(Του Μάρκου Μπόλαρη)
Είναι η απλότητα, πολλάκις, κυρίως όταν ...
συνταιριάζεται με την ποιότητα,
μιά έκφραση ψυχής ανεπιτήδευτη,
κι όσο πιό ανεπιτήδευτη είναι
τόσον πιό αυθεντική ,
απλότητα , ανακαλώ στην μνήμη,
στον λόγο ως ποίηση ,
ωσάν δημοτικό τραγούδι ακριτικό ,
απλότητα , ανακαλώ ,στον χρωστήρα ως ζωγραφία,
ως τοιχογραφία σε καππαδοκική
υπόσκαφη εκκλησιά ή πίνακα
ζωγραφικό του Θεόφιλου,
απλότητα στο καλέμι ως γλυπτική,
ωσάν σε επιτύμβιο πλάκα
μακεδονική ,
απλότητα στη δόμηση ως αρχιτεκτονική,
ωσάν ξωκκλήσι ασπρισμένο
αιγαιοπελαγίτικο,
στ’ αλήθεια, μάτια ποιός έχει για να ιδεί,
είναι πολύτιμο κατόρθωμα ποιότητας
η έκφραση της απλότητας ,
κι όσο μεγαλύτερη η ποιότητα της ψυχής ,
της ψυχής που κινεί την πέννα, του νού που καθοδηγεί το πινέλο,
της καρδιάς που χαράζει με
το σκαρπέλο ,
τόσον σημαντικότερο αναδύεται ,ως από
το πέλαγος ανατέλλων ο ήλιος,
το κατόρθωμα της απλότητας ,
είτε για ένα ειδώλιο πρόκειται με παριανό
μάρμαρο ,
είτε για ένα δελφίνι σε νωπογραφία
σαντορινή ,
είτε για το ήθος ενός ανθρώπου που
τα φτιασίδια τα ψεύτικα
απέβαλλε
και μπορεί αληθινός κι ωραίος ωσάν κούρος αρχαιοελληνικός
ή ωσάν άγιος ασκητής
ηλιοψημένος στης Αίγυπτος
την έρημο ,
του Άγιου Ονούφρη
επόμενος !
Ένα τέτοιο απλό , απλούστατο στην κατασκευή,
υλικά της πέτρας του ηφαιστείου,
όλο το νησί ηφαιστειογενές,
γής και νερό και πέτρα,
των τοίχων τα υλικά,
σκεπή από καπρούλια
που ξέβρασε το κύμα,
κεραμιδοσκεπή ,
ασβεστωμένο
από την ευλάβεια των γυναικών,
του Άγιου Ονούφρη
το ξωκκλήσι
στο Πλάι,
στα αμπέλια και τις συκιές , στα σταροχώραφα,
στις λυγαριές και τις τζιτζιφιές ,
στα φασκόμηλα και τις ρίγανες,
λιτό το ξωκκλήσι, λιτός ο άγιος,
γυμνός στο εικόνισμα ,
μακρυγένης ,
απεβάλλετο τα εγκόσμια ,
το περισσόν της ανάγκης,
τα άνω ζητών ,
στο Πλάι, όπως άλλοτες εν τη ερήμω,
των χωρικών ως καταφυγή,
το καντήλι αναμμένο,
με τις πέρδικες και τα λαγδέρια , τους βοσκούς
το πάλαι και τους ξωμερίτες,
ολοχρονίς ως ενορίτες,
η Αλήθεια , από τους χρόνους του Ηρακλή,
απλή , λιτή, γυμνή
απέριττη πάντοτες,
τα ψέμα κι η επιτήδευση ήταν, είναι
με γλώσσα διχαλωτή,
των χειρών του Λαού η αρχιτεκτονική
του εξωκκλησίου ,
της δικής του ευλάβειας η εικόνα
του ασκητή αγίου,
θαρρώ ο χρωστήρας Αγιονορείτη μαίστορος
ού ή χείρ εποίει,
στο φώς του Ιούνη η ταπεινή πανήγυρις αυτού,
βοηθός και ρύστης,
η αγία του απλότης !
Κι ο γράφων της απλότητος εραστής ,
της αληθείας οφειλέτης
νύν και αεί,
του ΑγιΟνούφρ’ που πανηγυρίζει σήμερα
κεράκι ένα, λιτό, μελισσοκέρι
στη μνήμη του
ανάβω!
Κι είναι τούτη η απλότητα, η λιτότητα,
γυμνή η αλήθεια
που το διάβα τούτου του Λαού
διακόνησαν στα στενά, στις κακοτοπιές
στα δύσκολα,
όπως δά και τώρα.
Χαίρετε, αδέρφια κι αγαλλιάστε
