Κυρού Θεολήπτου,
(Του Μάρκου Μπόλαρη)
Είχε αντιδωρίσει ο ηγούμενος, είχαμε κατέβει στο αρχονταρίκι των Βλατάδων, Σαρακοστή καιρός ήταν, είχε μπεί ο Απρίλης, ανθισμένες οι πασχαλιές, τι απλωταριά αυτή, Θεέ μου, τι θέα, ο γέρο Έλυμπος απέναντι κρατά ακόμη χιόνι, ο...
Θερμαικός ασημίζει στο πρωινό κυριακάτικο φώς, η Θεσσαλονίκη, του Κάσσανδρου, η Θεσσαλονίκη του Γαλέριου, του Άη Δημήτρη, μεγαλομάρτυτος αμή και Μυροβλύτου, η Πόλη, απλώνεται στα πόδια μας, μοναστηριακό
το κέρασμα , δυό λόγια θα ειπεί ο Δεσπότης, σύνδεσμος τούτο το μοναστήρι , Πατριαρχικό και γαρ, σύνδεσμος της Βασιλευούσης των Πόλεων
με την Συμβασιλεύουσα, κουβέντα ανοίγουμε
με τον νιούτσικο διάκο , νιόφερτος φοιτητής
από την Κωνσταντινούπολη, από τα Θεραπειά
του Βοσπόρου μας ήρθε , οικότροφος του Πατριαρχικού Ιδρύματος Πατερικών Μελετών που
έχει ανεγερθεί στους χώρους της Μονής , τότες
γνωριστήκαμε με τον Θεόληπτο, ανεβοκατεβαίναμε
παρέα από τα Κάστρα , όπου η των Βλατάδων αρχαία Μονή , μέχρι την οδό Εγνατίας, στην ενορία του Άη Θανάση , εκεί όπου η έδρα της επιχείρησης των ξυλογλύπτων εκκλησιαστικών επίπλων που είχε ιδρύσει ο εκ πατρός πάππος μου , ο καπετάν Μάρκος, και την συνέχιζε , τότες, ο πατέρας μου
ο κυρ Ηλίας , γνωρίστηκε κι ο διάκος, ήταν η γειτονιά
τότες ένα κέντρο καλών τεχνών , αγιογράφοι και ζωγράφοι , ο μαίστωρ κυρ Νίκος ο Γεωργιάδης , και το αγιογραφικό εργαστήρι του, ο εξαίρετος Κώστας ο Τσιλσαββίδης αμή κι ο ποιοτικός Βίκτωρ ο Στούπκας και ο ωραίος Μανώλης ο Παρασκευάς , ωσάν σχολή της ποιότητας, σχολή της παράδοσης , δυό, τρία, πέντε αγιογραφικά εργαστήρια, ο διάκος με τον πατέρα μου, κι εγώ από κοντά , τας οδούς ακολουθούσαμε του χρωστήρα των ζωγράφων, του σκαρπέλου των ξυλογλυπτών, στα μαθήματα του άρχοντος Χαρίλαου Ταλιαδώρου πηγαίναμε , στις ομιλίες του Γέροντος Βασιλείου του Σταυρονικητιανού , τότες, κι Ιβηρίτη
στη συνέχεια, στο Πολυτεχνείο της Θεσσαλονίκης σπεύδαμε , τις Ρωμιοσύνης τα πάθια και τους καημούς ιστορούσαμε, εις τα των Πατριαρχείων μας ξεναγούσε , τα του Φαναρίου αφηγόταν,
προσκυνητές βρεθήκαμε στα σκιερά
του Άθωνα μονοπάτια,
ο διάκος μετά στην Πόλη επέστρεψε,
από το 1978 που πρωτογνωριστήκαμε μου έλεγε
πως ο επόμενος Πατριάρχης, ο γέροντάς του
θα ‘ναι , ήγουν, ο Φιλαδελφείας Βαρθολομαίος,
κι εγώ στο Σικάγο παράλληλα , τα των μεταπτυχιακών, φρόντισε στον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ιάκωβο , τον Ίμβριο, να με συστήσει ,
και με τον έτερο Ιάκωβο τον Σικάγου, τον εκ
των Αλατσάτων της Ερυθραίας ορμώμενον,
ο διάκος που έγινε, σκαλί το σκαλί , Αρχιδιακονος ,
κι ύστερα Πρωτοσύγκελλος των Πατριαρχείων,
τι χαρά, άξιος, μετά, Μητροπολίτης χειροτονήθηκε της πάλαι ποτέ γεραράς Μητροπόλεως Ικονίου .
Η αρχιερατική διακονία του χαμηλών τόνων ήταν,
η θητεία στην Κωνσταντινούπολη δεν έχει καμμιά σχέση με τα εν Ελλάδι, άλλης τάξης είναι ο σταυρός ,
κι άλλοι οι σταυρωτήδες, εν αιχμαλωσία η Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία, χαιρόταν να βλεπόμαστε
είτε στο Φανάρι είτε στην Αθήνα , δυό σκέψεις
ν’ ανταλλάξουμε για τα της πονεμένης Ρωμιοσύνης,
άλλοτες για τα της Πόλης και τα Πατριαρχικά ,
της Ρωμιοσύνης την απλοχωρία και διαχρονία,
μα και τους πειρασμούς και τις προκλήσεις,
κι άλλοτε πάλιν τα της Ελλάδος πολιτικά κι άλλα,
τελευταία για τα της Ιεράς Μονής Σινά με κάλεσε,
την δική του σοφία να προσθέσει στα κρίσιμα,
αφού άλλη η θέα από τον Κεράτιο κόλπο κι από
τον Βόσπορο, άλλη η άποψη από την ιδιαίτερη πατρίδα του τα Θεραπειά, όπου μαζί με την Αγιονορείτικη εξαρχία , την αποτελούσαν τότε
ο Ιβήρων γέρων Βασίλειος , Κουτλουμουσίου γέρων Χριστόδουλος και ο Γρηγορίου γέρων Γεώργιος,
στα Θεραπειά που ομορφαίνουνε την Πόλη,
μας φιλοξένησε ένα καιρό, στο κύμα του Βοσπόρου απάνω, με Πατριαρχική εντολή , σε ρωμαίικη ψαροταβέρνα,
άλλη , στ’ αλήθεια, η θέα και η θέαση σοφίας
η από Κωνσταντινουπόλεως , από αιώνων,
μας ξάφνιασε σήμερα ,
ο πεφιλημένος των φοιτητικών χρόνων Δεσπότης,
μία ροπή , αιφνιδίως , ο Ικονίου
πρόσκληση από την άνω Στρατεία εδέξατο ,
από τους προ αυτού Γεροντάδες , Οσίους τω όντι,
Γερμανός ο Θεοδωρουπόλεως πρώτος,
Δεσπότη μου , μακαρία η οδός , το ψάλλουμε
όπως τότε στην Πατριαρχική Μονή Βλατάδων ,
αμή και στον κλεινό της του Θεού Σοφίας Ναό
στη Θεσσαλονίκη, το ψάλλουμε και το εννοούμε , μακαρία η οδός ήν πορεύει σήμερον,
προσδοκώντας την κοινήν ανάστασιν νεκρών,
ο δε πάντων χρεωλύτης ανθρώπων, ο χάριν δούναι
θελήσας οφλημάτων αρχαίων, να σχίσει το χρεώγραφο χειρόγραφο, ουδείς και γαρ υπάρχει αναμάρτητος, ώστε μετά δικαίων και αγίων,
εν Χώρα των Ζώντων , πρεσβείαιςτης Χώρας του Αχωρήτου, της Υπερμάχου και γαρ Κριτού δικαίου δυσώπησις υπάρχει, να αναπαύει την ψυχή σου, καθώς τώρα τω όντι , τοις άνω πορευόμενος,
Θεό - λήπτος υπάρχεις!
