Ανδριάνα Ζώτου
Το κυβερνητικό αφήγημα περί «αναίμακτης» διαχείρισης των πυρκαγιών καταρρέει πάνω από τα 4,4 εκατομμύρια καμένα στρέμματα, τους νεκρούς πυροσβέστες και τη σκοτεινή υπόθεση σύγκρουσης των ελικοπτέρων που ερευνά το Οργανωμένο Έγκλημα.
Η υπεράσπιση της εθνικής επικράτειας δεν εξαντλείται στα σύνορα της χώρας, ξεκινά...
από την ίδια την προστασία του φυσικού της πλούτου και του εθνικού της κορμού.
Το αφήγημα περί «επιτυχημένης διαχείρισης, επειδή τουλάχιστον δεν θρηνήσαμε ανθρώπινες ζωές», το οποίο διακινείται συστηματικά, αποτελεί πλέον μια εξοργιστική παραποίηση της πραγματικότητας. Η χώρα θρηνεί. Την προηγούμενη εβδομάδα, τρεις πυροσβέστες έπεσαν εν ώρα καθήκοντος. Τρεις ήρωες έδωσαν τη ζωή τους παλεύοντας με τις φλόγες, ξεγυμνώνοντας με τη θυσία τους την επιχειρησιακή ανεπάρκεια ενός μηχανισμού που τους στέλνει στη μάχη με πενιχρά μέσα.
Σαν να μην έφτανε το βαρύ τίμημα σε ανθρώπινες ζωές, η επιχειρησιακή κατάρρευση επιβεβαιώθηκε με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο το μεσημέρι της Κυριακής. Η σύγκρουση δύο μισθωμένων ελικοπτέρων τύπου BELL στον εναέριο χώρο της Ψάθας, εν μέσω επιχείρησης κατάσβεσης, δεν είναι μόνο ένα ατύχημα, αυτό είναι το σύμπτωμα μιας βαθιάς παθογένειας.
Το γεγονός ότι η έρευνα για τα αίτια της σύγκρουσης ανατέθηκε άμεσα στην Υποδιεύθυνση Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος προσδίδει στην υπόθεση μια εξαιρετικά σκοτεινή διάσταση, εγείροντας αμείλικτα ερωτήματα για το καθεστώς των μισθώσεων, τις προδιαγραφές των πτητικών μέσων και τα ιδιωτικά συμφέροντα που λυμαίνονται την αεροπυρόσβεση.
Όταν ένα κράτος αδυνατεί συστηματικά να διαφυλάξει τα εδάφη του από τις φλόγες, υφίσταται μια σιωπηρή, αλλά συντριπτική στρατηγική ήττα.
Όλα αυτά συμβαίνουν με φόντο την απόλυτη στατιστική συντριβή. Ενώ τη δεκαετία 2010-2018 οι καμένες εκτάσεις ήταν 2,9 εκατομμύρια στρέμματα, η περίοδος 2019-2026 καταγράφει τον εφιαλτικό αριθμό των 4,4 εκατομμυρίων καμένων στρεμμάτων. Η Αττική έχει απολέσει πάνω από το 53% των δασικών της εκτάσεων. Το κράτος αποτυγχάνει συστηματικά να διαφυλάξει την εθνική επικράτεια.
Απαρχαιωμένα πτητικά μέσα και η νυχτερινή συνθηκολόγηση
Κάθε καλοκαίρι, η ελληνική κοινωνία γίνεται μάρτυρας του ίδιου, επαναλαμβανόμενου σεναρίου: πολίτες να βλέπουν τους κόπους μιας ζωής να γίνονται παρανάλωμα του πυρός και τον κρατικό μηχανισμό να υπόσχεται γενικόλογα πως «την επόμενη χρονιά θα είμαστε έτοιμοι». Η πραγματικότητα, όμως, στο πεδίο είναι οδυνηρά διαφορετική και αποκαλύπτει εγκληματικές παραλείψεις δεκαετιών.
Πίσω από τη θυσία των πυροσβεστών και τη στατιστική της καταστροφής κρύβονται εγκληματικές παραλείψεις δεκαετιών. Η ραχοκοκαλιά της ελληνικής αεροπυρόσβεσης εξακολουθεί να στηρίζεται σε έναν στόλο αεροσκαφών Canadair που μετρούν σχεδόν μισό αιώνα ζωής. Είναι αδιανόητο για μια χώρα με το γεωγραφικό ανάγλυφο και τις κλιματολογικές συνθήκες της Ελλάδας να μην έχει επενδύσει στη μαζική αγορά υπερσύγχρονων μέσων ικανών να επιχειρούν υπό αντίξοες συνθήκες και, κυρίως, τη νύχτα.
Αυτό το επιχειρησιακό κενό μεταφράζεται σε μια εφιαλτική ρουτίνα. Μόλις πέσει το σκοτάδι, το κράτος πρακτικά «κατεβάζει ρολά». Οι εναέριες δυνάμεις καθηλώνονται, ο μηχανισμός παραλύει και οι πυροσβέστες στο έδαφος αφήνονται μόνοι τους απέναντι στην πύρινη κόλαση, περιμένοντας καρτερικά το πρώτο φως της ημέρας.
Σε αυτές ακριβώς τις ώρες της αναγκαστικής αναμονής, όπως και τις ώρες που τα παλαιά αεροσκάφη αδυνατούν να πετάξουν λόγω ανέμων, γράφεται ο επίλογος για χιλιάδες περιουσίες και πολύτιμο εθνικό έδαφος.
Η ειρωνεία των κυβερνητικών προτεραιοτήτων: Αστυνομία ναι, πυροσβέστες όχι
Εδώ, όμως, αναδεικνύεται η απόλυτη ειρωνεία του «επιτελικού» σχεδιασμού. Για την τρέχουσα διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, οι προτεραιότητες είναι πασιφανείς και απολύτως κυνικές. Όταν πρόκειται για την αστυνόμευση, οι πόροι φαίνονται ανεξάντλητοι και οι προσλήψεις αστυνομικών αποτελούν μόνιμη πολιτική επιλογή. Όταν, όμως, πρόκειται για τους ανθρώπους που μπαίνουν κυριολεκτικά μέσα στη φωτιά για να σώσουν ζωές και εθνικό πλούτο, το κράτος θυμάται ξαφνικά τη λέξη «εποχικός».
Είναι εθνική ντροπή το γεγονός ότι οι πυροσβέστες, οι άνθρωποι που χάνουν τη ζωή τους εν ώρα καθήκοντος υπερασπιζόμενοι την πατρίδα, αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμο εργατικό δυναμικό περιορισμένου χρόνου.
Τους καλούν το καλοκαίρι για να γίνουν ήρωες και τους πετάνε στον δρόμο τον χειμώνα. Ένα κράτος που επιλέγει να νοικιάζει αμφιβόλου ποιότητας ιδιωτικά ελικόπτερα, τα οποία καταλήγουν να ερευνώνται από το Οργανωμένο Έγκλημα και αρνείται να θωρακίσει τον μόνιμο πυροσβεστικό του κορμό, δεν υποφέρει απλώς από έλλειψη σχεδιασμού. Πάσχει από έλλειψη στοιχειώδους εθνικής ευθύνης.
Η Ελλάδα απαιτεί έναν στρατηγικό ανασχεδιασμό με χαρακτηριστικά πολεμικής προετοιμασίας, χωρίς επικοινωνιακά τεχνάσματα και κούφιες υποσχέσεις. Η γη μας δεν είναι προς καύση.
