τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία».
Τελευταίο επεισόδιο αποτελεί η αποχώρηση του επιχειρηματία Νίκου Μπρουτζάκη, ο οποίος είχε στηρίξει επί μήνες την προσπάθεια της Καρυστιανού και τώρα αποχωρεί καταγγέλλοντας καταστάσεις που κάθε άλλο παρά θυμίζουν το «νέο» και «διαφορετικό» που υποσχόταν το κόμμα.
Ο ίδιος μιλά για μια «κλειστή κάστα» γύρω από την ηγεσία, για φίμωση της διαφορετικής άποψης, έλλειψη συλλογικότητας και αποφάσεις που, όπως καταγγέλλει, λαμβάνονται αυθαίρετα. Ακόμη σοβαρότερη είναι η αναφορά του ότι όσοι διαφωνούν ή εγκαταλείπουν το εγχείρημα αντιμετωπίζονται περίπου ως «προδότες» ή «πληρωμένοι».
Η αποχώρησή του προστίθεται σε μια σειρά απομακρύνσεων προσώπων που είχαν συνδεθεί με το νέο κόμμα και οι οποίες μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα έχουν αρχίσει να δημιουργούν την εικόνα φυλλορροής.
στην ανάρτησή του στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook έγραψε τα παρακάτω:
«ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΩ.
ΟΧΙ ΤΟ ΕΥΚΟΛΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ, ΑΛΛΑ ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ.
Φίλες και φίλοι, εδώ και οκτώ μήνες στήριξα με τεράστιο πείσμα, πάθος και αυταπάρνηση το κίνημα της Μαρίας Καρυστιανού.
Το στήριξα και σαν φυσικό πρόσωπο και μέσα από το κανάλι μου, μέσα από το πρόσωπό μου και το όνομά μου, πιστεύοντας ακράδαντα ότι θα γινόταν ο ουσιαστικός, ασταθμήτος παράγοντας για την ανατροπή ενός σάπιου πολιτικού συστήματος και τη θεμελίωση μιας νέας πολιτικής κουλτούρας με ανθρώπινό πρόσωπο.
Πίστεψα σε μια πορεία βασισμένη στην ηθική, στη δικαιοσύνη και στην απόλυτη αλήθεια.
Δυστυχώς, η πορεία του χρόνου απέδειξε ότι το όραμα αυτό απομακρύνθηκε επικίνδυνα.
Σιγά αλλά σταθερά, γίναμε μάρτυρες μιας εσωτερικής μετάλλαξης. Η αυθαιρεσία στη λήψη αποφάσεων: Φτάσαμε στο σημείο η ηγεσία του κινήματος να καθαιρεί και να διορίζει κατά το δοκούν, ακυρώνοντας κάθε έννοια συλλογικότητας.
Η φίμωση της διαφορετικής άποψης: Οποιαδήποτε κριτική ή αντίθετη σκέψη βαφτίστηκε «αιρετική» και αντιμετωπίστηκε με απαξίωση αντί για διάλογο.
Η άρνηση καταστατικού: Το πιο αποκαλυπτικό και ανησυχητικό στοιχείο ήταν η ανοιχτή πλέον παραδοχή ότι δεν θα υπάρξει καταστατικό λειτουργίας, με το επιχείρημα ότι κάτι τέτοιο αποτελεί «παλαιοκομματική διαδικασία». Η απουσία κανόνων, όμως, δεν είναι προοδευτικότητα• είναι το απόλυτο άλλοθι για την αυθαιρεσία.
Η κλειστή κάστα: Δημιουργήθηκε μια κλειστή ομάδα αποφάσεων που δεν δίνει λογαριασμό πουθενα, λειτουργώντας με όρους κλειστού συστήματος και όχι ανοιχτού κοινωνικού κινήματος.
Το αποτέλεσμα το βλέπουμε όλοι: η δυναμική του κινήματος φθίνει συνεχώς και για τους ίδιους ακριβώς λόγους, καταγράφεται πλέον ένα κύμα αποχωρήσεων τίμιων ανθρώπων που πίστεψαν στο ίδιο όραμα με μένα.
Το πιο λυπηρό –και ταυτόχρονα αποκαλυπτικό της νοοτροπίας που επικρατεί– είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζονται όσοι επιλέγουν να αποχωρήσουν.
Οι άνθρωποι αυτοί, οι μέχρι χθες συνοδοιπόροι και υποστηρικτές, χαρακτηρίζονται πλέον ανοιχτά ως «προδότες», «πληρωμένοι», ή κατηγορούνται ότι «ήθελαν να παρουν την εξουσία από την Καρυστιανου».
Αυτός ο ισχυρισμός αποδομείται πλήρως από την ίδια την πραγματικότητα για τους εξής λόγους: Η προπαγάνδα της ενοχοποίησης: Όταν ένα σύστημα αδυνατεί να απαντήσει με πολιτικά και ηθικά επιχειρήματα στην κριτική, καταφεύγει εύκολα στη δολοφονία χαρακτήρων. Είναι η κλασική τακτική του «ή είσαι μαζί μας άνευ όρων ή είσαι εχθρός και προδότης».
Η αναστροφή της αλήθειας: Κανείς από όσους αποχωρούν δεν διεκδίκησε καρέκλες ή εξουσία. Αντιθέτως, αποχωρούμε ακριβώς επειδή δεν ανεχόμαστε την εξουσία χωρίς έλεγχο, χωρίς διαφάνεια και χωρίς λογοδοσία. Η φυγή δεν είναι προδοσία• είναι πράξη συνέπειας απέναντι στις αρχές μας.
Η προσωπολατρία έναντι των αρχών: Το να ταυτίζεται η κριτική προς μια δομή με «επίθεση στο πρόσωπο», αποδεικνύει ότι το κίνημα εκτράπηκε από τις αξίες του (δικαιοσύνη, αλήθεια) και μετατράπηκε σε εργαλείο απόλυτης υποταγής.
Τα προτάγματα των Τεμπών παραμένουν ζωντανά
Θέλω να είναι απολύτως ξεκάθαρο:
Η αποχώρηση από μια προβληματική δομή δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση υποχώρηση από τον αγώνα.
Τα προτάγματα του Κινήματος των Τεμπών δεν έχουν σβήσει. Παραμένουν πιο έντονα και επιτακτικά από ποτέ. Η ανάγκη για πραγματική δικαιοσύνη, για δημοκρτία, για την τιμωρία της συγκάλυψης και για μια κοινωνία που βάζει την ανθρώπινη ζωή πάνω από τα κέρδη, είναι υπεράνω προσώπων και κλειστών μηχανισμών.
Ως φυσικό πρόσωπο και μέσα από το «ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ tv», θα εργαστώ ακούραστα προς αυτόν τον σκοπό.
Στη συνέχιση αυτών των προταγμάτων, μέσα από ουσιαστικές πολιτικές προτάσεις, μέχρι να πάρουν σάρκα και οστά όλα όσα ονειρευτήκαμε πριν μερικούς μήνες.
Ο αγώνας για μια δίκαιη κοινωνία δεν ανήκει σε κανένα κλειστό κύκλωμα• ανήκει σε όλους μας και συνεχίζεται με καθαρά χέρια και ανοιχτά μάτια.»
Θανάσης Αυγερινός, Κατερίνα Μουτσάτσου και άλλα πρόσωπα που συμμετείχαν στην προσπάθεια έχουν αποχωρήσει, ενώ πρώην στελέχη έχουν δημοσιοποιήσει σοβαρές ενστάσεις για τον τρόπο λειτουργίας και διοίκησης του κόμματος.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο πολιτικό παράδοξο. Ένα κόμμα που εμφανίστηκε υποσχόμενο να αποτελέσει την απάντηση στο «παλιό πολιτικό σύστημα» κατηγορείται πλέον από ανθρώπους που βρέθηκαν στο εσωτερικό του για συγκεντρωτισμό, κλειστούς κύκλους και περιθωριοποίηση όσων διαφωνούν.
Πριν καλά καλά οργανωθεί, εμφανίζει δηλαδή συμπτώματα που συνήθως συναντά κανείς σε κόμματα τα οποία έχουν ήδη διανύσει χρόνια φθοράς.
Η περίπτωση Καρυστιανού αποδεικνύει ταυτόχρονα κάτι που συχνά λησμονείται στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα: άλλο η τεράστια κοινωνική συμπάθεια προς ένα πρόσωπο και άλλο η ικανότητα δημιουργίας και διοίκησης ενός πολιτικού κόμματος. Η Μαρία Καρυστιανού απέκτησε μεγάλη αναγνωρισιμότητα μετά την τραγωδία των Τεμπών. Όμως η μετατροπή αυτής της κοινωνικής δυναμικής σε κομματική επιρροή αποδεικνύεται πολύ δυσκολότερη υπόθεση.
Όταν μέσα σε λίγους μήνες άνθρωποι που παρουσιάστηκαν ως συνοδοιπόροι αποχωρούν ο ένας μετά τον άλλον και ορισμένοι από αυτούς καταγγέλλουν δημοσίως όσα συμβαίνουν στο εσωτερικό, η εύκολη εξήγηση ότι για όλα ευθύνονται οι «προδότες» αρχίζει να μην πείθει.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι εάν το κόμμα της Καρυστιανού μπορεί να αποτελέσει την πολιτική έκπληξη που κάποιοι προέβλεπαν κατά την εμφάνισή του, αλλά αν θα καταφέρει να φτάσει στις κάλπες με την πολιτική δυναμική με την οποία ξεκίνησε ή θα έχει ξεφουσκώσει πολύ πριν στηθούν;
