω από το κεφάλι μας, που θα ελέγχει τις σημάνσεις, τις στειρώσεις, τις εγκαταλείψεις και την εφαρμογή της νομοθεσίας.
Αν θέλουμε λιγότερα αδέσποτα, πρέπει να σταματήσουμε να παράγουμε νέα.
Αναστασιάδης Θωμάς
Ανεξάρτητος Δημοτικός Σύμβουλος Κατερίνης
