Δεν χρειάζονται πολυσέλιδες οικονομικές αναλύσεις, ούτε περίπλοκοι δείκτες ευημερίας για να αποτυπωθεί η πραγματικότητα της ελληνικής κοινωνίας σήμερα.
Αρκεί ένας και μόνο αριθμός, αποκαλυπτικός, αμείλικτος και βαθιά ανησυχητικός.
Περίπου, το 70% των Ελλήνων καταθετών διατηρεί...
στην τράπεζα υπόλοιπο που δεν ξεπερνά τα 1.000 ευρώ.
Πίσω από τις διακηρύξεις για «σταθερή ανάπτυξη» και τους πανηγυρισμούς για τα μακροοικονομικά μεγέθη, η σκληρή μικροοικονομία των νοικοκυριών αποδομεί το αφήγημα της ευημερίας.
Το στατιστικό αυτό, το οποίο προέρχεται από την έκθεση του Ταμείου Εγγύησης Καταθέσεων και Επενδύσεων (ΤΕΚΕ) δεν εκφράζει απλώς έλλειψη αποταμίευσης.
Αποτυπώνει μια κοινωνία σε διαρκή κατάσταση οικονομικής αβεβαιότητας.
Όταν 7 στους 10 πολίτες βρίσκονται έναν λογαριασμό ή μια έκτακτη ανάγκη μακριά από το μηδενισμό των διαθεσίμων τους, η αποταμίευση παύει να είναι επιλογή και μετατρέπεται σε πολυτέλεια για λίγους.
Ένα έκτακτο έξοδο υγείας, μια βλάβη στο αυτοκίνητο ή μια αναπάντεχη αύξηση στο κόστος στέγασης αρκούν για να τινάξουν στον αέρα τον οικογενειακό προϋπολογισμό.
Την ίδια ώρα που το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού μοιράζεται ψίχουλα, ο συσσωρευμένος πλούτος παραμένει συγκεντρωμένος σε ένα ισχνό ποσοστό καταθετών – της τάξεως του 1%- επιβεβαιώνοντας τη διεύρυνση του κοινωνικού χάσματος.
Αυτό το στατιστικό αποτύπωμα δεν εμφανίστηκε εν αιθρία. Είναι το αθροιστικό αποτέλεσμα μιας παρατεταμένης οικονομικής πίεσης.
Η απώλεια εισοδημάτων και η εξάντληση των παλαιότερων αποταμιεύσεων, το «κύμα» ανατιμήσεων στα είδη πρώτης ανάγκης, τη ενέργεια και τα ενοίκια που καταβροχθίζουν κάθε διαθέσιμο ευρώ, είναι μερικοί από τους παράγοντες που όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε.
Μια κοινωνία χωρίς αποταμιευτικό μαξιλάρι είναι μια κοινωνία ευάλωτη, φοβισμένη και εγκλωβισμένη στην καθημερινή επιβίωση.
Το γεγονός ότι το 70% των καταθετών διατηρεί υπόλοιπο κάτω των 1.000 ευρώ, είναι το ψηφιακό αποτύπωμα του οικονομικού «γονατίσματος» της ελληνικής κοινωνίας.
Πίσω από τις διακηρύξεις για «σταθερή ανάπτυξη» και τους πανηγυρισμούς για τα μακροοικονομικά μεγέθη, η σκληρή μικροοικονομία των νοικοκυριών αποδομεί το αφήγημα της ευημερίας.
Το στατιστικό αυτό, το οποίο προέρχεται από την έκθεση του Ταμείου Εγγύησης Καταθέσεων και Επενδύσεων (ΤΕΚΕ) δεν εκφράζει απλώς έλλειψη αποταμίευσης.
Αποτυπώνει μια κοινωνία σε διαρκή κατάσταση οικονομικής αβεβαιότητας.
Όταν 7 στους 10 πολίτες βρίσκονται έναν λογαριασμό ή μια έκτακτη ανάγκη μακριά από το μηδενισμό των διαθεσίμων τους, η αποταμίευση παύει να είναι επιλογή και μετατρέπεται σε πολυτέλεια για λίγους.
Ένα έκτακτο έξοδο υγείας, μια βλάβη στο αυτοκίνητο ή μια αναπάντεχη αύξηση στο κόστος στέγασης αρκούν για να τινάξουν στον αέρα τον οικογενειακό προϋπολογισμό.
Την ίδια ώρα που το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού μοιράζεται ψίχουλα, ο συσσωρευμένος πλούτος παραμένει συγκεντρωμένος σε ένα ισχνό ποσοστό καταθετών – της τάξεως του 1%- επιβεβαιώνοντας τη διεύρυνση του κοινωνικού χάσματος.
Αυτό το στατιστικό αποτύπωμα δεν εμφανίστηκε εν αιθρία. Είναι το αθροιστικό αποτέλεσμα μιας παρατεταμένης οικονομικής πίεσης.
Η απώλεια εισοδημάτων και η εξάντληση των παλαιότερων αποταμιεύσεων, το «κύμα» ανατιμήσεων στα είδη πρώτης ανάγκης, τη ενέργεια και τα ενοίκια που καταβροχθίζουν κάθε διαθέσιμο ευρώ, είναι μερικοί από τους παράγοντες που όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε.
Μια κοινωνία χωρίς αποταμιευτικό μαξιλάρι είναι μια κοινωνία ευάλωτη, φοβισμένη και εγκλωβισμένη στην καθημερινή επιβίωση.
Το γεγονός ότι το 70% των καταθετών διατηρεί υπόλοιπο κάτω των 1.000 ευρώ, είναι το ψηφιακό αποτύπωμα του οικονομικού «γονατίσματος» της ελληνικής κοινωνίας.
Ε.Κ.
