👑
Σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, και κάθε 21η Μαϊου εκάστου έτους, τιμά με κατάνυξη, λαμπρότητα και βαθύ ιστορικό μεγαλείο τη μνήμη του Μεγάλου Κωνσταντίνου και της Αγίας Ελένης, των θεοστέπτων Ισαποστόλων, δύο μορφών που άλλαξαν όχι μόνο τη μοίρα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αλλά και ολόκληρη την πορεία της παγκόσμιας ιστορίας.Δεν πρόκειται απλώς για μία μεγάλη εορτή της Εκκλησίας.
Πρόκειται για...
την ανάμνηση της στιγμής όπου ο Σταυρός του Χριστού υψώθηκε πάνω από την οικουμένη και ο διωκόμενος Χριστιανισμός βγήκε από τις κατακόμβες για να φωτίσει τα έθνη.
Η Αγία Ελένη, η ευσεβής μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, με ελληνική καταγωγή από την πόλη Δρέπανον(η οποία μετά ονομάστηκε προς τιμήν της Ελενόπολις)της Βιθυνίας και συνδεδεμένη βαθιά με τον ελληνικό και ανατολικό κόσμο της αυτοκρατορίας, υπήρξε πρότυπο πίστεως, ταπεινώσεως και φιλανθρωπίας. Αφιέρωσε τη ζωή της στην ενίσχυση της Εκκλησίας, στην ανακούφιση των φτωχών και στην ανέγερση ιερών ναών, ενώ το όνομά της συνδέθηκε αιώνια με την εύρεση του Τιμίου Σταυρού στα Ιερουσαλήμ το 326 μ.Χ.
Δίπλα της στέκει επάξια ο υιός της.
Ο άνθρωπος που η ιστορία ονόμασε «Μέγα».
Ο αυτοκράτορας που άλλαξε τον κόσμο.
Ο Μέγας Κωνσταντίνος δεν υπήρξε απλώς ένας ισχυρός βασιλιάς της Ρώμης. Υπήρξε στρατηλάτης αήττητος, πολιτικός οραματιστής, νομοθέτης πρωτοπόρος και υπερασπιστής της ανθρώπινης αξίας σε μία εποχή όπου η βία, η σκληρότητα και η λατρεία της δύναμης θεωρούνταν φυσικός νόμος.
Γεννημένος στη Ναισσό της Δαρδανίας, μέσα σε έναν κόσμο βουτηγμένο στη βία, στην ειδωλολατρική σκληρότητα και στην αποθέωση της δύναμης, ανδρώθηκε ως πολεμιστής μέσα στις φλόγες των εκστρατειών και των εμφυλίων πολέμων. Από νεαρή ηλικία βρέθηκε στα σύνορα της αυτοκρατορίας, ανάμεσα σε λεγεώνες, βαρβαρικές επιδρομές και ατέλειωτες συγκρούσεις. Πολέμησε στην Ανατολή, συνέτριψε εχθρούς στον Ρήνο, υπέταξε φυλές στον Δούναβη, διέλυσε σφετεριστές και ένωσε έναν διαμελισμένο κόσμο κάτω από έναν μόνο αετό.
Μα η μεγαλοσύνη του δεν βρισκόταν μόνο στη στρατιωτική του ιδιοφυΐα. Διότι η ιστορία γνώρισε πολλούς κατακτητές.
Γνώρισε πολλούς αήττητους.
Γνώρισε πολλούς αιματοβαμμένους θριαμβευτές.
Δεν γνώρισε όμως άλλον Αυτοκράτορα που, έχοντας στα χέρια του την απόλυτη δύναμη της Ρώμης, αποφάσισε να την στρέψει όχι προς την τυραννία αλλά προς την ανθρώπινη αξία.
Ο Κωνσταντίνος στάθηκε τομή ανάμεσα σε δύο κόσμους.
Πριν από αυτόν, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία θεωρούσε φυσικό θέαμα τις μονομαχίες μέχρι θανάτου, την εξόντωση βρεφών, την απεριόριστη εξουσία του αφέντη πάνω στον δούλο, τα βασανιστήρια, τη δημόσια ταπείνωση, τις μαζικές διώξεις και την περιφρόνηση προς τον αδύναμο.
Μετά από αυτόν, αρχίζει να ανατέλλει ένας άλλος πολιτισμός.Ο πολιτισμός της χριστιανικής Ρωμηοσύνης.Με νόμους πρωτοφανείς για την εποχή του, προστάτευσε παιδιά, φτωχούς, χήρες, ορφανά και χρεωμένους. Περιόρισε τη βαρβαρότητα των ποινών. Υπερασπίστηκε την αξιοπρέπεια ακόμη και των καταδίκων. Ενίσχυσε την απελευθέρωση δούλων. Κατήργησε τη θηριωδία των διωγμών. Έδωσε στους Χριστιανούς ελευθερία ύπαρξης ύστερα από τρεις αιώνες αίματος και μαρτυρίου.
Και τότε συνέβη το αδιανόητο.
Η αυτοκρατορία που σταύρωνε Χριστιανούς…
γονάτισε μπροστά στον Σταυρό.
Η νίκη στη Μάχη της Μουλβίας Γέφυρας το 312 μ.Χ δεν ήταν απλώς μία στρατιωτική επικράτηση. Ήταν η στιγμή όπου η Ρώμη άλλαξε ψυχή. Το «Ἐν τούτῳ νίκα» αποτέλεσε αναμφισβήτητα ιστορική καμπή ολόκληρης της ανθρωπότητας.
Με το Διάταγμα των Μεδιολάνων το 313 μ.Χ έδωσε τέλος στους διωγμούς και εγκαινίασε την ανεξιθρησκία. Με τη σύγκληση της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου το 325 μ.Χ στην Νίκαια προστάτευσε την ενότητα της Εκκλησίας. Με την ίδρυση της Κωνσταντινούπολης οικοδόμησε όχι απλώς μία νέα πρωτεύουσα, αλλά το μέλλον της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού για περισσότερο από χίλια χρόνια.Η Νέα Ρώμη δεν ήταν μόνο πόλη.
Ήταν όραμα.Ήταν η ένωση της ρωμαϊκής κρατικής ιδιοφυΐας με το φως του Ευαγγελίου και το μεγαλείο του αρχαιοελληνικού λόγου και πολιτισμού.Ήταν το λίκνο της χριστιανικής αυτοκρατορίας.Ήταν το φρούριο της πίστεως, της παιδείας, της θεολογίας και των επιστημών.
Γι’ αυτό ο λαός δεν τον θυμήθηκε απλώς ως αυτοκράτορα.Τον ονόμασε «Μέγα».
Και βέβαια η ορθόδοξη Εκκλησία με την σειρά της, βλέποντας ότι δεν υπηρέτησε μόνο έναν θρόνο αλλά το ίδιο το έργο της διάδοσης του Χριστιανισμού, του έδωσε έναν τίτλο που ελάχιστοι έλαβαν στην ανθρώπινη ιστορία
Ισαπόστολος.
Διότι με τις αποφάσεις του άλλαξε τη μοίρα εκατομμυρίων ανθρώπων.
Διότι ύψωσε τον Σταυρό εκεί όπου κυριαρχούσε το ξίφος.Διότι απέδειξε ότι ακόμη και η αυτοκρατορική εξουσία μπορεί να γίνει όργανο πρόνοιας, δικαιοσύνης και ελέους.
Βεβαίως, όπως κάθε μεγάλη ιστορική μορφή, έτσι και ο Κωνσταντίνος υπήρξε αντικείμενο επιθέσεων και αντιπαραθέσεων. Οι εχθροί του προσπάθησαν να μειώσουν το έργο του, επειδή ακριβώς κατέρριψε έναν κόσμο που θεωρούσε φυσιολογική την απανθρωπιά και τη λατρεία της ισχύος.
Όμως η ιστορία υπήρξε αμείλικτη στην τελική της κρίση.Οι πολέμιοί του ξεχάστηκαν ενώ Εκείνος έμεινε αιώνιος.Έμεινε στις συνειδήσεις των λαών ως ο αυτοκράτορας που άνοιξε τον δρόμο της χριστιανικής εποχής.Έμεινε στην καρδιά της Εκκλησίας ως Άγιος και Ισαπόστολος.Έμεινε στη μνήμη της Ρωμηοσύνης ως ο κτήτορας της Βασιλεύουσας.Έμεινε στην παγκόσμια ιστορία ως μία από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες όλων των αιώνων.
Κάθε φορά που η Εκκλησία ψάλλει:
«Τὸν ἐν βασιλεῦσιν Ἀπόστολον»
δεν τιμά απλώς έναν παλιό αυτοκράτορα.
Τιμά τον άνθρωπο που άλλαξε τον ρου της Ιστορίας κάτω από τη σκιά του Τιμίου Σταυρού.
✠ Είθε οι Άγιοι και Ισαπόστολοι Μέγας Κωνσταντίνος και Αγία Ελένη να πρεσβεύουν αδιαλείπτως προς τον Κύριο υπέρ του Ελληνισμου🇬🇷, της Αγίας μας Εκκλησίας και πάντων των πιστών,να χαρίζουν δύναμη, φως, ομολογία πίστεως, ενότητα και πνευματική ανδρεία στο Γένος μας, και να σκέπουν τον λαό του Θεού από κάθε θλίψη, πλάνη και δοκιμασία.
Είθε, διά των αγίων αυτών πρεσβειών, να μένει πάντοτε άσβεστο στις καρδιές μας το φως του Τιμίου Σταυρού και το ανυπέρβλητο και ελπιδοφόρο μήνυμα:
«Εν τούτω νίκα»
Χρόνια πολλά και ευλογημένα σε όλους τους εορτάζοντες και τις εορτάζουσες.
Β.Β.
