του ανεξάρτητου βουλευτή Α’ Αθηνών Αθανάσιου Χαλκιά
Η απόφαση Ολ.ΑΠ 6/2026 για τον νόμο Κατσέλη δεν αφήνει περιθώρια για “χρυσές τομές”. Όταν ο Άρειος Πάγος αποκαθιστά τη νομιμότητα, η Πολιτεία δεν μπορεί να ζυγίζει πρώτα τις αντοχές των Servicers και των Funds.
Η...
απόφαση 6/2026 της Πλήρους Ολομέλειας του Αρείου Πάγου έβαλε τέλος σε μια κρίσιμη αδικία. O τόκος στις ρυθμίσεις του νόμου Κατσέλη υπολογίζεται επί της μηνιαίας δόσης και όχι επί του συνολικού κεφαλαίου. Και όμως, αντί η δημόσια συζήτηση να στραφεί αμέσως στην πλήρη εφαρμογή της απόφασης, ακούστηκε ξανά η γνώριμη γλώσσα της “ισορροπίας” και της “χρυσής τομής”. Όμως εδώ δεν υπάρχει τίποτα να εξισορροπηθεί. Δεν υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στη νομιμότητα και την παραβίασή της.
Η ολομέλεια του Αρείου Πάγου δεν εξέδωσε μια Ακαδημαϊκή γνώμη, ούτε μια θεωρητική παρατήρηση για μελλοντική χρήση. Εξέδωσε δικαστική απόφαση. Και η απόφαση αυτή είναι απολύτως σαφής όσον αφορά στις ρυθμίσεις του άρθρου 9 παρ. 2 του ν. 3869/2010. Ο υπολογισμός του επιτοκίου γίνεται επί της εκάστοτε μηνιαίας δόσης και όχι επί του συνολικού κεφαλαίου της οφειλής. Αυτό ακριβώς αποτυπώνεται τόσο στις νομικές παρουσιάσεις της απόφασης όσο και στις επίσημες ανακοινώσεις του δικηγορικού κόσμου.
Δεν πρόκειται για μια τεχνική διαφορά λογιστικού υπολογισμού. Πρόκειται για τη διαφορά ανάμεσα σε μια δικαστική ρύθμιση που δίνει πραγματική ανάσα στον υπερχρεωμένο πολίτη και σε έναν μηχανισμό που μετατρέπει τη δικαστική προστασία σε νέο πεδίο επιβάρυνσης. Η ίδια η νομολογία που αναδείχθηκε μετά τη δημοσίευση της απόφασης επισημαίνει ότι η μηνιαία δόση είναι ο πυρήνας της δικαστικής προστασίας, γιατί αποτυπώνει τη σταθμισμένη κρίση του δικαστηρίου για το τι μπορεί πράγματι να πληρώσει ο οφειλέτης χωρίς να συντριβεί οικονομικά. Όποιος μετατρέπει αυτή τη δόση σε βάση νέου υπερτοκισμού, ακυρώνει τον ίδιο τον προστατευτικό σκοπό του νόμου.
Γι’ αυτό και η δημόσια επίκληση μιας “ισορροπίας” ανάμεσα στην προστασία των πολιτών και στην ευστάθεια του συστήματος προκαλεί εύλογη θεσμική ανησυχία. Σύμφωνα με σημερινές αναφορές, η θέση που διατυπώθηκε ήταν ότι οι υπηρεσίες του ΥΠ.ΟΙΚ. μελετούν την απόφαση, ότι αυτή δεν παράγει αυτόματα αποτελέσματα για το σύνολο και ότι θα αναζητηθεί “χρυσή τομή” ανάμεσα στην προστασία των πολιτών και την ευστάθεια του συστήματος. Όμως εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα. Όταν υπάρχει σαφής απόφαση της Πλήρους Ολομελείας του Αρείου Πάγου, το ζήτημα δεν είναι πώς θα βρεθεί μια πολιτική φόρμουλα συμβιβασμού, αλλά πώς θα εφαρμοστεί η νομιμότητα χωρίς εκπτώσεις. Η νομιμότητα δεν είναι θέμα διαπραγμάτευσης, ούτε μπορεί να μπαίνει σε ζυγαριά με την άνεση των ισολογισμών.
Είναι αδιανόητο, ειδικά σε μια τόσο ευαίσθητη κοινωνικά υπόθεση, να δίνεται η εντύπωση ότι το Υπουργείο Οικονομικών “ανησυχεί περισσότερο” για τις συνέπειες που μπορεί να έχει η απόφαση για τους servicers και τα funds παρά για τις συνέπειες που είχαν επί χρόνια οι “εσφαλμένοι υπολογισμοί” στους ίδιους τους δανειολήπτες. Οι άνθρωποι που υπήχθησαν στον νόμο Κατσέλη δεν είναι αφηρημένοι αριθμοί στα χαρτοφυλάκια διαχείρισης. Είναι πολίτες που χτυπήθηκαν από την κρίση, προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη, περίμεναν χρόνια για να δικαιωθούν και στήριξαν τη ζωή τους σε δικαστικές αποφάσεις που υποτίθεται ότι θα τους έδιναν ένα σταθερό και βιώσιμο πλαίσιο αποπληρωμής. Οι δανειολήπτες αυτοί δεν ζητούν χάρη. Ζητούν την εφαρμογή αυτών που ήδη αποφάσισε η Δικαιοσύνη.
Η απόφαση 6/2026 είναι κρίσιμη ακριβώς επειδή επαναφέρει στο προσκήνιο τον κοινωνικό χαρακτήρα του ν. 3869/2010. Το δικαστήριο, όπως καταγράφεται στις αναλύσεις που δημοσιεύθηκαν αμέσως μετά την απόφαση, αντιμετωπίζει τη ρύθμιση όχι ως απλή συνέχεια της τραπεζικής σύμβασης, αλλά ως νέα δικαστικά διαμορφωμένη έννομη σχέση με σαφή προστατευτικό σκοπό. Με άλλα λόγια, το δικαστήριο λέει αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο εδώ και χρόνια, δηλαδή η ρύθμιση του νόμου Κατσέλη δεν δημιουργήθηκε για να προστατεύει την τραπεζική απόδοση ή την κερδοφορία της δευτερογενούς αγοράς χρέους, αλλά για να προστατεύει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την κύρια κατοικία.
Το θεσμικό βάρος αυτής της υπόθεσης γίνεται ακόμη μεγαλύτερο αν δει κανείς το μέγεθος του ιδιωτικού χρέους που βρίσκεται πλέον στα χέρια των μηχανισμών διαχείρισης. Στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν το 2025 και το 2026 δείχνουν ότι οι servicers διαχειρίζονται δάνεια ύψους περίπου 93 δισ. ευρώ, ενώ τα δάνεια που έχουν μεταβιβαστεί σε εξειδικευμένα ιδρύματα και βρίσκονται υπό διαχείριση ανήλθαν περίπου στα 80 δισ. ευρώ στο τέλος του 2025.
Η υφιστάμενη απόκλιση μεταξύ των δύο μεγεθών αποτυπώνει τη διάρθρωση της συγκεκριμένης αγοράς χρέους, καθώς τα 93 δισεκατομμύρια ευρώ αντιπροσωπεύουν το συνολικό χαρτοφυλάκιο που χειρίζονται οι servicers, ενώ τα 80 δισεκατομμύρια αφορούν αποκλειστικά τον όγκο των δανείων που έχει πωληθεί οριστικά στα Funds με έδρα την Ιρλανδία. Το υπολειπόμενο ποσό των περίπου 13 δισεκατομμυρίων ευρώ αντιστοιχεί σε δανειακές συμβάσεις που παραμένουν στην πλήρη κυριότητα των εγχώριων τραπεζών, οι οποίες έχουν απλώς εκχωρήσει την καθημερινή παρακολούθηση και τη διαδικασία είσπραξής τους στους εν λόγω διαχειριστές. Δηλαδή, οι συγκεκριμένοι μηχανισμοί των Servicers επιτελούν διπλή λειτουργία, διεκδικώντας οφειλές τόσο για λογαριασμό των Funds όσο και ως εξωτερικοί συνεργάτες των ίδιων των τραπεζών για την είσπραξη των δανείων που παραμένουν σε αυτές.
Τα 80 δισ. Ευρώ συνιστούν έναν τεράστιο όγκο ιδιωτικού χρέους που έχει μεταφερθεί έξω από τους κλασικούς τραπεζικούς ισολογισμούς και βρίσκεται πλέον σε ένα ιδιαίτερα επιθετικό πεδίο διαχείρισης. Σε αυτό το περιβάλλον, η Πολιτεία οφείλει να είναι όχι απλώς ουδέτερη, αλλά απολύτως ξεκάθαρη υπέρ της εφαρμογής της δικαστικής νομιμότητας.
Ακόμη πιο ευαίσθητο καθίσταται το πολιτικό και θεσμικό περιβάλλον όταν λαμβάνει κανείς υπόψη ότι, σύμφωνα με δημοσιευμένα στοιχεία από τον ισολογισμό του 2024, η κυβερνώσα παράταξη εμφανίζει συνολικές υποχρεώσεις περίπου 541,8–541,9 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων περίπου 530,9–531 εκατ. ευρώ αφορούν τραπεζικά δάνεια. Επιπλέον, υπάρχουν καταγεγραμμένες δημόσιες δηλώσεις του αντιπροέδρου της Νέας Δημοκρατίας ότι τέτοιου τύπου κομματικά χρέη “δεν μπορούν ποτέ να πληρωθούν” και “μόνο θα αυξάνονται”. Αυτά τα στοιχεία δεν αποδεικνύουν από μόνα τους οποιαδήποτε σκοπιμότητα, αποδεικνύουν όμως ότι όταν η Πολιτεία μιλά για “ισορροπία” τη στιγμή που δικαιώνονται οι δανειολήπτες, το οφείλει στον εαυτό της και στους πολίτες να το κάνει με απόλυτη καθαρότητα, χωρίς καμία σκιά και χωρίς καμία αμφισημία ως προς το ποιον υπηρετεί πρώτα, τη νομιμότητα ή τις ευαισθησίες της αγοράς χρέους.
Ας μην ξεχνάμε ότι “η σύζυγος του Καίσαρος δεν αρκεί να είναι τιμία οφείλει και να φαίνεται τιμία”.
Η ολομέλεια του Αρείου Πάγου δεν εξέδωσε μια Ακαδημαϊκή γνώμη, ούτε μια θεωρητική παρατήρηση για μελλοντική χρήση. Εξέδωσε δικαστική απόφαση. Και η απόφαση αυτή είναι απολύτως σαφής όσον αφορά στις ρυθμίσεις του άρθρου 9 παρ. 2 του ν. 3869/2010. Ο υπολογισμός του επιτοκίου γίνεται επί της εκάστοτε μηνιαίας δόσης και όχι επί του συνολικού κεφαλαίου της οφειλής. Αυτό ακριβώς αποτυπώνεται τόσο στις νομικές παρουσιάσεις της απόφασης όσο και στις επίσημες ανακοινώσεις του δικηγορικού κόσμου.
Δεν πρόκειται για μια τεχνική διαφορά λογιστικού υπολογισμού. Πρόκειται για τη διαφορά ανάμεσα σε μια δικαστική ρύθμιση που δίνει πραγματική ανάσα στον υπερχρεωμένο πολίτη και σε έναν μηχανισμό που μετατρέπει τη δικαστική προστασία σε νέο πεδίο επιβάρυνσης. Η ίδια η νομολογία που αναδείχθηκε μετά τη δημοσίευση της απόφασης επισημαίνει ότι η μηνιαία δόση είναι ο πυρήνας της δικαστικής προστασίας, γιατί αποτυπώνει τη σταθμισμένη κρίση του δικαστηρίου για το τι μπορεί πράγματι να πληρώσει ο οφειλέτης χωρίς να συντριβεί οικονομικά. Όποιος μετατρέπει αυτή τη δόση σε βάση νέου υπερτοκισμού, ακυρώνει τον ίδιο τον προστατευτικό σκοπό του νόμου.
Γι’ αυτό και η δημόσια επίκληση μιας “ισορροπίας” ανάμεσα στην προστασία των πολιτών και στην ευστάθεια του συστήματος προκαλεί εύλογη θεσμική ανησυχία. Σύμφωνα με σημερινές αναφορές, η θέση που διατυπώθηκε ήταν ότι οι υπηρεσίες του ΥΠ.ΟΙΚ. μελετούν την απόφαση, ότι αυτή δεν παράγει αυτόματα αποτελέσματα για το σύνολο και ότι θα αναζητηθεί “χρυσή τομή” ανάμεσα στην προστασία των πολιτών και την ευστάθεια του συστήματος. Όμως εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα. Όταν υπάρχει σαφής απόφαση της Πλήρους Ολομελείας του Αρείου Πάγου, το ζήτημα δεν είναι πώς θα βρεθεί μια πολιτική φόρμουλα συμβιβασμού, αλλά πώς θα εφαρμοστεί η νομιμότητα χωρίς εκπτώσεις. Η νομιμότητα δεν είναι θέμα διαπραγμάτευσης, ούτε μπορεί να μπαίνει σε ζυγαριά με την άνεση των ισολογισμών.
Είναι αδιανόητο, ειδικά σε μια τόσο ευαίσθητη κοινωνικά υπόθεση, να δίνεται η εντύπωση ότι το Υπουργείο Οικονομικών “ανησυχεί περισσότερο” για τις συνέπειες που μπορεί να έχει η απόφαση για τους servicers και τα funds παρά για τις συνέπειες που είχαν επί χρόνια οι “εσφαλμένοι υπολογισμοί” στους ίδιους τους δανειολήπτες. Οι άνθρωποι που υπήχθησαν στον νόμο Κατσέλη δεν είναι αφηρημένοι αριθμοί στα χαρτοφυλάκια διαχείρισης. Είναι πολίτες που χτυπήθηκαν από την κρίση, προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη, περίμεναν χρόνια για να δικαιωθούν και στήριξαν τη ζωή τους σε δικαστικές αποφάσεις που υποτίθεται ότι θα τους έδιναν ένα σταθερό και βιώσιμο πλαίσιο αποπληρωμής. Οι δανειολήπτες αυτοί δεν ζητούν χάρη. Ζητούν την εφαρμογή αυτών που ήδη αποφάσισε η Δικαιοσύνη.
Η απόφαση 6/2026 είναι κρίσιμη ακριβώς επειδή επαναφέρει στο προσκήνιο τον κοινωνικό χαρακτήρα του ν. 3869/2010. Το δικαστήριο, όπως καταγράφεται στις αναλύσεις που δημοσιεύθηκαν αμέσως μετά την απόφαση, αντιμετωπίζει τη ρύθμιση όχι ως απλή συνέχεια της τραπεζικής σύμβασης, αλλά ως νέα δικαστικά διαμορφωμένη έννομη σχέση με σαφή προστατευτικό σκοπό. Με άλλα λόγια, το δικαστήριο λέει αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο εδώ και χρόνια, δηλαδή η ρύθμιση του νόμου Κατσέλη δεν δημιουργήθηκε για να προστατεύει την τραπεζική απόδοση ή την κερδοφορία της δευτερογενούς αγοράς χρέους, αλλά για να προστατεύει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την κύρια κατοικία.
Το θεσμικό βάρος αυτής της υπόθεσης γίνεται ακόμη μεγαλύτερο αν δει κανείς το μέγεθος του ιδιωτικού χρέους που βρίσκεται πλέον στα χέρια των μηχανισμών διαχείρισης. Στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν το 2025 και το 2026 δείχνουν ότι οι servicers διαχειρίζονται δάνεια ύψους περίπου 93 δισ. ευρώ, ενώ τα δάνεια που έχουν μεταβιβαστεί σε εξειδικευμένα ιδρύματα και βρίσκονται υπό διαχείριση ανήλθαν περίπου στα 80 δισ. ευρώ στο τέλος του 2025.
Η υφιστάμενη απόκλιση μεταξύ των δύο μεγεθών αποτυπώνει τη διάρθρωση της συγκεκριμένης αγοράς χρέους, καθώς τα 93 δισεκατομμύρια ευρώ αντιπροσωπεύουν το συνολικό χαρτοφυλάκιο που χειρίζονται οι servicers, ενώ τα 80 δισεκατομμύρια αφορούν αποκλειστικά τον όγκο των δανείων που έχει πωληθεί οριστικά στα Funds με έδρα την Ιρλανδία. Το υπολειπόμενο ποσό των περίπου 13 δισεκατομμυρίων ευρώ αντιστοιχεί σε δανειακές συμβάσεις που παραμένουν στην πλήρη κυριότητα των εγχώριων τραπεζών, οι οποίες έχουν απλώς εκχωρήσει την καθημερινή παρακολούθηση και τη διαδικασία είσπραξής τους στους εν λόγω διαχειριστές. Δηλαδή, οι συγκεκριμένοι μηχανισμοί των Servicers επιτελούν διπλή λειτουργία, διεκδικώντας οφειλές τόσο για λογαριασμό των Funds όσο και ως εξωτερικοί συνεργάτες των ίδιων των τραπεζών για την είσπραξη των δανείων που παραμένουν σε αυτές.
Τα 80 δισ. Ευρώ συνιστούν έναν τεράστιο όγκο ιδιωτικού χρέους που έχει μεταφερθεί έξω από τους κλασικούς τραπεζικούς ισολογισμούς και βρίσκεται πλέον σε ένα ιδιαίτερα επιθετικό πεδίο διαχείρισης. Σε αυτό το περιβάλλον, η Πολιτεία οφείλει να είναι όχι απλώς ουδέτερη, αλλά απολύτως ξεκάθαρη υπέρ της εφαρμογής της δικαστικής νομιμότητας.
Ακόμη πιο ευαίσθητο καθίσταται το πολιτικό και θεσμικό περιβάλλον όταν λαμβάνει κανείς υπόψη ότι, σύμφωνα με δημοσιευμένα στοιχεία από τον ισολογισμό του 2024, η κυβερνώσα παράταξη εμφανίζει συνολικές υποχρεώσεις περίπου 541,8–541,9 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων περίπου 530,9–531 εκατ. ευρώ αφορούν τραπεζικά δάνεια. Επιπλέον, υπάρχουν καταγεγραμμένες δημόσιες δηλώσεις του αντιπροέδρου της Νέας Δημοκρατίας ότι τέτοιου τύπου κομματικά χρέη “δεν μπορούν ποτέ να πληρωθούν” και “μόνο θα αυξάνονται”. Αυτά τα στοιχεία δεν αποδεικνύουν από μόνα τους οποιαδήποτε σκοπιμότητα, αποδεικνύουν όμως ότι όταν η Πολιτεία μιλά για “ισορροπία” τη στιγμή που δικαιώνονται οι δανειολήπτες, το οφείλει στον εαυτό της και στους πολίτες να το κάνει με απόλυτη καθαρότητα, χωρίς καμία σκιά και χωρίς καμία αμφισημία ως προς το ποιον υπηρετεί πρώτα, τη νομιμότητα ή τις ευαισθησίες της αγοράς χρέους.
Ας μην ξεχνάμε ότι “η σύζυγος του Καίσαρος δεν αρκεί να είναι τιμία οφείλει και να φαίνεται τιμία”.
Ας λεχθεί καθαρά ότι η σταθερότητα του συστήματος δεν μπορεί να χτίζεται πάνω στη στρέβλωση της νομιμότητας. Η αγορά δεν μπορεί να λειτουργεί ως φίλτρο εφαρμογής των δικαστικών αποφάσεων. Τα Funds και οι Servicers γνώριζαν, ή όφειλαν να γνωρίζουν, ότι δραστηριοποιούνται σε ένα πεδίο αυστηρά οριοθετημένο από το Σύνταγμα, τους νόμους και τις αποφάσεις των δικαστηρίων. Δεν είναι η Δικαιοσύνη που πρέπει να προσαρμοστεί στις ανάγκες των επιχειρηματικών μοντέλων τους. Είναι το σύστημα διαχείρισης απαιτήσεων που οφείλει να προσαρμοστεί στη Δικαιοσύνη.
Η απόφαση Ολ.ΑΠ 6/2026 δεν χρειάζεται πολιτική διαμεσολάβηση. Δεν χρειάζεται επικοινωνιακή εξισορρόπηση. Δεν χρειάζεται “μετάφραση” σε γλώσσα αγοράς. Χρειάζεται εφαρμογή. Χρειάζεται σαφής υποχρέωση προς τράπεζες, funds και servicers να επανυπολογίσουν οφειλές, να διορθώσουν δόσεις όπου απαιτείται και να πάψουν να συμπεριφέρονται σαν να αποτελεί η δικαστική δικαίωση των οφειλετών ένα ενοχλητικό τεχνικό πρόβλημα προς διαχείριση. Διότι αν ο πολίτης που δικαιώθηκε από το ανώτατο δικαστήριο πρέπει να ξαναμπεί σε μακρύ και εξουθενωτικό αγώνα μόνο και μόνο για να εφαρμόσει το αυτονόητο, τότε δεν θα έχει ηττηθεί μόνο ο δανειολήπτης. Θα έχει ηττηθεί το ίδιο το κράτος δικαίου.
Η κυβέρνηση έχει κάθε δικαίωμα να παρακολουθεί τις γενικότερες οικονομικές συνέπειες των δικαστικών εξελίξεων. Δεν έχει όμως δικαίωμα να δημιουργεί την αίσθηση ότι η εφαρμογή μιας σαφούς απόφασης του ανωτάτου δικαστηρίου εξαρτάται από το εάν βολεύει ή δεν βολεύει τους διαχειριστές χρέους.
Το πραγματικό δημόσιο συμφέρον δεν ταυτίζεται με την ευστάθεια των ισολογισμών των funds. Δημόσιο συμφέρον είναι να ξέρει ο πολίτης ότι όταν η Δικαιοσύνη μιλά, το κράτος ακούει. Δημόσιο συμφέρον είναι η ασφάλεια δικαίου, η ίση μεταχείριση και η πραγματική προστασία πολιτών που δικαιώθηκαν μέσα από προβλεπόμενες θεσμικές διαδικασίες. Κι αν αυτό ξεχαστεί, τότε η λέξη “ισορροπία” δεν θα λειτουργεί ως εγγύηση δικαιοσύνης, αλλά ως άλλοθι υπαναχώρησης από τη νομιμότητα. Και εδώ ακριβώς θα κριθούν όλοι, όχι στις διακηρύξεις περί ισορροπίας, αλλά στη στάση που θα τηρήσουν μπροστά σε μια σαφή δικαστική εντολή. Η στιγμή της απόφασης πέρασε. Τώρα είναι η στιγμή της εφαρμογής. Και εκεί δεν χωρούν υπεκφυγές.
Η απόφαση Ολ.ΑΠ 6/2026 δεν χρειάζεται πολιτική διαμεσολάβηση. Δεν χρειάζεται επικοινωνιακή εξισορρόπηση. Δεν χρειάζεται “μετάφραση” σε γλώσσα αγοράς. Χρειάζεται εφαρμογή. Χρειάζεται σαφής υποχρέωση προς τράπεζες, funds και servicers να επανυπολογίσουν οφειλές, να διορθώσουν δόσεις όπου απαιτείται και να πάψουν να συμπεριφέρονται σαν να αποτελεί η δικαστική δικαίωση των οφειλετών ένα ενοχλητικό τεχνικό πρόβλημα προς διαχείριση. Διότι αν ο πολίτης που δικαιώθηκε από το ανώτατο δικαστήριο πρέπει να ξαναμπεί σε μακρύ και εξουθενωτικό αγώνα μόνο και μόνο για να εφαρμόσει το αυτονόητο, τότε δεν θα έχει ηττηθεί μόνο ο δανειολήπτης. Θα έχει ηττηθεί το ίδιο το κράτος δικαίου.
Η κυβέρνηση έχει κάθε δικαίωμα να παρακολουθεί τις γενικότερες οικονομικές συνέπειες των δικαστικών εξελίξεων. Δεν έχει όμως δικαίωμα να δημιουργεί την αίσθηση ότι η εφαρμογή μιας σαφούς απόφασης του ανωτάτου δικαστηρίου εξαρτάται από το εάν βολεύει ή δεν βολεύει τους διαχειριστές χρέους.
Το πραγματικό δημόσιο συμφέρον δεν ταυτίζεται με την ευστάθεια των ισολογισμών των funds. Δημόσιο συμφέρον είναι να ξέρει ο πολίτης ότι όταν η Δικαιοσύνη μιλά, το κράτος ακούει. Δημόσιο συμφέρον είναι η ασφάλεια δικαίου, η ίση μεταχείριση και η πραγματική προστασία πολιτών που δικαιώθηκαν μέσα από προβλεπόμενες θεσμικές διαδικασίες. Κι αν αυτό ξεχαστεί, τότε η λέξη “ισορροπία” δεν θα λειτουργεί ως εγγύηση δικαιοσύνης, αλλά ως άλλοθι υπαναχώρησης από τη νομιμότητα. Και εδώ ακριβώς θα κριθούν όλοι, όχι στις διακηρύξεις περί ισορροπίας, αλλά στη στάση που θα τηρήσουν μπροστά σε μια σαφή δικαστική εντολή. Η στιγμή της απόφασης πέρασε. Τώρα είναι η στιγμή της εφαρμογής. Και εκεί δεν χωρούν υπεκφυγές.
