Εκτός από την Χαλκιδική όπως είδαμε στο προηγούμενο άρθρο, και άλλες πόλεις της Μακεδονίας υπέστησαν τα πάνδεινα από τα γαλλικά στρατεύματα πού είχαν κατακτήσει την ελληνική Μακεδονία καταργώντας την ακεραιότητα της Ελλάδος, πάντοτε με τις «ευλογίες»...
του Ελευθερίου Βενιζέλου, ο οποίος ήθελε να ρίξει τον λαοπρόβλητο και λαοφίλητο Βασιλέα των Ελλήνων Κωνσταντίνο ΙΒ', για να αναλάβει αυτός την εξουσία και να βγεί η Ελλάς στον μεγάλο πόλεμο ή όπως έμεινα στην ιστορία Α' Παγκόσμιο πόλεμο.
Τον Οκτώβριο του 1916, τέσσερα χρόνια μετά την απελευθέρωσή της από τον ένδοξο ελληνικό βασιλικό στρατό, η Κατερίνη «πέφτει» στα χέρια των Γάλλων, με σκοπό να προσέλθει και αυτή στο «κίνημα της αμύνης».
Στο πρώτο δεκαήμερο του μηνός Οκτωβρίου 1916, η πραξικοπηματική κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης υπό την ηγεσία του ««Εθνάρχου»» Ελευθερίου Βενιζέλου, ειδοποίησε τους Κοινοτάρχες της Πιερίας, Κατερίνης, Λιτοχώρου και Κολινδρού, να συστήσουν επιτροπές για να υποδεχτούν μεγαλοπρεπώς τα τάγματα του λεγομένου «Στρατού της αμύνης». Οι Κοινοτάρχες όμως απαξίωσαν να απαντήσουν σε αυτό το τελεσίγραφο, διότι και οι ίδιοι αλλά και όλοι οι κάτοικοι της Πιερίας, ήταν σταθεροί και πιστοί στον Ελληνα Βασιλέα Κωνσταντίνο ΙΒ' και στην Ελληνική Βασιλική Οικογένεια, αλλά και στην νόμιμη Ελληνική Βασιλική Κυβέρνηση.
Λίγους μήνες μετά και συγκεκριμένα τον Φεβρουάριο του 1917, γαλλικά στρατεύματα φτάνουν στα Γρεβένα και εκεί προβαίνουν σε ένα όργιο λεηλασιών αλλά και βιασμών κατά γυναικών, με σκοπό να προσχωρήσουν στο «κίνημα» του Βενιζέλου.
Σε όλη την Μακεδονία όλες οι επίσημες αρχές, δικαστικές, αστυνομικές, χωροφυλακής, νομαρχιακές και άλλοι πού μέναν πιστοί στον Βασιλέα των Ελλήνων Κωνσταντίνο ΙΒ' και την νόμιμη Ελληνική Κυβέρνηση, είχαν εκδιωχθεί και στην θέση τους τοποθετήθηκαν άνθρωποι πιστοί στον Βενιζέλο και στο «κίνημά» του. Όποιος τολμούσε να διαμαρτυρηθεί στους Γάλλους ή και ακόμα και στους «Αμυνίτες» φυλακίζονταν, ξυλοκοπούνταν, και εκτελούνταν ακόμα χωρίς κάποια αιτία, παρά μόνο ότι μέναν πιστοί στην ελληνική κυβέρνηση. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Ειρηνοδίκου της Γουμενίσσης Ιωάννου Κεφαλά, ο οποίος στις 25 Μαρτίου του 1916, «τόλμησε» σύμφωνα με τους Βενιζελικούς να εγκωμιάσει σε ομιλία του τον Βασιλέα των Ελλήνων Κωνσταντίνο ΙΒ' και όχι τον Βενιζέλο. Το αποτέλεσμα ήταν οι Βενιζελικοί, έδωσαν εντολή στους Γάλλους στρατιώτες, να τον συλλάβουν και να τον οδηγήσουν στο Ίσβορο σημερινή πηγή του Κιλκίς όπου ήταν το γαλλικό στρατηγείο. Καθ' όδόν όμως οι Γάλλοι σταμάτησαν σε μια απόμερη περιοχή για να τον σκοτώσουν. Την ίδια ώρα όμως περνούσαν από εκεί κάποιο βρετανοί αξιωματικοί οι οποίοι παρενέβησαν και έτσι γλύτωσε μέν ο Ειρηνοδίκης από βέβαια θάνατο, αλλά από εκεί οδηγήθηκε στο Ίσβορο όπου φυλακίστηκε υποβάλλοντάς τον οι Γάλλοι με την «ευλογία» των Βενιζελικών σε καταναγκαστικά έργα.
Η Βενιζελική τρομοκρατία είχε επικρατήσει σε όλη την Μακεδονία, με αποτέλεσμα να κάνει την εμφάνισή του ο «χαφιεδισμός». Δηλαδή μπορούσε κάποιος για να φανεί αρεστός στο Βενιζελικό καθεστώς να καταγγείλει κάποιον για να βασιλόφρονα και το καθεστώς αμέσως τον απέλυε και στην θέση του τοποθετούσαν κάποιον δικό τους.
Τον Οκτώβριο του 1916, τέσσερα χρόνια μετά την απελευθέρωσή της από τον ένδοξο ελληνικό βασιλικό στρατό, η Κατερίνη «πέφτει» στα χέρια των Γάλλων, με σκοπό να προσέλθει και αυτή στο «κίνημα της αμύνης».
Στο πρώτο δεκαήμερο του μηνός Οκτωβρίου 1916, η πραξικοπηματική κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης υπό την ηγεσία του ««Εθνάρχου»» Ελευθερίου Βενιζέλου, ειδοποίησε τους Κοινοτάρχες της Πιερίας, Κατερίνης, Λιτοχώρου και Κολινδρού, να συστήσουν επιτροπές για να υποδεχτούν μεγαλοπρεπώς τα τάγματα του λεγομένου «Στρατού της αμύνης». Οι Κοινοτάρχες όμως απαξίωσαν να απαντήσουν σε αυτό το τελεσίγραφο, διότι και οι ίδιοι αλλά και όλοι οι κάτοικοι της Πιερίας, ήταν σταθεροί και πιστοί στον Ελληνα Βασιλέα Κωνσταντίνο ΙΒ' και στην Ελληνική Βασιλική Οικογένεια, αλλά και στην νόμιμη Ελληνική Βασιλική Κυβέρνηση.
Λίγους μήνες μετά και συγκεκριμένα τον Φεβρουάριο του 1917, γαλλικά στρατεύματα φτάνουν στα Γρεβένα και εκεί προβαίνουν σε ένα όργιο λεηλασιών αλλά και βιασμών κατά γυναικών, με σκοπό να προσχωρήσουν στο «κίνημα» του Βενιζέλου.
Σε όλη την Μακεδονία όλες οι επίσημες αρχές, δικαστικές, αστυνομικές, χωροφυλακής, νομαρχιακές και άλλοι πού μέναν πιστοί στον Βασιλέα των Ελλήνων Κωνσταντίνο ΙΒ' και την νόμιμη Ελληνική Κυβέρνηση, είχαν εκδιωχθεί και στην θέση τους τοποθετήθηκαν άνθρωποι πιστοί στον Βενιζέλο και στο «κίνημά» του. Όποιος τολμούσε να διαμαρτυρηθεί στους Γάλλους ή και ακόμα και στους «Αμυνίτες» φυλακίζονταν, ξυλοκοπούνταν, και εκτελούνταν ακόμα χωρίς κάποια αιτία, παρά μόνο ότι μέναν πιστοί στην ελληνική κυβέρνηση. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Ειρηνοδίκου της Γουμενίσσης Ιωάννου Κεφαλά, ο οποίος στις 25 Μαρτίου του 1916, «τόλμησε» σύμφωνα με τους Βενιζελικούς να εγκωμιάσει σε ομιλία του τον Βασιλέα των Ελλήνων Κωνσταντίνο ΙΒ' και όχι τον Βενιζέλο. Το αποτέλεσμα ήταν οι Βενιζελικοί, έδωσαν εντολή στους Γάλλους στρατιώτες, να τον συλλάβουν και να τον οδηγήσουν στο Ίσβορο σημερινή πηγή του Κιλκίς όπου ήταν το γαλλικό στρατηγείο. Καθ' όδόν όμως οι Γάλλοι σταμάτησαν σε μια απόμερη περιοχή για να τον σκοτώσουν. Την ίδια ώρα όμως περνούσαν από εκεί κάποιο βρετανοί αξιωματικοί οι οποίοι παρενέβησαν και έτσι γλύτωσε μέν ο Ειρηνοδίκης από βέβαια θάνατο, αλλά από εκεί οδηγήθηκε στο Ίσβορο όπου φυλακίστηκε υποβάλλοντάς τον οι Γάλλοι με την «ευλογία» των Βενιζελικών σε καταναγκαστικά έργα.
Η Βενιζελική τρομοκρατία είχε επικρατήσει σε όλη την Μακεδονία, με αποτέλεσμα να κάνει την εμφάνισή του ο «χαφιεδισμός». Δηλαδή μπορούσε κάποιος για να φανεί αρεστός στο Βενιζελικό καθεστώς να καταγγείλει κάποιον για να βασιλόφρονα και το καθεστώς αμέσως τον απέλυε και στην θέση του τοποθετούσαν κάποιον δικό τους.
Τα γεγονότα πού συνέβησαν την περίοδο της «εθνικής αμύνης», της πραξικοπηματικής κυβερνήσεως του Βενιζέλου με τα όπλα των Γάλλων πού είχαν καταλάβει την Μακεδονία προκαλώντας τον εθνικό διχασμό, είναι πολλά και ασφαλώς δεν μπορούν να αναφερθούν όλα. Αλλά ευτυχώς η ιστορία τα έχει καταγράψει. Αν θέλει κανείς μπορεί να ψάξει στα αρχεία και να δεί τα τερατουργήματα του ««Εθνάρχου»» Βενιζέλου, μόνο και μόνο για να περάσει το δικό του, και να μειώσει το κύρος του ενδόξου Βασιλέως των Ελλήνων Κωνσταντίνου ΙΒ'. Μία νύξη μόνο για την σφαγή της Απειράνθου της Νάξου από τους Βενιζελικούς και τους Γάλλους.
Θα κλείσουμε με κάτι πού γράφεται στον επίλογο του βιβλίου του τότε Ανταποκριτού του Associated Press P. Hibben που ζή τα γεγονότα του εθνικού διχασμού, «Ο Στρατηλάτης Κωνσταντίνος και ο Ελληνικός λαός» από τις εκδόσεις ΠΕΛΑΣΓΟΣ, τα εξής: «Τώρα ο αναγνώστης γνωρίζει!
Γνωρίζει ποια σχέση έχει με τον «εθναρχικό» τίτλο ο ολετήρας της χώρας Ελευθέριος Βενιζέλος.
Γνωρίζε, αν δικαιούται να κατέχει θέση μπροστά στην Βουλή ο αδριάντας του ανελέητου δικτάτορα (1917 - 1920) των ξένων λογχών και τηλεβόλων, με τις ογδόντα τρείς εκτελέσεις αντιφρονούντων, τις εξορίες, τις εκτοπίσεις, τις φυλακίσεις, τις απολύσεις δικαστών, δημοσίων υπαλλήλων....και του αρχικινηματία του 1933 και 1935.
Γνωρίζει ποιός δίχασε και ποιούς λόγους την Ελλάδα, συκοφάντησε τον υπερδιπλασιστή της Στρατηλάτη Κωνσταντίνο.....
Γνωρίζει ποιός κατάστρεψε τον Ελληνισμό της Ιωνίας, και του Πόντου και ήταν ο γεννήτορας της τερατώδους ιδέας της υποχρεωτικής ανταλλαγής των πληθυσμών».
Θα κλείσουμε με κάτι πού γράφεται στον επίλογο του βιβλίου του τότε Ανταποκριτού του Associated Press P. Hibben που ζή τα γεγονότα του εθνικού διχασμού, «Ο Στρατηλάτης Κωνσταντίνος και ο Ελληνικός λαός» από τις εκδόσεις ΠΕΛΑΣΓΟΣ, τα εξής: «Τώρα ο αναγνώστης γνωρίζει!
Γνωρίζει ποια σχέση έχει με τον «εθναρχικό» τίτλο ο ολετήρας της χώρας Ελευθέριος Βενιζέλος.
Γνωρίζε, αν δικαιούται να κατέχει θέση μπροστά στην Βουλή ο αδριάντας του ανελέητου δικτάτορα (1917 - 1920) των ξένων λογχών και τηλεβόλων, με τις ογδόντα τρείς εκτελέσεις αντιφρονούντων, τις εξορίες, τις εκτοπίσεις, τις φυλακίσεις, τις απολύσεις δικαστών, δημοσίων υπαλλήλων....και του αρχικινηματία του 1933 και 1935.
Γνωρίζει ποιός δίχασε και ποιούς λόγους την Ελλάδα, συκοφάντησε τον υπερδιπλασιστή της Στρατηλάτη Κωνσταντίνο.....
Γνωρίζει ποιός κατάστρεψε τον Ελληνισμό της Ιωνίας, και του Πόντου και ήταν ο γεννήτορας της τερατώδους ιδέας της υποχρεωτικής ανταλλαγής των πληθυσμών».
Ο αείμνηστος Βασιλεύς των Ελλήνων Κωνσταντίνος ΙΒ' μιλώντας για τελευταία φορά στον εν λόγω ανταποκριτή είπε τα εξής: «Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε τούτη την χώρα. Είμαι Αθηναίος πολίτης. Ξέρετε πώς ονομάζεται η Αθήνα στα ελληνικά; «Δήμος Αθηναίων». Και εγώ είμαι ένας από αυτούς τους Αθηναίους. Αυτό δεν μπορεί να μου το αφαιρέσει κανένας».
Τα συμπεράσματα δικά σας.
Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ.
Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ.
