Γράφει ο Γιώργος Πιπερόπουλος
Έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια οι αριθμοί ζητιάνων στα πεζοδρόμια, στις πλατείες,
και στα φανάρια των δρόμων κάθε ελληνικής πόλης. Πολλά από τα άτομα αυτά είναι ακρωτηριασμένα και πολλά ΔΕΝ μιλούν ελληνικά δημιουργώντας εύλογα ερωτηματικά για το «ποιοι είναι οι εκμεταλλευτές τους» και τι κάνουν οι Ελληνικές Αρχές για αυτό.
Είναι ...
όμως απίστευτα δραματική η αύξηση του αριθμού των παιδιών που περπατούν σε πλατείες, πεζοδρόμια και ανάμεσα στα αυτοκίνητα ως «ζητιάνοι» ή έρχονται απέναντί μας μέσα σε καφέ-μπαρ, εστιατόρια και ταβέρνες με θλιμμένα προσωπάκια και απλωμένη την παιδική τους παλάμη και γεννιέται το εύλογο ερώτημα υπάρχουν και πού είναι οι γονείς τους;
Η οικογένεια ως κοινωνικός θεσμός και θεμελιακή δομή κάθε κοινωνικού συστήματος αποτελεί το φυτώριο της ανάπτυξης της προσωπικότητας κάθε παιδιού το οποίο μητέρα και πατέρας και μαζί οι άμεσοι συγγενείς φροντίζουν, αγκαλιάζουν, προστατεύουν, νουθετούν και, φυσικά, αγαπούν.
Κοινωνιολογικές και ανθρωπολογικές έρευνες αποδεικνύουν ότι ακόμη και στις πλέον πρωτόγονες κοινωνίες έχει εντοπισθεί μία, έστω υποτυπώδης, μορφή οικογένειας που φροντίζει τα παιδιά που δύο άνθρωποι φέρνουν στον κόσμο ως πατέρας και μητέρα.
Ζητιάνοι υπήρχαν ανέκαθεν σε όλη την Ευρώπη και υπάρχουν αναφορές στην εσκεμμένη σωματική κακοποίηση παιδιών πριν μερικούς αιώνες που είχε ως αποτέλεσμα το «σακάτεμα» έτσι ώστε το παιδί ή ο ενήλικας ζητιάνος να γίνεται ακόμη πιο συμπαθής και η πράξη της ζητιανιάς περισσότερο διεγερτική της συμπάθειας και των ενοχών μας για να επιτευχθεί ο στόχος της «είσπραξης» κάποιων κερμάτων.
Αναφορές σωματικής βλάβης σε παιδιά για να γίνουν πετυχημένοι ζητιάνοι, με αφορμή το κλασικό μυθιστόρημα του Ανδρέα Καρκαβίτσα «Ο Ζητιάνος», υπήρξαν και για κατοίκους της περιοχής των Κραβάρων της ορεινής Ναυπακτίας, τους Κραβαρίτες, οι οποίοι, όπως λένε οι κακές φήμες, εξαιτίας της φτώχειας τους ανέπτυξαν την επαιτεία ως επαγγελματικό σύστημα επιβίωσης προσποιούμενοι κάποια σωματική ανύπαρκτη βλάβη...
Σε αντίθεση με τις κακές, οι καλές φήμες λένε ότι τα Κράβαρα αποτέλεσαν παραδοσιακά και έναν από τους κυριότερους τροφοδότες Ευζώνων του Ελληνικού Στρατού. Οι σκληραγωγημένοι από τις κακουχίες της περιοχής τους Κραβαρίτες, άριστοι γνώστες του πολέμου στα βουνά στελέχωσαν Ευζωνικά Τάγματα, δηλαδή επίλεκτες μονάδες πεζικού που πρωταγωνίστησαν σε όλους τους μεγάλους Εθνικούς αγώνες…
Συνεχίζω σημειώνοντας ότι υπάρχουν κάποιοι γονείς, υπάρχουν άτομα τα οποία βιώνοντας τον γονικό τους ρόλο, υποχρεωμένα να αναλώνουν συναισθήματα και φυσικές-οργανικές αντοχές στη συστηματική προσπάθεια που απαιτείται για να μεγαλώσουν σωστά το παιδί ή τα παιδιά που έφεραν στον κόσμο αποδεικνύουν με τη συμπεριφορά τους ότι τελικά ΔΕΝ προστατεύουν ΔΕΝ νουθετούν, ΔΕΝ αγαπούν αλλά εκμεταλλεύονται, σαν να τα μισούν θα έλεγε ο Λαός μας, τα παιδιά τους ρίχνοντας τα στην αναζήτηση μερικών κερμάτων ως ζητιάνους στα φανάρια, στις καφετέριες, στα ρεστοράν…
Η συνταγή είναι πανάρχαια, δοκιμασμένη και επιτυχημένη: ένα λίγο βρώμικο, εμφανέστατα αθώο παιδικό προσωπάκι, το «παρακαλώ» μιας παιδικής φωνούλας με προτεταμένο παιδικό, συχνά σκελετωμένο, χεράκι με μια μικρή ανοιχτή παλάμη αποτελούν τα στοιχεία που διεγείρουν στο καθένα και την καθεμιά μας ΕΝΟΧΕΣ τις οποίες «εξαγοράζουμε» εναποθέτοντας στην παιδική «ικέτιδα, ζητιάνα παλάμη» κάποια κέρματα…
Λίγα μέτρα πιο πέρα οι σαδιστές γονείς, ή τα άτομα που «νοίκιασαν» αυτά τα παιδάκια για να τα απασχολήσουν ως ζητιάνους θα «εισπράξουν» τα αποδεικτικά στοιχεία των δικών μας ενοχών!..
Ο κοινωνικός ρόλος του παιδιού, της ηλικίας που εξυπακούεται ότι σε κάθε κοινωνία αλλά και σε κάθε οικονομικό στρώμα κάθε κοινωνίας, χαρακτηρίζεται από ομαδικό παιχνίδι, ξενοιασιά, ανέμελες στιγμές και ώρες μετουσιώνεται σε «επιτηδευμένη» επαγγελματική ενσάρκωση του ρόλου του «παιδιού-ζητιάνου»
Ζητιάνοι υπήρχαν πάντοτε όχι μόνο στην Πατρίδα μας Ελλάδα αλλά και σε κάθε κοινωνικό σύστημα και συνεχίζουν να υπάρχουν σε κάθε πόλη κάθε Χώρας-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και σε μερικές οι αριθμοί παιδιών-ζητιάνων είναι επίσης μεγάλοι.
Στην σημερινή Ελληνική κοινωνίας οι πρωτόγνωρες αναμφισβήτητα πολύ δύσκολες οικονομικές συνθήκες που καταλήγουν στην συνεχή αύξηση του αριθμού οικογενειών που ζούνε κάτω από τα όρια της φτώχειας και ταυτόχρονα η έλλειψη κοινωνικής αξιοπρέπειας εκ μέρους κάποιων γονέων σπρώχνουν καθημερινά ολοένα και περισσότερα μικρά παιδιά στην ζητιανιά για να εισπράξουν οι «κακοί γονείς» τα λάφυρα της διέγερσης των δικών μας ενοχών ή, ακόμη χειρότερα, για να προ-εισπράξουν οι φυσικοί γονείς αυτών των παιδιών ΤΟ ΕΝΟΙΚΙΟ για τις υπηρεσίες που τα παιδιά τους θα προσφέρουν στους ανάλγητους εκμεταλλευτές της παιδικής αθωότητας και του φιλότιμου του καθένα και της καθεμιάς μας που θα δώσουν στα παιδάκια λίγα κέρματα ως δείγματα της δικής μας «αγάπης και συμπόνιας».
Από την ημέρα της ένταξής μας στα επαίσχυντα «Μνημόνια» και καθώς τα οικονομικά προβλήματα συνεχίζουν να χειροτερεύουν για αμέτρητους Έλληνες και Ελληνίδες θα πρέπει επιτέλους Πολιτεία και Κοινωνικοί Φορείς προστασίας του δικαιώματος των παιδιών «να είναι παιδιά» και μαζί η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησίας και η ΕΛ.ΑΣ. να φροντίσουν το καθημερινά διογκούμενο πρόβλημα να ελεγχθεί και τα αθώα παιδάκια να πάψουν να είναι έρμαια κακόπιστων γονέων και ανάλγητων εκμεταλλευτών…
