του Κ. Καραγιαννίδη
Αυτοκινήτων δρόμους απόκτησε η Ελλάδα,
που διασχίζουνε βουνά και κάθε πεδιάδα.
Μεγάλες οι ταχύτητες που τούτοι επιτρέπουν,
στο χρόνο μετακίνησης ελάττωση επιφέρουν.
Προς...
τούτο πόλεις και χωριά οι δρόμοι παρακάμπτουν,
όμως στην απομόνωση χωριά καταδικάζουν.
Δρόμοι επαρχιακοί, που άλλοτε γεμάτοι,
ερημωμένοι είναι πολλοί και κάποιοι είναι άδειοι.
Δρόμοι διέσχιζαν χωριά και έδιναν ζωντάνια,
χωριά καταδικάστηκαν πια τώρα στην αφάνεια.
Φεύγουν οι κάτοικοι απ’ αυτά, σε κάποιες πόλεις πάνε,
αφήνουνε την εξοχή, σαν πρόσφυγες γυρνάνε.
Αφήνουν πράσινα βουνά, ποτάμια και λαγκάδια,
σε μπαλκονάκια ανήλιαγα ψάχνουν δροσιά τα βράδια.
Ήτανε νοικοκύρηδες, γίναν μουσαφιραίοι,
μέσα στο πλήθος σκυθρωποί, αν κι ήτανε ωραίοι.
Κωμόπολη το Παρανέστι στο δρόμο Ξάνθης Δράμας,
ο δρόμος του ερήμωσε και ζει μεγάλο δράμα.
Υπάρχουν και πολλά χωριά μακράν αυτού του δρόμου,
με πέντε γέρους κάτοικους, που ζούνε νύχτες τρόμου.
Χωριά πολλά στα σύνορα φυλάγαν Θερμοπύλες,
μα τώρα που ερήμωσαν ανοίξανε οι πύλες.
Μεγάλη έκανες ζημιά στη χώρα, αστυφιλία,
το τελικό το χτύπημα το δίνει η οδοποιία.
Τρέχει η ζωή πιο γρήγορα τα τελευταία χρόνια,
παράλληλα αυξάνεται ανθρώπων η διχόνοια.
Τρέχουν πολλοί για πλουτισμό, άλλοι για να επιζήσουν,
το λιγοστό εισόδημα κάποιοι άλλοι για να αυξήσουν.
Πολιτισμό αποκτήσαμε μα αυτόν τον προσπερνάμε,
συχνά τον παραβλέπουμε, την πλάτη του γυρνάμε.
Μέσα σ’ αυτόν κινούμαστε, μέσα σε τούτο ζούμε,
μα μένουμε απολίτιστοι, για πόλεμο διψούμε.
Κ. Καραγιαννίδης 13 – 06 - 2026
