Το 1916, η Θεσσαλονίκη μαζί με την υπόλοιπη σχεδόν Μακεδονία καταλαμβάνεται ύστερα από τις «ευλογίες» του Ελευθερίου Βενιζέλου από Γάλλους στρατιώτες, με σκοπό να καταλύσουν την Εθνική κυριαρχία επί της Θεσσαλονίκης και της Βορείου Ελλάδος γενικότερα, με σκοπό την δημιουργία του «κράτους της Θεσσαλονίκης» με αρχηγό τον Ελευθέριο Βενιζέλο.
Αρχηγός...
των Γαλλικών στρατευμάτων ήταν ο Γάλλος Στρατηγός Σαρραΐγ. Ένας άνθρωπος μεγαλομανής και παράφρων. Με την κατάληψη της Θεσσαλονίκης ο Σαρραΐγ δείχνει αμέσως τις προθέσεις του, πού ήταν να καταρρακώσει το κύρος της Ελληνικής Κυβερνήσεως και αυτού του Βασιλέως των Ελλήνων Κωνσταντίνου ΙΒ'. Από τις πρώτες ενέργειες ήταν να απαγορέψει στους Ιερούς Ναούς της Θεσσαλονίκης την τέλεση Δοξολογίας στις 21 Μαΐου επί τη εορτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και τη εορτή του Βασιλέως των Ελλήνων Κωνσταντίνου ΙΒ'. Μάλιστα ο Σαρραΐγ έστειλε Σενεγαλέζους στρατιώτες σε Ναούς διότι οι ιερείς έψελναν το Πολυχρόνιο του Βασιλέως των Ελλήνων.
Αυτό το πραξικόπημα κατά του Ελληνικού Κράτους και του Βασιλέως ώστε να τον αναγκάζουν να βγούν στον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο, ο Βενιζέλος το ξεκίνησε τον Μάϊο του 1916, λίγους μήνες πρίν εκφωνήσει ένα υβριστικό και εμπρηστικό λόγο κατά του Βασιλέως των Ελλήνων Κωνσταντίνου ΙΒ' πού έγινε στις 14 Αυγούστου 1916.
Μετά τον υβριστικό λόγο, ο Βενιζέλος στις 13 Σεπτεμβρίου 1916 φτάνει στην Θεσσαλονίκη προκειμένου να αναλάβει την «εξουσία» στην νέα κατάσταση πού ξεκινούσε. Αυτό βέβαια χωρίς την προστασία των Γάλλων δεν θα το πετύχαινε.
Αφού λοιπόν ο Βενιζέλος με την βοήθεια των Γαλλικών στρατευμάτων καταλαμβάνουν την Θεσσαλονίκη, ξεκινά ένα όργιο λεηλασιών και βιαιοτήτων. αφού λεηλατούν το ταμείο με χρήματα πού υπήρχαν στο δημόσιο ταμείο πού προοριζόταν για τον λαό και την ευρύτερη περιοχή. Απαγορεύονται οι συζητήσεις των πολιτών για τις ενέργειες της «επαναστάσεως» του Βενιζέλου. Κατεστάλησαν οι αντιφρονούντες, ενώ η «κυβέρνηση» Θεσσαλονίκης του Βενιζέλου προβαίνει σε επιστράτευση με έγγραφο το οποίο υπογράφουν τα πρωτοπαλίκαρά του Ζυμβρακάκης, Ζάννας, και Γραίκος.
Οι κάτοικοι όμως της Μακεδονίας αρνούνται να συμμετέχουν σε κάτι τέτοιο, διότι δεν προερχόταν από την νόμιμη κυβέρνηση των Αθηνών και του Ανωτάτου άρχοντος του Βασιλέως των Ελλήνων Κωνσταντίνου ΙΒ'. Οι κάτοικοι της Χαλκιδικής δέχονται την σκληρότητα των «Αμυνιτών» και των Γάλλων στρατιωτών. Πολλοί κάτοικοι της Χαλκιδικής αρνούνται να στρατευτούν και φεύγουν και μάλιστα πολλοί πηγαίνουν στον Άγιον Όρος. Στο χωριό Γαλάτιστα οι κάτοικοι όχι μόνο αρνήθηκαν, αλλά διαπομπεύτηκαν και ξυλοκοπήθηκαν άγρια, χαρακτηρίζοντάς τους ως «προδότες». Τα ίδια συνέβησαν στην Αρναία, στα Βραστα Χαλκιδικής, αλλά και σε αυτόν τον Πολύγυρο όπου προέβησαν σε ένα όργιο λεηλασιών, καταστροφών και βιαιοπραγιών.
Με την άφιξη του Βενιζέλου στην Θεσσαλονίκη, και κάτω από την «προστασία» των όπλων των Γάλλων, πιστεύοντας ο ίδιος ότι είναι κυρίαρχος του παιχνιδιού και του λαού, κάτι πού δεν ίσχυε, κατηγορώντας τον Βασιλέα των Ελλήνων Κωνσταντίνο ΙΒ' ως γερμανόφιλο. Για να πιέσει ακόμα περισσότερο την κατάσταση, ζητά να αποκλειστεί η Χαλκιδική ώστε να μην εισρέουν σε αυτήν τρόφιμα, φάρμακα και άλλα απαραίτητα, όπως είχε σχεδιάσει τον αποκλεισμό της νοτίου Ελλάδος και την καταδίκη του λαού σε θάνατο από πείνα και ασθένειες λόγω ελλείψεως φαρμάκων, μόνο και μόνο για να εισχωρήσουν στον κατοχικό στρατό, αλλά και να αποδεχτούν την «κυβέρνηση της εθνικής αμύνης».
(συνεχίζεται).
Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ.
