Η 20η Ιουλίου 1974 έχει γραφτεί με τα μελανότερα χρώματα της νεωτέρας ιστορίας. Είναι η ημέρα κατά την οποία ύστερα από το Καθεστώς της 25ης Νοεμβρίου 1973, όπου ο Ταξίαρχος Δημήτριος Ιωαννίδης ανέτρεψε τον Συνταγματάρχη Γεώργιο Παπαδόπουλο, ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω είχε ξεκινήσει την 1η Ιουνίου του ιδίου έτους την Μεταπολίτευσή στην Ελλάδα, αφού...
είχε καταργήσει τον στρατιωτικό νόμο στην Αθήνα, ενώ ένα χρόνο πρίν είχε καταργήσει τον στρατιωτικό νόμο στην υπόλοιπη Ελλάδα, όρισε Κυβέρνηση υπό τον Πρωθυπουργό Σπυρίδωνα Μαρκεζίνη να οδηγήσει την Χώρα σε ελεύθερες και κανονικές εκλογές τον Φεβρουάριο του 1974. Ο Ιωαννίδης έφερε την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, η οποία στην αρχή είχε καταλάβει το 4% του εδάφους, για να ακολουθήσει μετά την 15η Αυγούστου επί Πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή να καταλάβει το 34% του κυπριακού εδάφους.
Από την ημέρα εκείνη και μέχρι την 24 Ιουλίου η χώρα ουσιαστικά είχε μείνει ακέφαλη, αφού δεν υπήρχε ουσιαστικά κυβέρνηση. Ο μόνος πού υπήρχε ήταν ο δοτός Πρόεδρος της Δημοκρατίας» Φαίδων Γκιζίκης, ο οποίος όμως δεν είχε καμία νομιμότητα, διότι το Καθεστώς της 25ης Νοεμβρίου πού τον είχε διορίσει είχε καταρρεύσει.
Σε σύσκεψη πού πραγματοποιήθηκε στις 23 Ιουλίου, ο Ευάγγελος Αβέρωφ πλησιάζει τον Γκιζίκη και του προτείνει να καλέσουν τον Καραμανλή. «Δεν φέρνετε τον Καραμανλή να λύσει αμέσως την κατάσταση;» Βεβαίως ο Καραμανλής ο οποίος είχε φύγει τον Νοέμβριο του 1963 μετά τις εκλογές στο Παρίσι με το όνομα «Τριανταφυλλίδης» ήταν ήδη ενήμερος. Για το θέμα είχε ενημερώσει τρείς φορές και τον μόνο αντιστασιακό στα χρόνια ης Δικτατορίας αείμνηστο πλέον Βασιλέα των Ελλήνων Κωνστανίνο. Τελικά ο Καραμανλής μίλησε διαδοχικά με τους Αβέρωφ, Γκιζίκη, Μπονάνο, Αραπάκη και Παπανικολάου λέγοντας: «αφού θέλετε, θα έρθω».
Από την ημέρα εκείνη και μέχρι την 24 Ιουλίου η χώρα ουσιαστικά είχε μείνει ακέφαλη, αφού δεν υπήρχε ουσιαστικά κυβέρνηση. Ο μόνος πού υπήρχε ήταν ο δοτός Πρόεδρος της Δημοκρατίας» Φαίδων Γκιζίκης, ο οποίος όμως δεν είχε καμία νομιμότητα, διότι το Καθεστώς της 25ης Νοεμβρίου πού τον είχε διορίσει είχε καταρρεύσει.
Σε σύσκεψη πού πραγματοποιήθηκε στις 23 Ιουλίου, ο Ευάγγελος Αβέρωφ πλησιάζει τον Γκιζίκη και του προτείνει να καλέσουν τον Καραμανλή. «Δεν φέρνετε τον Καραμανλή να λύσει αμέσως την κατάσταση;» Βεβαίως ο Καραμανλής ο οποίος είχε φύγει τον Νοέμβριο του 1963 μετά τις εκλογές στο Παρίσι με το όνομα «Τριανταφυλλίδης» ήταν ήδη ενήμερος. Για το θέμα είχε ενημερώσει τρείς φορές και τον μόνο αντιστασιακό στα χρόνια ης Δικτατορίας αείμνηστο πλέον Βασιλέα των Ελλήνων Κωνστανίνο. Τελικά ο Καραμανλής μίλησε διαδοχικά με τους Αβέρωφ, Γκιζίκη, Μπονάνο, Αραπάκη και Παπανικολάου λέγοντας: «αφού θέλετε, θα έρθω».
Έτσι στις 24 Ιουλίου στις 02:00 τα ξημερώματα, ο Καραμανλής με το αεροπλάνο του Γάλλου προέδρου φτάνει στην Ελλάδα. Από το αεροδρόμιο στις 04:00 η δοτή Κυβέρνηση που ονομάστηκε «μεταπολίτευση» όπου μόνο μεταπολίτευση δεν ήταν, αφού δεν έφερε τίποτα «μετά» φέρνοντας μόνο τα παλαιά κόμματα στην επιφάνεια και πάλι.
Ο δοτός Πρωθυπουργός Καραμανλής όμως πού ορκίστηκε υπακοή;
Α) Στο Σύνταγμα της Δικτατορίας 1968 / 1973 όπως αυτό είχε νοθευτεί από δύο Συνταγματικές Πράξεις του Καθεστώτος της 17ης Δεκεμβρίου και 31 Δεκεμβρίου 1973. Αυτό σημαίνει ότι ο Καραμανλής αναγνώρισε ην νομιμότητα του «Συντάγματος».
Β) Ορκίστηκε ενώπιον του μη υπάρχοντος «Προέδρου της Δημοκρατίας» Φαίδωνος Γκιζίκη, ο οποίος είχε διοριστεί με το «προεδρικό διάταγμα» 517/1974 (ΦΕΚ 210). Αυτό σημαίνει ότι ο Καραμανλής αναγνώρισε τον Γκιζίκη ως «πρόεδρο». Άρα ο Καραμανλής ασκούσε εξουσία απορρέουσα από το Καθεστώς της 25ης Νοεμβρίου, δηλαδή από το Καθεστώς Ιωαννίδη. Άρα είναι μια συνέχεια της Κυβερνήσεως της Δικτατορίας, νομιμοποιώντας αυτήν.
Γ) «Πρόεδρος της Δημοκρατίας» παραμένει ο Φαίδων Γκιζίκης, όπως και όλοι οι αρχηγοί του στρατού επί Ιωαννίδη.
Ο Καραμανλής όμως προβαίνει σε ένα νέο πραξικόπημα: καταργεί το Σύνταγμα του 1968 - 1973, φέρνοντας πίσω το Σύνταγμα του 1952, το οποίο είχε ψηφίσει και ο ίδιος, χωρίς όμως τις θεμελιώδεις διατάξεις με κορυφαία το πολιτειακό. Δηλαδή έφερε το Σύνταγμα του 1952 χωρίς το πολίτευμα πού ήταν η Βασιλευομένη Δημοκρατία, γιατί ο Καραμανλής άλλα είχε στο μυαλό του.
Το ότι ο Καραμανλής αποτελεί την συνέχεια του Καθεστώτος της 25ης Νοεμβρίου φάνηκε και από την σύσκεψη της 11ης Αυγούστου 1974 εν όψει της δευτέρας εισβολής της Τουρκίας στην Κύπρο στην οποία πήραν μέρος ο Καραμανλής, ο «Πρόεδρος της Δημοκρατίας» Φαίδων Γκιζίκης, και η ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων Μπονάνος, Γαλατσάνος, Αραπάκης, Παπανικολάου. Αν εξαιρέσουμε τον Ιωαννίδη, όλο ο υπόλοιπο επιτελείο παραμένει το ίδιο.
Όπως καταλαβαίνουμε όχι μόνο μεταπολίτευση δεν έγινε, αλλά ο Καραμανλής συνέχισε την νομιμοποίηση του προηγουμένου καθεστώτος, η ορκωμοσία του πάσχει από νομιμότητα γιατί λείπει ο Ανώτατος Πολιτειακός Άρχων, ο Βασιλεύς των Ελλήνων Κωνσταντίνος.
Μετά από αυτά ας «εορτάσουμε» την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.
Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ.
Ο δοτός Πρωθυπουργός Καραμανλής όμως πού ορκίστηκε υπακοή;
Α) Στο Σύνταγμα της Δικτατορίας 1968 / 1973 όπως αυτό είχε νοθευτεί από δύο Συνταγματικές Πράξεις του Καθεστώτος της 17ης Δεκεμβρίου και 31 Δεκεμβρίου 1973. Αυτό σημαίνει ότι ο Καραμανλής αναγνώρισε ην νομιμότητα του «Συντάγματος».
Β) Ορκίστηκε ενώπιον του μη υπάρχοντος «Προέδρου της Δημοκρατίας» Φαίδωνος Γκιζίκη, ο οποίος είχε διοριστεί με το «προεδρικό διάταγμα» 517/1974 (ΦΕΚ 210). Αυτό σημαίνει ότι ο Καραμανλής αναγνώρισε τον Γκιζίκη ως «πρόεδρο». Άρα ο Καραμανλής ασκούσε εξουσία απορρέουσα από το Καθεστώς της 25ης Νοεμβρίου, δηλαδή από το Καθεστώς Ιωαννίδη. Άρα είναι μια συνέχεια της Κυβερνήσεως της Δικτατορίας, νομιμοποιώντας αυτήν.
Γ) «Πρόεδρος της Δημοκρατίας» παραμένει ο Φαίδων Γκιζίκης, όπως και όλοι οι αρχηγοί του στρατού επί Ιωαννίδη.
Ο Καραμανλής όμως προβαίνει σε ένα νέο πραξικόπημα: καταργεί το Σύνταγμα του 1968 - 1973, φέρνοντας πίσω το Σύνταγμα του 1952, το οποίο είχε ψηφίσει και ο ίδιος, χωρίς όμως τις θεμελιώδεις διατάξεις με κορυφαία το πολιτειακό. Δηλαδή έφερε το Σύνταγμα του 1952 χωρίς το πολίτευμα πού ήταν η Βασιλευομένη Δημοκρατία, γιατί ο Καραμανλής άλλα είχε στο μυαλό του.
Το ότι ο Καραμανλής αποτελεί την συνέχεια του Καθεστώτος της 25ης Νοεμβρίου φάνηκε και από την σύσκεψη της 11ης Αυγούστου 1974 εν όψει της δευτέρας εισβολής της Τουρκίας στην Κύπρο στην οποία πήραν μέρος ο Καραμανλής, ο «Πρόεδρος της Δημοκρατίας» Φαίδων Γκιζίκης, και η ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων Μπονάνος, Γαλατσάνος, Αραπάκης, Παπανικολάου. Αν εξαιρέσουμε τον Ιωαννίδη, όλο ο υπόλοιπο επιτελείο παραμένει το ίδιο.
Όπως καταλαβαίνουμε όχι μόνο μεταπολίτευση δεν έγινε, αλλά ο Καραμανλής συνέχισε την νομιμοποίηση του προηγουμένου καθεστώτος, η ορκωμοσία του πάσχει από νομιμότητα γιατί λείπει ο Ανώτατος Πολιτειακός Άρχων, ο Βασιλεύς των Ελλήνων Κωνσταντίνος.
Μετά από αυτά ας «εορτάσουμε» την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.
Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ.
