Μόλις λίγες μόλις ημέρες μετά την ανακοίνωση του νέου κόμματός του Τσίπρα και ενώ η δημόσια συζήτηση άρχισε να μετατοπίζεται από το δικό της εγχείρημα, η Μαρία Καρυστιανού εξαπέλυσε την πρώτη επίθεση της νεοσύστατης παράταξής της όχι προς την κυβέρνηση, αλλά προς...
τον πρώην πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ και σημερινό αρχηγό του ΕΛΑΣ. Οι δηλώσεις της περί «κοροϊδίας» και οι κατηγορίες ότι ο Τσίπρας «παρουσίασε ως προτάσεις του στοιχεία της ιδρυτικής μας διακήρυξης» δείχνουν πως αντιλαμβάνεται ότι απευθύνονται σε ένα παρόμοιο ακροατήριο: πολίτες που δηλώνουν απογοητευμένοι από το υπάρχον πολιτικό σύστημα, πρώην ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, αντισυστημικούς αριστερούς αλλά και ψηφοφόρους διαμαρτυρίας που αναζητούν μια νέα πολιτική έκφραση.
Υπό αυτή την έννοια, η κίνηση αυτή μεταφράζεται από κάποιους ως μια προσπάθεια πολιτικής αυτοάμυνας. Η Καρυστιανού γνωρίζει ότι ο Τσίπρας διαθέτει αναγνωρισιμότητα, κομματικό μηχανισμό, υποστήριξη και εμπειρία, στοιχεία που μπορούν να απορροφήσουν μέρος της δυναμικής που δημιουργήθηκε γύρω από το όνομά της μετά την ίδρυση της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία». Αν αφήσει τον νέο φορέα του Τσίπρα να εμφανιστεί ως η βασική αντιπολιτευτική εναλλακτική της Αριστεράς, κινδυνεύει να περιοριστεί σε έναν τρίτο ρόλο, πίσω από Τσίπρα και Μητσοτάκη.
Εντύπωση έκανε και η φράση «δεν μπορώ να δεχτώ ότι ένας άνθρωπος έχει περάσει ως πρωθυπουργός, δεν έχει κάνει τίποτα και έρχεται μετά από κάποια χρόνια να μας πει ότι εγώ θα τα φροντίσω αυτά», μια προσπάθεια να ταυτίσει τον Τσίπρα με το «παλιό πολιτικό σύστημα» και να τον απονομιμοποιήσει στα μάτια όσων αναζητούν κάτι νέο.
Το ενδιαφέρον είναι ότι η Καρυστιανού χάραξε διαχωριστική γραμμή από την πρώτη κιόλας εβδομάδα. Κάτι που μπορεί να σημαίνει δύο πράγματα: είτε βλέπει τον Τσίπρα ως τον βασικό ανταγωνιστή για τον ίδιο πολιτικό χώρο, είτε δεν θέλει να κατοχυρωθεί στην συνείδηση των ως η συμπληρωματική δύναμη ενός μελλοντικού αριστερού μετώπου.
Σε κάθε περίπτωση, η πρώτη σοβαρή πολιτική σύγκρουση μετά την ανακοίνωση του ΕΛ.Α.Σ. δεν ξέσπασε ανάμεσα στον Τσίπρα και την κυβέρνηση, αλλά ανάμεσα στον Τσίπρα και την Καρυστιανού. Και αυτό από μόνο του δείχνει ότι η μάχη για την ηγεμονία στον χώρο της αντιπολίτευσης και της ψήφου διαμαρτυρίας έχει ήδη ξεκινήσει.
Υπό αυτή την έννοια, η κίνηση αυτή μεταφράζεται από κάποιους ως μια προσπάθεια πολιτικής αυτοάμυνας. Η Καρυστιανού γνωρίζει ότι ο Τσίπρας διαθέτει αναγνωρισιμότητα, κομματικό μηχανισμό, υποστήριξη και εμπειρία, στοιχεία που μπορούν να απορροφήσουν μέρος της δυναμικής που δημιουργήθηκε γύρω από το όνομά της μετά την ίδρυση της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία». Αν αφήσει τον νέο φορέα του Τσίπρα να εμφανιστεί ως η βασική αντιπολιτευτική εναλλακτική της Αριστεράς, κινδυνεύει να περιοριστεί σε έναν τρίτο ρόλο, πίσω από Τσίπρα και Μητσοτάκη.
Εντύπωση έκανε και η φράση «δεν μπορώ να δεχτώ ότι ένας άνθρωπος έχει περάσει ως πρωθυπουργός, δεν έχει κάνει τίποτα και έρχεται μετά από κάποια χρόνια να μας πει ότι εγώ θα τα φροντίσω αυτά», μια προσπάθεια να ταυτίσει τον Τσίπρα με το «παλιό πολιτικό σύστημα» και να τον απονομιμοποιήσει στα μάτια όσων αναζητούν κάτι νέο.
Το ενδιαφέρον είναι ότι η Καρυστιανού χάραξε διαχωριστική γραμμή από την πρώτη κιόλας εβδομάδα. Κάτι που μπορεί να σημαίνει δύο πράγματα: είτε βλέπει τον Τσίπρα ως τον βασικό ανταγωνιστή για τον ίδιο πολιτικό χώρο, είτε δεν θέλει να κατοχυρωθεί στην συνείδηση των ως η συμπληρωματική δύναμη ενός μελλοντικού αριστερού μετώπου.
Σε κάθε περίπτωση, η πρώτη σοβαρή πολιτική σύγκρουση μετά την ανακοίνωση του ΕΛ.Α.Σ. δεν ξέσπασε ανάμεσα στον Τσίπρα και την κυβέρνηση, αλλά ανάμεσα στον Τσίπρα και την Καρυστιανού. Και αυτό από μόνο του δείχνει ότι η μάχη για την ηγεμονία στον χώρο της αντιπολίτευσης και της ψήφου διαμαρτυρίας έχει ήδη ξεκινήσει.
Ε.Κ.
