Το όνειρο του καλύτερου
Ιταλού ποδοσφαιριστή που έγινε εφιάλτης Κάθε ποδοσφαιριστής ονειρεύεται από μικρό παιδί να πετύχει το νικητήριο γκολ σε τελικό Μουντιάλ, ο...
Ρομπέρτο Μπάτζιο όμως το 1994 είδε το όνειρο να μετατρέπεται σε εφιάλτη, τον οποίο ακόμη και σήμερα δυσκολεύεται να αποδεχθεί.
Αν δει κανείς το βιογραφικό του, θα διαπιστώσει ότι κατέκτησε λίγους τίτλους. Πραγματικά πολύ λίγους. Ενα πρωτάθλημα, ένα κύπελλο, ένα κύπελλο ΟΥΕΦΑ με τη Γιουβέντους, με τη φανέλα της οποίας πήρε τη Χρυσή Μπάλα του 1993, και ένα πρωτάθλημα με τη Μίλαν. Αυτοί είναι όλοι κι όλοι. Οι Ιταλοί, όμως, λένε ότι «δεν είναι Κυριακή από τότε που σταμάτησε ο Μπάτζιο» και αυτό είναι πάνω από τίτλους. Είναι η απόλυτη αναγνώριση για έναν ποδοσφαιριστή που τα συνδύαζε όλα. Απίστευτος τεχνίτης, στυλάτος όσο λίγοι, ηγέτης στο γήπεδο. Σιωπηλός, σε ό,τι αφορά το στόμα, θορυβώδης όσο λίγοι σε ό,τι αφορά τα πόδια.
Και όλα αυτά ο «θεϊκός κοτσιδάκιας» τα έδειχνε στα γήπεδα των ΗΠΑ το 1994. Εκεί όπου όλα άρχισαν με το «είναι τρελός», όταν ο Αρίγκο Σάκι τον έκανε αλλαγή στον πρώτο αγώνα με τους Ιρλανδούς, όπου η Ιταλία έχασε μάλιστα. Και ίσως καλύτερα που έγινε έτσι… Όχι μόνο επειδή οι γείτονες συνηθίζουν, παραδοσιακά, να υποφέρουν πριν κάνουν κάτι καλό, αλλά και επειδή έτσι έπρεπε να αρχίσει το πιο περίεργο Παγκόσμιο Κύπελλο που έζησε ποτέ ένα από τα μεγάλα ονόματα. Ένα Παγκόσμιο Κύπελλο στο οποίο ο Μπάτζιο πραγματοποιούσε την καλύτερη εμφάνιση μετά την μαγεία του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα το 1986.
Το Νο10 της Σκουάντρα Ατζούρα την είχε πάρει από το χέρι και την οδηγούσε βήμα-βήμα προς τη δόξα. Αυτός ήταν που καθάρισε με δραματικό τρόπο τη Νιγηρία στους «16», αυτός ήταν που απέκλεισε την Ισπανία στους «8», αυτός ήταν που έβαλε δύο γκολ κόντρα στη Βουλγαρία στους «4», αυτός ήταν που τραυματίστηκε και έπαιξε στον τελικό με ένα πόδι. Και χωρίς γόνατα, αλλά αυτό συνέβαινε σε όλη του την καριέρα. Μια καριέρα που έχει στιγματιστεί -και αυτό δεν το αναφέρουμε απαραίτητα με αρνητική έννοια- από εκείνη την άστοχη εκτέλεση στη διαδικασία των πέναλτι στον τελικό με τη Βραζιλία.
Και όλα αυτά ο «θεϊκός κοτσιδάκιας» τα έδειχνε στα γήπεδα των ΗΠΑ το 1994. Εκεί όπου όλα άρχισαν με το «είναι τρελός», όταν ο Αρίγκο Σάκι τον έκανε αλλαγή στον πρώτο αγώνα με τους Ιρλανδούς, όπου η Ιταλία έχασε μάλιστα. Και ίσως καλύτερα που έγινε έτσι… Όχι μόνο επειδή οι γείτονες συνηθίζουν, παραδοσιακά, να υποφέρουν πριν κάνουν κάτι καλό, αλλά και επειδή έτσι έπρεπε να αρχίσει το πιο περίεργο Παγκόσμιο Κύπελλο που έζησε ποτέ ένα από τα μεγάλα ονόματα. Ένα Παγκόσμιο Κύπελλο στο οποίο ο Μπάτζιο πραγματοποιούσε την καλύτερη εμφάνιση μετά την μαγεία του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα το 1986.
Το Νο10 της Σκουάντρα Ατζούρα την είχε πάρει από το χέρι και την οδηγούσε βήμα-βήμα προς τη δόξα. Αυτός ήταν που καθάρισε με δραματικό τρόπο τη Νιγηρία στους «16», αυτός ήταν που απέκλεισε την Ισπανία στους «8», αυτός ήταν που έβαλε δύο γκολ κόντρα στη Βουλγαρία στους «4», αυτός ήταν που τραυματίστηκε και έπαιξε στον τελικό με ένα πόδι. Και χωρίς γόνατα, αλλά αυτό συνέβαινε σε όλη του την καριέρα. Μια καριέρα που έχει στιγματιστεί -και αυτό δεν το αναφέρουμε απαραίτητα με αρνητική έννοια- από εκείνη την άστοχη εκτέλεση στη διαδικασία των πέναλτι στον τελικό με τη Βραζιλία.
Η Ιταλία πιθανότατα θα έχανε ακόμη κι αν ευστοχούσε, όλα κρίνονταν από τους αντιπάλους που είχαν το προβάδισμα, αλλά ήταν πολύ πιο εμβληματικό, τόσο για τους νικητές όσο και για τους ηττημένους, το να λήξει έτσι εκείνο το Μουντιάλ. Με τον Μπάτζιο σκυμμένο μετά την άστοχη εκτέλεση η οποία στη συνέχεια θα γινόταν μέχρι και διαφήμιση στην τηλεόραση, τη Βραζιλία σε έκσταση, την Ιταλία σοκαρισμένη, να συνειδητοποιεί παράλληλα ότι αγαπάει ακόμη περισσότερο τον καλύτερο ποδοσφαιριστή που ανέδειξε ποτέ. Αυτόν που έζησε το όνειρο του, για να διαπιστώσει τελικά ότι ήταν εφιάλτης…
«Μου συμβαίνει ακόμη και σήμερα, κάποιες φορές, πριν πάω για ύπνο, να μου έρχεται στο μυαλό εκείνη η στιγμή. Όλα όσα γίνονταν, όλα όσα σκεφτόμουν, όσα ένιωθα. Στο κάτω-κάτω ήταν το όνειρό μου από μικρό παιδί, να παίξω σε έναν τελικό Μουντιάλ Ιταλία – Βραζιλία. Και τελικά το όνειρό μου έγινε ο εφιάλτης μου… Πέναλτι έχασα πολλά, αλλά ποτέ δεν είχα εκτελέσει κανένα ψηλά. Το ονειρευόμουν για χρόνια και δυσκολεύομαι ακόμη και τώρα να το αποδεχθώ. Αν είχα το μαγικό ραβδί, θα ήταν το μοναδικό που θα άλλαζα στην καριέρα μου»…
