Κωνσταντίνος Χατζηιωαννίδης
Δημοσιεύτηκε την Πρωτομαγιά από το Ινστιτούτο του Αλέξης Τσίπρας το Μανιφέστο για τη Συμπαράταξη της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας.
Με...
Με...
μια πρώτη αλλά και δεύτερη προσεκτική ανάγνωση, αναδεικνύεται με σαφήνεια το ιδεολογικό και πολιτικό πλαίσιο αυτής της πρωτοβουλίας. Πρόκειται για ένα κείμενο ουσιαστικό, απλό και κατανοητό, που περιγράφει, αναλύει και συνδέει τη σύγχρονη πραγματικότητα της παγκοσμιοποίησης, της Ευρώπης και της Ελλάδας, καταλήγοντας σε συγκεκριμένα συμπεράσματα και τεκμηριωμένες προτάσεις.
Αξίζει να επισημανθούν ορισμένα κομβικά σημεία του Μανιφέστου, καθώς το περιεχόμενό του συναντά τους προβληματισμούς, τις αγωνίες, τα ερωτήματα αλλά και τις προσδοκίες ενός μεγάλου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας, και ιδιαίτερα του κόσμου της εργασίας.
Κεντρικός στόχος είναι η σύγκλιση των τριών μεγάλων πολιτικών ρευμάτων της Αριστεράς του 20ού αιώνα, της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής και Ανανεωτικής Αριστεράς, καθώς και της Πολιτικής Οικολογίας. Μια σύγκλιση που στις σημερινές συνθήκες αναδεικνύεται όχι απλώς ως επιθυμητή, αλλά ως κρίσιμη πολιτική αναγκαιότητα.
Στο ελληνικό πολιτικό περιβάλλον, μια τέτοια σύνθεση δεν είναι ούτε εύκολη ούτε αυτονόητη. Είναι όμως απολύτως αναγκαία. Μια νέα προοδευτική σύνθεση μπορεί να αποτελέσει τη βάση για ένα αξιόπιστο σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης, που θα αποκαθιστά την εμπιστοσύνη στους θεσμούς, θα συγκρατεί τη νέα γενιά στη χώρα και θα ανοίγει δρόμους για μια δίκαιη και βιώσιμη ανάπτυξη.
Οι σημερινές ιστορικές συνθήκες καθιστούν τις διαφορές μεταξύ αυτών των ρευμάτων όχι πλέον ανυπέρβλητα εμπόδια, αλλά πεδία δημιουργικής σύνθεσης. Όχι μόνο για ανταλλαγή ιδεών ή προγραμματικό διάλογο, αλλά για τη συγκρότηση μιας ενιαίας πολιτικής δύναμης με προοπτική διακυβέρνησης.
Μόνο μέσα από μια νέα, ενιαία και αξιόπιστη πολιτική έκφραση μπορεί να ανακτηθεί η κοινωνική επιρροή, να διαμορφωθούν πλειοψηφικά κοινωνικά και πολιτικά ρεύματα και να διατυπωθεί ένα πειστικό σχέδιο για το μέλλον.
Αξίζει να επισημανθούν ορισμένα κομβικά σημεία του Μανιφέστου, καθώς το περιεχόμενό του συναντά τους προβληματισμούς, τις αγωνίες, τα ερωτήματα αλλά και τις προσδοκίες ενός μεγάλου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας, και ιδιαίτερα του κόσμου της εργασίας.
Κεντρικός στόχος είναι η σύγκλιση των τριών μεγάλων πολιτικών ρευμάτων της Αριστεράς του 20ού αιώνα, της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής και Ανανεωτικής Αριστεράς, καθώς και της Πολιτικής Οικολογίας. Μια σύγκλιση που στις σημερινές συνθήκες αναδεικνύεται όχι απλώς ως επιθυμητή, αλλά ως κρίσιμη πολιτική αναγκαιότητα.
Στο ελληνικό πολιτικό περιβάλλον, μια τέτοια σύνθεση δεν είναι ούτε εύκολη ούτε αυτονόητη. Είναι όμως απολύτως αναγκαία. Μια νέα προοδευτική σύνθεση μπορεί να αποτελέσει τη βάση για ένα αξιόπιστο σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης, που θα αποκαθιστά την εμπιστοσύνη στους θεσμούς, θα συγκρατεί τη νέα γενιά στη χώρα και θα ανοίγει δρόμους για μια δίκαιη και βιώσιμη ανάπτυξη.
Οι σημερινές ιστορικές συνθήκες καθιστούν τις διαφορές μεταξύ αυτών των ρευμάτων όχι πλέον ανυπέρβλητα εμπόδια, αλλά πεδία δημιουργικής σύνθεσης. Όχι μόνο για ανταλλαγή ιδεών ή προγραμματικό διάλογο, αλλά για τη συγκρότηση μιας ενιαίας πολιτικής δύναμης με προοπτική διακυβέρνησης.
Μόνο μέσα από μια νέα, ενιαία και αξιόπιστη πολιτική έκφραση μπορεί να ανακτηθεί η κοινωνική επιρροή, να διαμορφωθούν πλειοψηφικά κοινωνικά και πολιτικά ρεύματα και να διατυπωθεί ένα πειστικό σχέδιο για το μέλλον.
Η σύγκλιση των τριών αυτών ρευμάτων δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με όρους του προηγούμενου αιώνα, αλλά μέσα από μια νέα πολιτική λογική. Η πρόκληση δεν βρίσκεται στην επιλογή ανάμεσα στη σταδιακή αλλαγή και τη ρήξη, αλλά στη δημιουργική σύνθεσή τους σε μια σύγχρονη στρατηγική κοινωνικού μετασχηματισμού.
Για τη σύγχρονη Αριστερά, η πολιτική δεν είναι απλώς η τέχνη του εφικτού, αλλά η διαρκής διεύρυνση των ορίων του εφικτού.
Τα προγράμματα από μόνα τους δεν αρκούν. Απαιτείται παράλληλα ένα όραμα για τον κόσμο του αύριο, μια σαφής πολιτική πρόταση που θα συνδυάζει τον ρεαλισμό με τη ριζοσπαστική ευαισθησία, απέναντι στην τεχνοκρατική διαχείριση της πολλαπλής κρίσης, ώστε οι πολίτες να μπορούν να ζουν με ασφάλεια, αξιοπρέπεια, ισότητα, δικαιοσύνη και προοπτική.
Σήμερα, η μόνη «κανονικότητα» που βιώνουν πολλοί συμπολίτες μας είναι ότι «δεν βγαίνει ο μήνας». Για αυτό και προτεραιότητα οφείλει να είναι ο κόσμος της εργασίας και οι πραγματικές ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Οι δυσκολίες δεν μπορούν να αποτελούν λόγο υποχώρησης, αλλά κίνητρο για πολιτική δράση και υπέρβαση.
Σε αυτή την κατεύθυνση, ιδιαίτερη σημασία αποκτούν προτάσεις όπως το συνεργατικό κράτος, η θωράκιση των κοινών αγαθών, ένα ολιστικό πλαίσιο ασφάλειας, η προάσπιση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, η θεσμική κατοχύρωση της πρόσβασης στα ψηφιακά αγαθά, η δημοκρατική διακυβέρνηση και το κράτος δικαίου, η κοινωνική δικαιοσύνη και ένα νέο παραγωγικό μοντέλο, η πράσινη και ψηφιακή μετάβαση με κοινωνικό όφελος, καθώς και ένα καθολικό και ποιοτικό κοινωνικό κράτος με έμφαση στην υγεία και την παιδεία.
Αυτό που έχει πραγματική σημασία είναι η διαμόρφωση μιας ενιαίας προοδευτικής παράταξης, που θα εργάζεται για τα ην ευημερία των πολιτών και της κοινωνίας στο παρόν, όχι ως μια υπόσχεση για το αόριστο μέλλον, αλλά ως συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο για το σήμερα.
