γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης
Συγγραφέας Αρθρογράφος
Ποτέ άλλοτε το πολιτικό τοπίο δεν ήταν τόσο ασαφές και τραγελαφικό. Όλα τα κόμματα σχεδόν, δείχνουν κάτι άλλο απ’ αυτό που είναι πραγματικά! Και κάτι επίσης πρωτόγνωρο, είναι ότι τα κόμματα κουβεντιάζουν συνεχώς για τις εκλογές που βρίσκονται μπροστά μας, αλλά τα σχέδιά τους και οι κινήσεις τους, αφορούν τις…
δεύτερες εκλογές που μοιραία θα ακολουθήσουν, αφού η αυτοδυναμία είναι ανέφικτη…
Για να δούμε, πιο αναλυτικά το σκηνικό: Η Νέα Δημοκρατία σε όλες τις δημοσκοπήσεις έρχεται πρώτη, με σοβαρή διαφορά από το δεύτερο κόμμα. Το γεγονός αυτό, κάνει τον Μητσοτάκη να κομπάζει ότι έχει εξασφαλισμένη την νίκη… Κάτω από αυτή την «πρωτιά», κρύβεται μία αλήθεια. Ο κόσμος κουρασμένος από ασάφειες και πειράματα, δεν έχει όρεξη για περιπέτειες, και προτιμά μία σταθερότητα, έστω κι αν το κόμμα που την διαφημίζει, δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του.
Αλλά η Αντιπολίτευση μέχρι τώρα, δεν έδωσε πειστική εικόνα. Επιπλέον ο Κυριάκος φροντίζει συνεχώς να κάνει προεκλογικά τεχνάσματα με παροχές, για να εξασφαλίσει την προτίμηση των ψηφοφόρων. Αυτή είναι η εικόνα στον κυβερνητικό χώρο. Τα πράγματα όμως θα αλλάξουν, μόλις ο Αντώνης Σαμαράς ανακοινώσει επίσημα το νέο κόμμα του, με το οποίο θα κατέλθει στον εκλογικό στίβο. Κι αυτός είναι ο μόνος τον οποίο φοβάται πραγματικά ο Κυριάκος.
Διότι ο Σαμαράς μπορεί να απορροφήσει τούς ψηφοφόρους τής Νέας Δημοκρατίας, που δεν είναι ικανοποιημένοι από τον Μητσοτάκη, αλλά δεν τολμούν να πλεύσουν προς κανένα αντιπολιτευτικό κόμμα. Στην λιγότερη αισιόδοξη περίπτωση, που ο Σαμαράς δεν θα εξασφαλίσει την πρώτη θέση, το σίγουρο είναι ότι θα μειώσει το ποσοστό τής Νέας Δημοκρατίας, σε επικίνδυνα επίπεδα. Επομένως, θ’ αρχίσουν τα σχέδια για τις δεύτερες εκλογές.
Πάμε τώρα στο αντιπολιτευτικό στρατόπεδο. Ο Αλέξης Τσίπρας αναμφισβήτητα πέτυχε να κυριαρχήσει σ’ αυτόν τον χώρο. Η δεύτερη θέση, όχι μόνο είναι εξασφαλισμένη, αλλά τα ποσοστά του θα αυξάνονται καθώς στα άλλα «αριστερίζοντα» κόμματα, ήδη σημειώνονται αποχωρήσεις και διαρροές προς αυτόν. Ο Αλέξης είναι ικανοποιημένος εάν παραμείνει αρχηγός τής Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Δεν επωμίζεται τις κυβερνητικές ευθύνες, αλλά κρατά τον πρώτο ρόλο στον πόλεμο κατά τής Κυβέρνησης. Και δεν υπάρχει κανείς που να διαθέτει ικανότητες να διεκδικήσει τέτοιο αρχηγικό ρόλο.
Οποιαδήποτε εξέλιξη κι αν σημειωθεί σε πρώτες και δεύτερες εκλογές, εκείνος μένει σταθερός στο πόστο και στα ποσοστά του. Επομένως η κυβέρνηση δεν είναι άμεσος στόχος. Τώρα, το ΠΑΣΟΚ. Στις δημοσκοπήσεις, τα ποσοστά του διαφοροποιούνται. Έτσι, άλλοτε το δείχνουν τρίτο κόμμα, και άλλοτε τέταρτο, μετά την Καρυστιανού. Ο Τσίπρας τού κατάφερε εξοντωτικό χτύπημα.
Αλλά το φθαρμένο ΠΑΣΟΚ αυτή την στιγμή, δεν τα βγάζει πέρα ως Αξιωματική Αντιπολίτευση. Δεν μπόρεσε να εμφανίσει κανένα πρόγραμμα ικανό να δελεάσει ψηφοφόρους. Έπειτα, ο Νίκος Ανδρουλάκης – κακά τα ψέματα – δεν κάνει για αρχηγός. Αυτό το βλέπουν και τα στελέχη του, και ήδη διατυπώνονται υπονοούμενα, σιβυλλικές δηλώσεις, και ψίθυροι για αλλαγή ηγεσίας. Πρόσφατα, εμφανίσθηκε με μισόλογα να τονίζει αυτή την ανάγκη, ο Νίκος Παπανδρέου.
Μάλλον κρίνει, ότι έφτασε η ώρα του να διεκδικήσει την ηγεσία τού κόμματος που ίδρυσε ο πατέρας του. Ο αδελφός του, ο Γιωργάκης Παπανδρέου, που για κακή τύχη τού ελληνικού λαού έγινε αρχηγός και πρωθυπουργός, απεδείχθη ολετήρας. Η περιβόητη φράση του «λεφτά υπάρχουν», θα τον κυνηγάει σε όλη του την ζωή. Τώρα ο Νίκος Παπανδρέου, μάλλον σκέφτεται να εκμεταλλευτεί το ιστορικό του επώνυμο. Αρκεί όμως αυτό; Δεν ξεχώρισε ποτέ σε κάποιον επαγγελματικό κλάδο.
Ασχολήθηκε λίγο με το γράψιμο, και ο χώρος τής πολιτικής τού παρέχει την άνεση να εκμεταλλεύεται με το επώνυμό του, τα συναισθήματα παλαιών ρομαντικών, που θυμούνται αόριστα τούς Παπανδρέου. Άλλοι διερωτώνται, εάν θα έχει τα ηγετικά χαρίσματα τού πατέρα του. Αλλά συνήθως, η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται! Το ΠΑΣΟΚ χάρις στον ιδρυτή του, στέγασε ένα συνονθύλευμα προσώπων, που σε διαφορετική περίπτωση δεν επρόκειτο ποτέ να εισέλθουν στην αρένα τής πολιτικής. Αλλά, ο πράσινος ήλιος, ήδη «ξέβαψε» και δύει. Το παραμύθι τού ΠΑΣΟΚ τελειώνει με άδοξο τρόπο. Και την χαριστική βολή, τού την έδωσε ο Τσίπρας!
Η Καρυστιανού αποτελεί το πολιτικό ερωτηματικό, που εξακολουθεί να περιβάλλεται μ’ ένα πέπλο μυστηρίου. Συμπαθής βέβαια η Καρυστιανού, συγκεντρώνει στις τάξεις της ένα ποσοστό απογοητευμένων και αηδιασμένων ψηφοφόρων, που δεν θέλουν να ψηφίσουν κανένα από τα παλαιά κόμματα. Φτάνει όμως αυτό; Η Καρυστιανού δεν έχει δώσει κανένα ιδεολογικό «στίγμα», και διερωτάται κανείς, εάν πέρα από συμπάθειες, διαθέτει τις ικανότητες που χρειάζονται για να κυβερνήσει κανείς ένα τόπο.
Βελόπουλος, Κωνσταντοπούλου και Νατσιός, έχουν κάποιο «δικό τους κόσμο», που δεν μπορεί όμως να επιφέρει «εκπλήξεις». Μένει τέλος, η τραγωδία τού ΣΥΡΙΖΑ. Μία παράταξη, που ουσιαστικά βρίσκεται σε διάλυση. Δεν είναι μόνο ότι άραξε στον πάτο των δημοσκοπήσεων, χωρίς καμία προοπτική για μικρή έστω ανάκαμψη. Το χειρότερο είναι, ότι το κόμμα αυτό γελοιοποιήθηκε, και χλευάστηκε. Είχε αρχηγό Ελληνοαμερικανό εφοπλιστή που εδήλωνε… «Αριστερός»! Έναν αρχηγό με «ιδιορρυθμίες», που δεν εμερίμνησε να μείνουν ιδιωτική του υπόθεση, αλλά τις έκανε δημόσιο θέαμα…
Η ελληνική κοινωνία δεν μπορούσε να δεχθεί τέτοιους «σωτήρες». Απ’ εκεί και πέρα, ο κατήφορος δεν σταματούσε με τίποτα. Τώρα τα στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ ικετεύουν για μία θέση στο σκάφος τού Αλέξη… Ο Τσίπρας βασίζεται στην αμνησία των ψηφοφόρων για την δική του πολιτική, και περιμένει να δει την είσοδο στην κομματική αρένα τού Σαμαρά, και τι θα επιφέρει αυτή. Με όλα αυτά τα δεδομένα, η πρώτη Κυριακή των εκλογών, δεν μπορεί να δώσει ξεκάθαρο τοπίο.
Εκείνο που παραμένει όμως αδιαμφισβήτητο γεγονός, είναι η απογοήτευση των ψηφοφόρων για τον Μητσοτάκη, ο οποίος θέλει να εμφανίζεται και κήνσορας κατά τού Σαμαρά! Παρακάμπτει την ηττοπαθή στάση του έναντι τής προκλητικής Τουρκίας, ωραιοποιεί τα σκάνδαλα τού κόμματός του, αδιαφορεί για την διαφθορά, κατηγορεί τους αντιπάλους του για τοξικούς, ενώ έγινε αντίγραφό τους! Και τυφλωμένος από αλαζονεία, χαρακτηρίζει τους αντιπάλους του, ως… «απειλή κατά της δημοκρατίας»! Δεν καταλαβαίνει ο Κυριάκος ότι βλάπτει την παράταξη τής οποίας ηγείται, και ότι είναι ώρα να παραδώσει σε άλλον τα ηνία;
Ο Κων. Καραμανλής έλεγε ότι: «Στην πολιτική το να εγκαταλείψεις, είναι σκληρότερο από το να εγκαταλειφθείς. Ίσως διότι στην πρώτη περίπτωση προκαλείς ο ίδιος την δοκιμασία, ενώ στην δεύτερη την υφίστασαι…». Ο Κυριάκος δεν έχει αντιληφθεί, ότι οι ψηφοφόροι του τον εγκαταλείπουν…
Για να δούμε, πιο αναλυτικά το σκηνικό: Η Νέα Δημοκρατία σε όλες τις δημοσκοπήσεις έρχεται πρώτη, με σοβαρή διαφορά από το δεύτερο κόμμα. Το γεγονός αυτό, κάνει τον Μητσοτάκη να κομπάζει ότι έχει εξασφαλισμένη την νίκη… Κάτω από αυτή την «πρωτιά», κρύβεται μία αλήθεια. Ο κόσμος κουρασμένος από ασάφειες και πειράματα, δεν έχει όρεξη για περιπέτειες, και προτιμά μία σταθερότητα, έστω κι αν το κόμμα που την διαφημίζει, δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του.
Αλλά η Αντιπολίτευση μέχρι τώρα, δεν έδωσε πειστική εικόνα. Επιπλέον ο Κυριάκος φροντίζει συνεχώς να κάνει προεκλογικά τεχνάσματα με παροχές, για να εξασφαλίσει την προτίμηση των ψηφοφόρων. Αυτή είναι η εικόνα στον κυβερνητικό χώρο. Τα πράγματα όμως θα αλλάξουν, μόλις ο Αντώνης Σαμαράς ανακοινώσει επίσημα το νέο κόμμα του, με το οποίο θα κατέλθει στον εκλογικό στίβο. Κι αυτός είναι ο μόνος τον οποίο φοβάται πραγματικά ο Κυριάκος.
Διότι ο Σαμαράς μπορεί να απορροφήσει τούς ψηφοφόρους τής Νέας Δημοκρατίας, που δεν είναι ικανοποιημένοι από τον Μητσοτάκη, αλλά δεν τολμούν να πλεύσουν προς κανένα αντιπολιτευτικό κόμμα. Στην λιγότερη αισιόδοξη περίπτωση, που ο Σαμαράς δεν θα εξασφαλίσει την πρώτη θέση, το σίγουρο είναι ότι θα μειώσει το ποσοστό τής Νέας Δημοκρατίας, σε επικίνδυνα επίπεδα. Επομένως, θ’ αρχίσουν τα σχέδια για τις δεύτερες εκλογές.
Πάμε τώρα στο αντιπολιτευτικό στρατόπεδο. Ο Αλέξης Τσίπρας αναμφισβήτητα πέτυχε να κυριαρχήσει σ’ αυτόν τον χώρο. Η δεύτερη θέση, όχι μόνο είναι εξασφαλισμένη, αλλά τα ποσοστά του θα αυξάνονται καθώς στα άλλα «αριστερίζοντα» κόμματα, ήδη σημειώνονται αποχωρήσεις και διαρροές προς αυτόν. Ο Αλέξης είναι ικανοποιημένος εάν παραμείνει αρχηγός τής Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Δεν επωμίζεται τις κυβερνητικές ευθύνες, αλλά κρατά τον πρώτο ρόλο στον πόλεμο κατά τής Κυβέρνησης. Και δεν υπάρχει κανείς που να διαθέτει ικανότητες να διεκδικήσει τέτοιο αρχηγικό ρόλο.
Οποιαδήποτε εξέλιξη κι αν σημειωθεί σε πρώτες και δεύτερες εκλογές, εκείνος μένει σταθερός στο πόστο και στα ποσοστά του. Επομένως η κυβέρνηση δεν είναι άμεσος στόχος. Τώρα, το ΠΑΣΟΚ. Στις δημοσκοπήσεις, τα ποσοστά του διαφοροποιούνται. Έτσι, άλλοτε το δείχνουν τρίτο κόμμα, και άλλοτε τέταρτο, μετά την Καρυστιανού. Ο Τσίπρας τού κατάφερε εξοντωτικό χτύπημα.
Αλλά το φθαρμένο ΠΑΣΟΚ αυτή την στιγμή, δεν τα βγάζει πέρα ως Αξιωματική Αντιπολίτευση. Δεν μπόρεσε να εμφανίσει κανένα πρόγραμμα ικανό να δελεάσει ψηφοφόρους. Έπειτα, ο Νίκος Ανδρουλάκης – κακά τα ψέματα – δεν κάνει για αρχηγός. Αυτό το βλέπουν και τα στελέχη του, και ήδη διατυπώνονται υπονοούμενα, σιβυλλικές δηλώσεις, και ψίθυροι για αλλαγή ηγεσίας. Πρόσφατα, εμφανίσθηκε με μισόλογα να τονίζει αυτή την ανάγκη, ο Νίκος Παπανδρέου.
Μάλλον κρίνει, ότι έφτασε η ώρα του να διεκδικήσει την ηγεσία τού κόμματος που ίδρυσε ο πατέρας του. Ο αδελφός του, ο Γιωργάκης Παπανδρέου, που για κακή τύχη τού ελληνικού λαού έγινε αρχηγός και πρωθυπουργός, απεδείχθη ολετήρας. Η περιβόητη φράση του «λεφτά υπάρχουν», θα τον κυνηγάει σε όλη του την ζωή. Τώρα ο Νίκος Παπανδρέου, μάλλον σκέφτεται να εκμεταλλευτεί το ιστορικό του επώνυμο. Αρκεί όμως αυτό; Δεν ξεχώρισε ποτέ σε κάποιον επαγγελματικό κλάδο.
Ασχολήθηκε λίγο με το γράψιμο, και ο χώρος τής πολιτικής τού παρέχει την άνεση να εκμεταλλεύεται με το επώνυμό του, τα συναισθήματα παλαιών ρομαντικών, που θυμούνται αόριστα τούς Παπανδρέου. Άλλοι διερωτώνται, εάν θα έχει τα ηγετικά χαρίσματα τού πατέρα του. Αλλά συνήθως, η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται! Το ΠΑΣΟΚ χάρις στον ιδρυτή του, στέγασε ένα συνονθύλευμα προσώπων, που σε διαφορετική περίπτωση δεν επρόκειτο ποτέ να εισέλθουν στην αρένα τής πολιτικής. Αλλά, ο πράσινος ήλιος, ήδη «ξέβαψε» και δύει. Το παραμύθι τού ΠΑΣΟΚ τελειώνει με άδοξο τρόπο. Και την χαριστική βολή, τού την έδωσε ο Τσίπρας!
Η Καρυστιανού αποτελεί το πολιτικό ερωτηματικό, που εξακολουθεί να περιβάλλεται μ’ ένα πέπλο μυστηρίου. Συμπαθής βέβαια η Καρυστιανού, συγκεντρώνει στις τάξεις της ένα ποσοστό απογοητευμένων και αηδιασμένων ψηφοφόρων, που δεν θέλουν να ψηφίσουν κανένα από τα παλαιά κόμματα. Φτάνει όμως αυτό; Η Καρυστιανού δεν έχει δώσει κανένα ιδεολογικό «στίγμα», και διερωτάται κανείς, εάν πέρα από συμπάθειες, διαθέτει τις ικανότητες που χρειάζονται για να κυβερνήσει κανείς ένα τόπο.
Βελόπουλος, Κωνσταντοπούλου και Νατσιός, έχουν κάποιο «δικό τους κόσμο», που δεν μπορεί όμως να επιφέρει «εκπλήξεις». Μένει τέλος, η τραγωδία τού ΣΥΡΙΖΑ. Μία παράταξη, που ουσιαστικά βρίσκεται σε διάλυση. Δεν είναι μόνο ότι άραξε στον πάτο των δημοσκοπήσεων, χωρίς καμία προοπτική για μικρή έστω ανάκαμψη. Το χειρότερο είναι, ότι το κόμμα αυτό γελοιοποιήθηκε, και χλευάστηκε. Είχε αρχηγό Ελληνοαμερικανό εφοπλιστή που εδήλωνε… «Αριστερός»! Έναν αρχηγό με «ιδιορρυθμίες», που δεν εμερίμνησε να μείνουν ιδιωτική του υπόθεση, αλλά τις έκανε δημόσιο θέαμα…
Η ελληνική κοινωνία δεν μπορούσε να δεχθεί τέτοιους «σωτήρες». Απ’ εκεί και πέρα, ο κατήφορος δεν σταματούσε με τίποτα. Τώρα τα στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ ικετεύουν για μία θέση στο σκάφος τού Αλέξη… Ο Τσίπρας βασίζεται στην αμνησία των ψηφοφόρων για την δική του πολιτική, και περιμένει να δει την είσοδο στην κομματική αρένα τού Σαμαρά, και τι θα επιφέρει αυτή. Με όλα αυτά τα δεδομένα, η πρώτη Κυριακή των εκλογών, δεν μπορεί να δώσει ξεκάθαρο τοπίο.
Εκείνο που παραμένει όμως αδιαμφισβήτητο γεγονός, είναι η απογοήτευση των ψηφοφόρων για τον Μητσοτάκη, ο οποίος θέλει να εμφανίζεται και κήνσορας κατά τού Σαμαρά! Παρακάμπτει την ηττοπαθή στάση του έναντι τής προκλητικής Τουρκίας, ωραιοποιεί τα σκάνδαλα τού κόμματός του, αδιαφορεί για την διαφθορά, κατηγορεί τους αντιπάλους του για τοξικούς, ενώ έγινε αντίγραφό τους! Και τυφλωμένος από αλαζονεία, χαρακτηρίζει τους αντιπάλους του, ως… «απειλή κατά της δημοκρατίας»! Δεν καταλαβαίνει ο Κυριάκος ότι βλάπτει την παράταξη τής οποίας ηγείται, και ότι είναι ώρα να παραδώσει σε άλλον τα ηνία;
Ο Κων. Καραμανλής έλεγε ότι: «Στην πολιτική το να εγκαταλείψεις, είναι σκληρότερο από το να εγκαταλειφθείς. Ίσως διότι στην πρώτη περίπτωση προκαλείς ο ίδιος την δοκιμασία, ενώ στην δεύτερη την υφίστασαι…». Ο Κυριάκος δεν έχει αντιληφθεί, ότι οι ψηφοφόροι του τον εγκαταλείπουν…
