Στις 24 Ιουνίου 1798, με το νέο ημερολόγιο, ο Ρήγας Βελεστινλής και επτά σύντροφοί του στραγγαλίστηκαν στις οθωμανικές φυλακές του Πύργου Νεμπόιζα, στο Βελιγράδι. Είχαν προηγουμένως συλληφθεί στην Τεργέστη από τις αυστριακές αρχές και παραδοθεί στους Οθωμανούς.
Ο...
Ρήγας, μία από τις κεντρικές μορφές του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, δεν περιορίστηκε στην ιδέα μιας ελληνικής εξέγερσης. Μέσα από τον «Θούριο», τη «Χάρτα της Ελλάδος» και το πολιτικό του σχέδιο, πρότεινε μια δημοκρατική πολιτεία για τους λαούς της Ρούμελης, της Μικράς Ασίας, των νησιών και των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών, επηρεασμένη από τις αρχές της Γαλλικής Επανάστασης.
Η δράση του κινητοποίησε τις αυστριακές αρχές, που ανησυχούσαν για τη διάδοση επαναστατικών ιδεών στα Βαλκάνια. Μετά τη σύλληψή του, τα έντυπα και τα σχέδιά του κατασχέθηκαν και ο ίδιος, μαζί με τους συνεργάτες του, παραδόθηκε στην οθωμανική διοίκηση του Βελιγραδίου.
Οι οκτώ κρατούμενοι θανατώθηκαν πριν μεταφερθούν στην Κωνσταντινούπολη. Σύμφωνα με ιστορικές αναφορές, οι σοροί τους ρίχτηκαν στον Δούναβη. Ο θάνατος του Ρήγα απέκτησε γρήγορα συμβολικό βάρος, καθώς η πολιτική του σκέψη συνέδεε την ελευθερία με τη λαϊκή κυριαρχία, τα δικαιώματα και τη συνεργασία των βαλκανικών λαών.
Η Ελληνική Επανάσταση ξέσπασε 23 χρόνια αργότερα. Ο Ρήγας δεν έζησε για να τη δει, όμως το έργο και η δράση του τον κατέστησαν μία από τις σημαντικότερες προεπαναστατικές μορφές του ελληνικού αγώνα.
Η δράση του κινητοποίησε τις αυστριακές αρχές, που ανησυχούσαν για τη διάδοση επαναστατικών ιδεών στα Βαλκάνια. Μετά τη σύλληψή του, τα έντυπα και τα σχέδιά του κατασχέθηκαν και ο ίδιος, μαζί με τους συνεργάτες του, παραδόθηκε στην οθωμανική διοίκηση του Βελιγραδίου.
Οι οκτώ κρατούμενοι θανατώθηκαν πριν μεταφερθούν στην Κωνσταντινούπολη. Σύμφωνα με ιστορικές αναφορές, οι σοροί τους ρίχτηκαν στον Δούναβη. Ο θάνατος του Ρήγα απέκτησε γρήγορα συμβολικό βάρος, καθώς η πολιτική του σκέψη συνέδεε την ελευθερία με τη λαϊκή κυριαρχία, τα δικαιώματα και τη συνεργασία των βαλκανικών λαών.
Η Ελληνική Επανάσταση ξέσπασε 23 χρόνια αργότερα. Ο Ρήγας δεν έζησε για να τη δει, όμως το έργο και η δράση του τον κατέστησαν μία από τις σημαντικότερες προεπαναστατικές μορφές του ελληνικού αγώνα.
