του Κ. Καραγιαννίδη
Ο φόβος καταφύγιο πολύ συχνά γυρεύει,
θέλει να προστατευτεί, φόβος να μην τον εύρει.
Μπορεί της μάνας αγκαλιά, μπορεί να είναι σπίτι,
μπορεί ένα χαράκωμα να αποτελέσει κρύπτη...
Κι όταν του μαύρου θάνατου ο φόβος είναι αιτία,
της γης τα καταφύγια οδεύουν σε αχρηστία.
Όμως του ανθρώπου νους δε σταματά να ψάχνει,
για να ‘βρει την παρηγοριά θα κατεβεί στον Άδη.
Και αν ο Άδης του αρνηθεί προστάτης του να γίνει,
ελπίδα τότε ο ουρανός στον φοβητσιάρη δίνει.
Πάνσοφους, παντοδύναμους και παντογνώστες βρίσκει,
και παίρνει διαβεβαίωση, ουδέποτε πως θνήσκει.
Τον ουράνιο τώρα λυτρωτή υπόχρεος να λατρεύει,
όπου βρεθεί κι όπου σταθεί υπέρ αυτού πρεσβεύει.
Με θάνατο τον θάνατο έχει ο Θεός πατήσει,
μια μέρα όλους τους νεκρούς και πάλι θα αναστήσει.
Κ. Καραγιαννίδης 15 – 05 - 2026
