«Παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες δημοσκοπήσεις και επικοινωνιακά σενάρια που παρουσιάζουν ένα νέο κόμμα υπό τον Αλέξη Τσίπρα, το οποίο ακόμη δεν έχει καν επίσημα συγκροτηθεί πολιτικά, να εμφανίζεται ήδη ως δεύτερη πολιτική δύναμη. Αυτό από μόνο του γεννά σοβαρά πολιτικά και δημοκρατικά ερωτήματα.
Το πιο ανησυχητικό όμως...
δεν είναι η δημοσκόπηση. Είναι ο τρόπος με τον οποίο συγκεκριμένα μέσα μαζικής ενημέρωσης και μεγάλα οικονομικά συμφέροντα επιχειρούν να διαμορφώσουν ένα τεχνητό πολιτικό σκηνικό. Προσπαθούν να επιβάλουν ξανά ένα βολικό δίπολο, ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη και τον Αλέξη Τσίπρα, ένα δίπολο που υπηρέτησε για χρόνια τη συντήρηση ενός συστήματος εξουσίας και όχι τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.
Την ώρα που οι πολίτες αγωνιούν για την ακρίβεια, για τη δημόσια υγεία, για τη δημόσια παιδεία, για τον πρωτογενή τομέα, για την κοινωνική κατοικία, τους χαμηλούς μισθούς και την ανασφάλεια των νέων ανθρώπων, κάποιοι επιλέγουν να επενδύουν ξανά στην πόλωση και στην επικοινωνιακή ανακύκλωση προσώπων και καταστάσεων.
Η ελληνική κοινωνία δεν χρειάζεται ένα κατασκευασμένο πολιτικό παιχνίδι ανάμεσα σε δύο πόλους που έχουν ήδη κυβερνήσει και κριθεί. Χρειάζεται σοβαρότητα, προγραμματικό λόγο, θεσμική αξιοπιστία και πραγματικές λύσεις. Χρειάζεται πολιτικές δυνάμεις που να στέκονται δίπλα στον πολίτη και όχι δίπλα στα ολιγοπώλια και στα επικοινωνιακά τους πληρωμένα στηρίγματα.
Ο ελληνικός λαός έχει κρίση, έχει μνήμη και αντιλαμβάνεται πότε επιχειρούν την καθοδήγηση της κοινής γνώμης. Και στο τέλος η κοινωνία είναι αυτή που αποφασίζει, όχι οι μηχανισμοί προπαγάνδας και τα συμφέροντα που θέλουν να ελέγχουν το πολιτικό σκηνικό.»
Την ώρα που οι πολίτες αγωνιούν για την ακρίβεια, για τη δημόσια υγεία, για τη δημόσια παιδεία, για τον πρωτογενή τομέα, για την κοινωνική κατοικία, τους χαμηλούς μισθούς και την ανασφάλεια των νέων ανθρώπων, κάποιοι επιλέγουν να επενδύουν ξανά στην πόλωση και στην επικοινωνιακή ανακύκλωση προσώπων και καταστάσεων.
Η ελληνική κοινωνία δεν χρειάζεται ένα κατασκευασμένο πολιτικό παιχνίδι ανάμεσα σε δύο πόλους που έχουν ήδη κυβερνήσει και κριθεί. Χρειάζεται σοβαρότητα, προγραμματικό λόγο, θεσμική αξιοπιστία και πραγματικές λύσεις. Χρειάζεται πολιτικές δυνάμεις που να στέκονται δίπλα στον πολίτη και όχι δίπλα στα ολιγοπώλια και στα επικοινωνιακά τους πληρωμένα στηρίγματα.
Ο ελληνικός λαός έχει κρίση, έχει μνήμη και αντιλαμβάνεται πότε επιχειρούν την καθοδήγηση της κοινής γνώμης. Και στο τέλος η κοινωνία είναι αυτή που αποφασίζει, όχι οι μηχανισμοί προπαγάνδας και τα συμφέροντα που θέλουν να ελέγχουν το πολιτικό σκηνικό.»
Γιώργος Καλαμάτας
