Στις 24 Ιουλίου θα ακούσουμε πάλι για την δεξίωση που θα παραθέσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στους κήπους του Προεδρικού Μεγάρου, - Ανάκτορα Αθηνών, για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας μετά από επτά χρόνια δικτατορίας, με την άφιξη του Καραμανλή ο οποίος ήρθε ως «σωτήρας» της Ελλάδος.
Θα ξαναδούμε και πάλι από την τηλεόραση την...
«ορκωμοσία του» ενώπιον του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Σεραφείμ και του μη έχοντος νόμιμη ισχύ «Προέδρου» Φαίδωνος Γκιζίκη.
Πια όμως ήταν αυτή η αποκατάσταση της Δημοκρατίας;
Όπως γράψαμε και σε πρόσφατο άρθρο μας, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όχι μόνο την Δημοκρατία δεν αποκατέστησε, αλλά νομιμοποίησε το καθεστώς της 25ης Νοεμβρίου 1973 του Ταξιάρχου Δημητρίου Ιωαννίδη.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής «ο εθνάρχης», βλέπουμε ότι η Ελλάδα πρόκοψε με τους «εθνάρχες, Ελευθέριος Βενιζέλος, Κωνσταντίνος Καραμανλής» ορκίστηκε σε ένα Σύνταγμα που είχε καταρτίσει το καθεστώς της 21ης Απριλίου το 1968 και ίσχυσε μέχρι το 1973.
Με τον κατ' οίκον περιορισμό του Γεωργίου Παπαδοπούλου και την κατάληψη της εξουσίας από τον Ταξίαρχο Δημήτριο Ιωαννίδη, στις 25 Νοεμβρίου 1973, το Σύνταγμα δέχτηκε δύο πραξικοπηματικές αλλαγές στις αρχές και στο τέλος Δεκεμβρίου του ιδίου έτους. Άρα ο Καραμανλής δήλωσε υπακοή σε ένα σύνταγμα δύο καθεστώτων.
Η ορκωμοσία του συντελέστηκε στις τέσσερις τα ξημερώματα χωρίς Βουλή, χωρίς Υπουργικό Συμβούλιο, χωρίς εκλογές, και με την παρουσία του Φαίδωνος Γκιζίκη, ο οποίος είχε οριστεί ως «Πρόεδρος της Δημοκρατίας» από το καθεστώς του Ιωαννίδη, το οποίο όμως τέσσερεις ημέρες πριν είχε πέσει και επομένως το Κράτος έμεινε ακυβέρνητο.
Όλο το επιτελείο πού πλαισίωσαν τον «εθνάρχη» Καραμανλή, ήταν όλοι οι στενοί συνεργάτες του Ταξιάρχου Ιωαννίδη. Μπονάνος, Αραπάκης, Παπανικολάου, Γαλατσάνος. Οι φωτογραφίες της εποχής το αποδεικνύουν. Ο μόνος πού έλειπε από αυτές ήταν ο Ιωαννίδης.
Μετά απ' όλα αυτά πού εσκεμμένα κρύβουν τα συστημικά κόμματα ακόμα και αυτή η αριστερά, αλλά και τα κανάλια, η Δημοκρατία αποκαταστάθηκε; Αντί αυτής νομιμοποιήθηκε περίτρανα το καθεστώς της 25ης Νοεμβρίου 1973, του Ιωαννίδη.
Άρα αξίζει να εορτάζεται αυτό το γεγονός, όταν τέσσερεις ημέρες πριν είχαμε την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, για να ακολουθήσει έναν μήνα σχεδόν μετά η δεύτερη εισβολή, με τον «εθνάρχη» να λέει: «Η Κύπρος κείται μακράν».
Πια όμως ήταν αυτή η αποκατάσταση της Δημοκρατίας;
Όπως γράψαμε και σε πρόσφατο άρθρο μας, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όχι μόνο την Δημοκρατία δεν αποκατέστησε, αλλά νομιμοποίησε το καθεστώς της 25ης Νοεμβρίου 1973 του Ταξιάρχου Δημητρίου Ιωαννίδη.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής «ο εθνάρχης», βλέπουμε ότι η Ελλάδα πρόκοψε με τους «εθνάρχες, Ελευθέριος Βενιζέλος, Κωνσταντίνος Καραμανλής» ορκίστηκε σε ένα Σύνταγμα που είχε καταρτίσει το καθεστώς της 21ης Απριλίου το 1968 και ίσχυσε μέχρι το 1973.
Με τον κατ' οίκον περιορισμό του Γεωργίου Παπαδοπούλου και την κατάληψη της εξουσίας από τον Ταξίαρχο Δημήτριο Ιωαννίδη, στις 25 Νοεμβρίου 1973, το Σύνταγμα δέχτηκε δύο πραξικοπηματικές αλλαγές στις αρχές και στο τέλος Δεκεμβρίου του ιδίου έτους. Άρα ο Καραμανλής δήλωσε υπακοή σε ένα σύνταγμα δύο καθεστώτων.
Η ορκωμοσία του συντελέστηκε στις τέσσερις τα ξημερώματα χωρίς Βουλή, χωρίς Υπουργικό Συμβούλιο, χωρίς εκλογές, και με την παρουσία του Φαίδωνος Γκιζίκη, ο οποίος είχε οριστεί ως «Πρόεδρος της Δημοκρατίας» από το καθεστώς του Ιωαννίδη, το οποίο όμως τέσσερεις ημέρες πριν είχε πέσει και επομένως το Κράτος έμεινε ακυβέρνητο.
Όλο το επιτελείο πού πλαισίωσαν τον «εθνάρχη» Καραμανλή, ήταν όλοι οι στενοί συνεργάτες του Ταξιάρχου Ιωαννίδη. Μπονάνος, Αραπάκης, Παπανικολάου, Γαλατσάνος. Οι φωτογραφίες της εποχής το αποδεικνύουν. Ο μόνος πού έλειπε από αυτές ήταν ο Ιωαννίδης.
Μετά απ' όλα αυτά πού εσκεμμένα κρύβουν τα συστημικά κόμματα ακόμα και αυτή η αριστερά, αλλά και τα κανάλια, η Δημοκρατία αποκαταστάθηκε; Αντί αυτής νομιμοποιήθηκε περίτρανα το καθεστώς της 25ης Νοεμβρίου 1973, του Ιωαννίδη.
Άρα αξίζει να εορτάζεται αυτό το γεγονός, όταν τέσσερεις ημέρες πριν είχαμε την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, για να ακολουθήσει έναν μήνα σχεδόν μετά η δεύτερη εισβολή, με τον «εθνάρχη» να λέει: «Η Κύπρος κείται μακράν».
Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ.
