Τον Αύγουστο του 1913 ο Χρήστος Κάκαλος, ο ελβετός φωτογράφος Φρεντερίκ
Μπουασονά και ο επίσης ελβετός συγγραφέας Ντανιέλ Μπο-Μποβί πάτησαν την
κορυφή του Μύτικα. Ο...
Μπουασονά έστησε τη φωτογραφική του μηχανή και
κατέγραψε για πρώτη φορά την απόκοσμη ομορφιά των κορυφών του Ολύμπου,
από το ίδιο το σημείο όπου ο μύθος τοποθετούσε τους θεούς. Θα περνούσαν
113 χρόνια για να γίνει ο Ολυμπος Παγκόσμια Κληρονομιά. Το καλοκαίρι του 1913 η Μακεδονία είχε μόλις απελευθερωθεί. Ο Ολυμπος,
το βουνό που για αιώνες παρέμενε τυλιγμένο στη σφαίρα του μύθου, αλλά
και των ληστών που λυμαίνονταν τα περάσματά του, στεκόταν ακόμη απάτητος
στην ψηλότερη κορυφή του.
Καμία ανάβαση δεν είχε καταγραφεί επισήμως για το ακρότατο σημείο του,
τον Μύτικα, στα 2.918 μέτρα. Για τον ελβετό φωτογράφο Φρεντερίκ
Μπουασονά, που θεωρείτο πρωτοπόρος της ταξιδιωτικής φωτογραφίας, και τον
συμπατριώτη του συγγραφέα Ντανιέλ Μπο-Μποβί, διευθυντή της Σχολής Καλών
Τεχνών της Γενεύης, η πρόκληση δεν ήταν απλώς ορειβατική.
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος είχε ζητήσει αρχικά να επισκεφτούν το μέτωπο των
Βαλκανικών Πολέμων για μια σειρά φωτογραφικών ρεπορτάζ. Οι δυο τους
αναχώρησαν όντως με πλοίο από τον Βόλο προς τη Θεσσαλονίκη. Κατά τη
διάρκεια του ταξιδιού, ωστόσο, στο κατάστρωμα του πλοίου μαγεύτηκαν από
τη θέα του Ολύμπου.
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
