γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης
Συγγραφέας Αρθρογράφος
Με ηχηρή απουσία των δύο πρώην πρωθυπουργών, έγινε το συνέδριο μετάλλαξης τής Νέας Δημοκρατίας. Κανένα...
Συγγραφέας Αρθρογράφος
Με ηχηρή απουσία των δύο πρώην πρωθυπουργών, έγινε το συνέδριο μετάλλαξης τής Νέας Δημοκρατίας. Κανένα...
δεν εντυπωσίασαν τα αναμασήματα περί «συνέπειας», «σταθερότητας», «ανάπτυξης», κλπ. με τα οποία προσπάθησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης να κινήσει το ενδιαφέρον τού ακροατηρίου του. Ούτε, βεβαίως, έπεισε οιονδήποτε ότι ενδεχόμενη πολιτική αλλαγή, θα φέρει… εθνική καταστροφή…
Αντί να εξαντλήσει την θεματολογία του ο Κυριάκος στα γνωστά «αφηγήματα», θα μπορούσε να δώσει απάντηση στις ανήκουστες προκλήσεις των βαρβάρων Τούρκων, που έχουν πλέον χάσει τελείως το μέτρο. Εδώ, ο θρασύς Ερντογάν επιτίθεται στον Ελληνισμό, απροκάλυπτα. Περιφρονεί το Διεθνές Δίκαιο, και ανεμίζει για να δούμε το νομοσχέδιο που προωθεί με το οποίο αρπάζει την Κρήτη, τα νησιά του Αιγαίου, φτάνει ως τις ακτές τής Αιγύπτου και του Λιβάνου!
Μας εμφανίζει ο σουλτάνος ξεδιάντροπα την «τουρκική Ηπειρωτική Υφαλοκρηπίδα», και ο Μητσοτάκης στο συνέδριο τού προσωπικού του κόμματος, κάνει λόγο περί ανέμων και υδάτων, αντί να δώσει σκληρή απάντηση στους εξ Ανατολών δόλιους γείτονες. Να σταματήσουμε να λέμε παραμύθια περί «ήρεμων νερών». Καθόλου «ήρεμα» δεν είναι τα νερά. Επικρατεί φουρτούνα και θαλασσοταραχή… Ο Κυριάκος που σφυρίζει αμέριμνα, θα έπρεπε ήδη, να έχει απευθυνθεί σε ΝΑΤΟ, Αμερική και Βρυξέλλες, για να ξεκαθαρίσει ότι η λεγόμενη «τουρκική Ηπειρωτική Υφαλοκρηπίδα», σημαίνει απειλή πολέμου.
Και να το έχουν υπ’ όψιν τους, ότι δεν θα μείνουμε με τα χέρια σταυρωμένα, ούτε θα μιμηθούμε την μειοδοτική τακτική τού μακαρίτη Κώστα Σημίτη με τα Ίμια, και την συμφωνία τής Μαδρίτης. Κι οφείλει να ξεκαθαρίσει ο Κυριάκος προς κάθε κατεύθυνση, ότι εάν «εταίροι» και «σύμμαχοι» ενισχύουν με την στάση τους την Άγκυρα, τότε κι εμείς θα σκεφτούμε σοβαρά κατά πόσον μάς συμφέρει να παραμένουμε δίπλα τους αδρανείς. Στην αποτυχημένη εξωτερική του πολιτική ο Κυριάκος, βαρύνεται με την προσήλωσή του στον φιλότουρκο Ζελένσκι, που για χάρη του, χαλάσαμε τις σχέσεις μας με την Ρωσία.
Έχουν αηδιάσει οι πολίτες με την φοβισμένη και αποτυχημένη εξωτερική πολιτική της Νέας Δημοκρατίας. Εδώ, το μαχαίρι έφθασε στο κόκαλο. Τα θαλάσσωσε ο Μητσοτάκης με την «Διακήρυξη των Αθηνών», την οποία αξιοποίησαν πονηρά οι Τούρκοι, προσποιούμενοι ότι είναι «ειρηνόφιλοι», και επιδιώκουν «συνεννόηση» και εξασφάλιση… «σταθερότητας» στην περιοχή… Να σταματήσει ο ευθυνόφοβος πρωθυπουργός την συνεχιζόμενη «επιχείρηση κατευνασμού» τής Τουρκίας, και να δείξει πυγμή.
Από την στιγμή που ο ανεκδιήγητος σουλτάνος διεκδικεί ακόμα και την Κρήτη, τότε να διεκδικήσουμε κι εμείς τις ελληνικές περιοχές από αρχαιοτάτων χρόνων, την Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη… Ένας μεγάλος πατριώτης, ο αείμνηστος καθηγητής τού Παντείου Πανεπιστημίου Νεοκλής Σαρρής, είχε καθιερώσει στις διεθνείς σχέσεις και επιστήμες, τον όρο «Τουρκολογία», που δείχνει τις πονηρές τακτικές των απολίτιστων γειτόνων στην πολιτική. Αλλά, ο Νεοκλής Σαρρής είχε δώσει τον πιο ακριβή χαρακτηρισμό για τους γείτονες Μεμέτηδες.
Είπε, ότι: «Η Τουρκία, δεν έχει ιστορία, αλλά ποινικό μητρώο»! Στις μακρές συζητήσεις που είχα πριν πολλά χρόνια με τον Νεοκλή Σαρρή, μού είχε επισημάνει ακόμα κάτι που βαρύνει τους οσφυοκάμπτες πολιτικούς μας. «Οι Τούρκοι κατόρθωσαν να επιβάλλουν σε κάποιους δικούς μας πολιτικούς, να σκέφτονται σαν Τούρκοι»… Και μου εξήγησε, ότι σε μία σειρά ζητήματα, όπως η κατοχή στην Κύπρο, ή η συνεκμετάλλευση των πόρων στο Αιγαίο, λαμβάνουμε θέσεις, οι οποίες ικανοποιούν την Τουρκία… Είχε ένα σπουδαίο μαθητή ο Σαρρής, τον κατόπιν διδάκτορα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών στο Πάντειο, τον κ. Θεοφάνη Μαλκίδη, ο οποίος συνέχισε επάξια το έργο τού δασκάλου του.
Σε μία συνέντευξή του ο κ. Μαλκίδης, είχε πει ξεκάθαρα, κάποιες αλήθειες, που οι πολιτικοί απέφευγαν να θίξουν. «Για πάρα πολλά χρόνια κατανοούμε και κατανοήσαμε όλοι μας, σε ό,τι αφορά τις διμερείς μας σχέσεις, περίεργα πράγματα. Φανταστείτε για παράδειγμα, πως ενώ η Κύπρος είναι σήμερα μία κατεχόμενη χώρα, έχει εισβάλει μία χώρα με ονοματεπώνυμο, η «Τουρκική Δημοκρατία», και κατέχει το 40% σε ένα κράτος μέλος διεθνών οργανισμών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και κανείς, ειδικά στην Ελλάδα, δεν μιλά για ένα ζήτημα εισβολής και κατοχής.
Μιλά μόνο για διζωνική και δικοινοτική ομοσπονδία! Αυτά, όμως επανέλαβε ο Ερντογάν όταν πήγε στην Αμμόχωστο. Μίλησε για δύο ξεχωριστά κράτη…». Το ίδιο «τροπάρι» εξακολουθεί ακόμα ο σουλτάνος.
Κι αντί να ξεσηκώσουμε τους πάντες εναντίον του, ο Κυριάκος ασχολείται με κωμικά παραμύθια για… «ανάπτυξη», και τον ενδιαφέρει μόνο μία… τρίτη τριετία, για να ολοκληρώσει το έργο του… Βυθισμένος στα σκάνδαλα των Τεμπών, του ΟΠΕΚΕΠΕ και των υποκλοπών, δεν λέει κουβέντα για τις τουρκικές προκλήσεις, και είναι πανευτυχής! Οι Τούρκοι δεν αλλάζουν ποτέ τακτική. Προκαλούν, περιμένουν τα δικά μας λάθη, προβάλλουν διεκδικήσεις και θολώνουν τα νερά, αλλά η αυστηρή γλώσσα για την ελληνική κυβέρνηση, είναι άγνωστη.
Παράλληλα όμως, δεν βλέπουμε να υπάρχει ευαισθησία γύρω απ’ αυτό το θέμα, ούτε από το ΠΑΣΟΚ, ούτε από τον ΣΥΡΙΖΑ… Η σιωπή όμως τού Κυριάκου μπροστά στις τουρκικές αξιώσεις, τους χάρτες και τα νομοθετήματα για «γαλάζιες πατρίδες», είναι απαράδεκτη. Με την στάση του αυτή τής φοβίας, δείχνει ότι οι Τούρκοι δεν τον λογαριάζουν, και περιμένουν απ’ αυτόν, να κάνει βήματα πίσω… Θα πρέπει να αποκτήσει σθένος ο Πρωθυπουργός τής ετοιμόρροπης Νέας Δημοκρατίας, και να διαμηνύσει στο ΝΑΤΟ, ότι από την στιγμή που απειλούμεθα από τους Τούρκους, δεν μας ενδιαφέρει η «σταθερότητα» τής «Συμμαχίας».
Και δεν ξεχνάμε, ότι το ΝΑΤΟ είχε ευνοήσει τα στρατεύματα τού Ετσεβίτ με τους «Αττίλες», την ώρα που ο τότε υπουργός μας των Εξωτερικών, ο Γεώργιος Μαύρος, «διαπραγματευόταν» στην Γενεύη, άσκοπα… Κι αφού κάνουμε αυτό το «φλας – μπακ» πίσω στον χρόνο, να θυμίσουμε πάλι τι έγραφε τότε ο Νεοκλής Σαρρής: «Η στρατιωτική εισβολή τής Τουρκίας στην Κύπρο το 1974, δεν είναι ένα αυτόνομο και ξεκομμένο γεγονός. Εκδήλωση σώρευσης τυπικά ασύνδετων μεταξύ των καταστάσεων, πολιτικών λαθών και πολεμικών ενεργειών, εμποτισμένων με πολύ πάθος, αποτελεί τον σημαντικότερο σταθμό στην πρόσφατη ιστορία τής Ελλάδος και της Τουρκίας.
Έχει σημαδέψει ανεξίτηλα την καθημερινότητα Ελλήνων και Τούρκων, και έχει επισφραγίσει, κατά τον πλέον βάναυσο τρόπο, προϋφιστάμενες θέσεις, που συντηρούν οι μεν για τους δε, και των οποίων οι ρίζες εκτείνονται στο σκοτάδι των αιώνων…». Αλλά, ούτε ο διαμελισμός τής Κύπρου, ικανοποιεί τα τουρκικά συμφέροντα. Γι’ αυτό, καθίστανται οι γείτονες συνεχώς και πιο προκλητικοί. Κάτι απ’ όλα αυτά περιμέναμε ν’ ακούσουμε από τον Κυριάκο στην φιέστα τής Νέας Δημοκρατίας. Αλλά όλα αυτά, για τον Μητσοτάκη τον νεώτερο, δεν έχουν τόση σημασία…
Αντί να εξαντλήσει την θεματολογία του ο Κυριάκος στα γνωστά «αφηγήματα», θα μπορούσε να δώσει απάντηση στις ανήκουστες προκλήσεις των βαρβάρων Τούρκων, που έχουν πλέον χάσει τελείως το μέτρο. Εδώ, ο θρασύς Ερντογάν επιτίθεται στον Ελληνισμό, απροκάλυπτα. Περιφρονεί το Διεθνές Δίκαιο, και ανεμίζει για να δούμε το νομοσχέδιο που προωθεί με το οποίο αρπάζει την Κρήτη, τα νησιά του Αιγαίου, φτάνει ως τις ακτές τής Αιγύπτου και του Λιβάνου!
Μας εμφανίζει ο σουλτάνος ξεδιάντροπα την «τουρκική Ηπειρωτική Υφαλοκρηπίδα», και ο Μητσοτάκης στο συνέδριο τού προσωπικού του κόμματος, κάνει λόγο περί ανέμων και υδάτων, αντί να δώσει σκληρή απάντηση στους εξ Ανατολών δόλιους γείτονες. Να σταματήσουμε να λέμε παραμύθια περί «ήρεμων νερών». Καθόλου «ήρεμα» δεν είναι τα νερά. Επικρατεί φουρτούνα και θαλασσοταραχή… Ο Κυριάκος που σφυρίζει αμέριμνα, θα έπρεπε ήδη, να έχει απευθυνθεί σε ΝΑΤΟ, Αμερική και Βρυξέλλες, για να ξεκαθαρίσει ότι η λεγόμενη «τουρκική Ηπειρωτική Υφαλοκρηπίδα», σημαίνει απειλή πολέμου.
Και να το έχουν υπ’ όψιν τους, ότι δεν θα μείνουμε με τα χέρια σταυρωμένα, ούτε θα μιμηθούμε την μειοδοτική τακτική τού μακαρίτη Κώστα Σημίτη με τα Ίμια, και την συμφωνία τής Μαδρίτης. Κι οφείλει να ξεκαθαρίσει ο Κυριάκος προς κάθε κατεύθυνση, ότι εάν «εταίροι» και «σύμμαχοι» ενισχύουν με την στάση τους την Άγκυρα, τότε κι εμείς θα σκεφτούμε σοβαρά κατά πόσον μάς συμφέρει να παραμένουμε δίπλα τους αδρανείς. Στην αποτυχημένη εξωτερική του πολιτική ο Κυριάκος, βαρύνεται με την προσήλωσή του στον φιλότουρκο Ζελένσκι, που για χάρη του, χαλάσαμε τις σχέσεις μας με την Ρωσία.
Έχουν αηδιάσει οι πολίτες με την φοβισμένη και αποτυχημένη εξωτερική πολιτική της Νέας Δημοκρατίας. Εδώ, το μαχαίρι έφθασε στο κόκαλο. Τα θαλάσσωσε ο Μητσοτάκης με την «Διακήρυξη των Αθηνών», την οποία αξιοποίησαν πονηρά οι Τούρκοι, προσποιούμενοι ότι είναι «ειρηνόφιλοι», και επιδιώκουν «συνεννόηση» και εξασφάλιση… «σταθερότητας» στην περιοχή… Να σταματήσει ο ευθυνόφοβος πρωθυπουργός την συνεχιζόμενη «επιχείρηση κατευνασμού» τής Τουρκίας, και να δείξει πυγμή.
Από την στιγμή που ο ανεκδιήγητος σουλτάνος διεκδικεί ακόμα και την Κρήτη, τότε να διεκδικήσουμε κι εμείς τις ελληνικές περιοχές από αρχαιοτάτων χρόνων, την Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη… Ένας μεγάλος πατριώτης, ο αείμνηστος καθηγητής τού Παντείου Πανεπιστημίου Νεοκλής Σαρρής, είχε καθιερώσει στις διεθνείς σχέσεις και επιστήμες, τον όρο «Τουρκολογία», που δείχνει τις πονηρές τακτικές των απολίτιστων γειτόνων στην πολιτική. Αλλά, ο Νεοκλής Σαρρής είχε δώσει τον πιο ακριβή χαρακτηρισμό για τους γείτονες Μεμέτηδες.
Είπε, ότι: «Η Τουρκία, δεν έχει ιστορία, αλλά ποινικό μητρώο»! Στις μακρές συζητήσεις που είχα πριν πολλά χρόνια με τον Νεοκλή Σαρρή, μού είχε επισημάνει ακόμα κάτι που βαρύνει τους οσφυοκάμπτες πολιτικούς μας. «Οι Τούρκοι κατόρθωσαν να επιβάλλουν σε κάποιους δικούς μας πολιτικούς, να σκέφτονται σαν Τούρκοι»… Και μου εξήγησε, ότι σε μία σειρά ζητήματα, όπως η κατοχή στην Κύπρο, ή η συνεκμετάλλευση των πόρων στο Αιγαίο, λαμβάνουμε θέσεις, οι οποίες ικανοποιούν την Τουρκία… Είχε ένα σπουδαίο μαθητή ο Σαρρής, τον κατόπιν διδάκτορα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών στο Πάντειο, τον κ. Θεοφάνη Μαλκίδη, ο οποίος συνέχισε επάξια το έργο τού δασκάλου του.
Σε μία συνέντευξή του ο κ. Μαλκίδης, είχε πει ξεκάθαρα, κάποιες αλήθειες, που οι πολιτικοί απέφευγαν να θίξουν. «Για πάρα πολλά χρόνια κατανοούμε και κατανοήσαμε όλοι μας, σε ό,τι αφορά τις διμερείς μας σχέσεις, περίεργα πράγματα. Φανταστείτε για παράδειγμα, πως ενώ η Κύπρος είναι σήμερα μία κατεχόμενη χώρα, έχει εισβάλει μία χώρα με ονοματεπώνυμο, η «Τουρκική Δημοκρατία», και κατέχει το 40% σε ένα κράτος μέλος διεθνών οργανισμών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και κανείς, ειδικά στην Ελλάδα, δεν μιλά για ένα ζήτημα εισβολής και κατοχής.
Μιλά μόνο για διζωνική και δικοινοτική ομοσπονδία! Αυτά, όμως επανέλαβε ο Ερντογάν όταν πήγε στην Αμμόχωστο. Μίλησε για δύο ξεχωριστά κράτη…». Το ίδιο «τροπάρι» εξακολουθεί ακόμα ο σουλτάνος.
Κι αντί να ξεσηκώσουμε τους πάντες εναντίον του, ο Κυριάκος ασχολείται με κωμικά παραμύθια για… «ανάπτυξη», και τον ενδιαφέρει μόνο μία… τρίτη τριετία, για να ολοκληρώσει το έργο του… Βυθισμένος στα σκάνδαλα των Τεμπών, του ΟΠΕΚΕΠΕ και των υποκλοπών, δεν λέει κουβέντα για τις τουρκικές προκλήσεις, και είναι πανευτυχής! Οι Τούρκοι δεν αλλάζουν ποτέ τακτική. Προκαλούν, περιμένουν τα δικά μας λάθη, προβάλλουν διεκδικήσεις και θολώνουν τα νερά, αλλά η αυστηρή γλώσσα για την ελληνική κυβέρνηση, είναι άγνωστη.
Παράλληλα όμως, δεν βλέπουμε να υπάρχει ευαισθησία γύρω απ’ αυτό το θέμα, ούτε από το ΠΑΣΟΚ, ούτε από τον ΣΥΡΙΖΑ… Η σιωπή όμως τού Κυριάκου μπροστά στις τουρκικές αξιώσεις, τους χάρτες και τα νομοθετήματα για «γαλάζιες πατρίδες», είναι απαράδεκτη. Με την στάση του αυτή τής φοβίας, δείχνει ότι οι Τούρκοι δεν τον λογαριάζουν, και περιμένουν απ’ αυτόν, να κάνει βήματα πίσω… Θα πρέπει να αποκτήσει σθένος ο Πρωθυπουργός τής ετοιμόρροπης Νέας Δημοκρατίας, και να διαμηνύσει στο ΝΑΤΟ, ότι από την στιγμή που απειλούμεθα από τους Τούρκους, δεν μας ενδιαφέρει η «σταθερότητα» τής «Συμμαχίας».
Και δεν ξεχνάμε, ότι το ΝΑΤΟ είχε ευνοήσει τα στρατεύματα τού Ετσεβίτ με τους «Αττίλες», την ώρα που ο τότε υπουργός μας των Εξωτερικών, ο Γεώργιος Μαύρος, «διαπραγματευόταν» στην Γενεύη, άσκοπα… Κι αφού κάνουμε αυτό το «φλας – μπακ» πίσω στον χρόνο, να θυμίσουμε πάλι τι έγραφε τότε ο Νεοκλής Σαρρής: «Η στρατιωτική εισβολή τής Τουρκίας στην Κύπρο το 1974, δεν είναι ένα αυτόνομο και ξεκομμένο γεγονός. Εκδήλωση σώρευσης τυπικά ασύνδετων μεταξύ των καταστάσεων, πολιτικών λαθών και πολεμικών ενεργειών, εμποτισμένων με πολύ πάθος, αποτελεί τον σημαντικότερο σταθμό στην πρόσφατη ιστορία τής Ελλάδος και της Τουρκίας.
Έχει σημαδέψει ανεξίτηλα την καθημερινότητα Ελλήνων και Τούρκων, και έχει επισφραγίσει, κατά τον πλέον βάναυσο τρόπο, προϋφιστάμενες θέσεις, που συντηρούν οι μεν για τους δε, και των οποίων οι ρίζες εκτείνονται στο σκοτάδι των αιώνων…». Αλλά, ούτε ο διαμελισμός τής Κύπρου, ικανοποιεί τα τουρκικά συμφέροντα. Γι’ αυτό, καθίστανται οι γείτονες συνεχώς και πιο προκλητικοί. Κάτι απ’ όλα αυτά περιμέναμε ν’ ακούσουμε από τον Κυριάκο στην φιέστα τής Νέας Δημοκρατίας. Αλλά όλα αυτά, για τον Μητσοτάκη τον νεώτερο, δεν έχουν τόση σημασία…
