Με μια ανάρτηση γεμάτη αιχμές, χιούμορ και αρκετό πολιτικό «φαρμάκι», ο...
κ. Γούλας στρέφεται κατά του Βασίλη Παϊτέρη και, επικαλούμενος προσωπικές εμπειρίες από εκείνη την περίοδο, σχολιάζει με σκωπτικό τρόπο τη σημερινή δημόσια στάση του. Και κάπως έτσι, μια τηλεοπτική εμφάνιση άνοιξε ένα παλιό συρτάρι του πολιτικού παρασκηνίου — από εκείνα που, όταν ανοίγουν, σπάνια βγαίνουν μόνο… χαρτιά.
Η ανάρτηση του Χρήστου Γούλα αναφέρει χαρακτηριστικά:
Δεν είμαι οπαδός της Λατινοπούλου. Καθόλου. Αλλά όταν ακούω τον Βασίλη Παϊτέρη να μιλάει σήμερα με ύφος εισαγγελέα, πολιτικού σοφού και θεματοφύλακα της δεοντολογίας, πραγματικά δυσκολεύομαι να κρατήσω την ψυχραιμία μου.
Γιατί εγώ τον θυμάμαι από το 2004.
Τότε που ήταν υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία και εγώ ήμουν στενός συνεργάτης του Υπουργού Επικρατείας και Κυβερνητικού Εκπροσώπου Θοδωρή Ρουσόπουλου. Και επειδή ο Παϊτέρης είχε γίνει, ας το πούμε κομψά, ιδιαίτερα… επίμονος στις επαφές του με το κόμμα, ο Ρουσόπουλος βρήκε μια πολύ πρακτική λύση: «Για ό,τι χρειαστεί, να μιλάει μόνο με εμένα.
Και έτσι απέκτησα, χωρίς να το ζητήσω, μια δεύτερη δουλειά: διαχειριστής απαιτήσεων Παϊτέρη.Σκέτη κόλαση….
Τι ζητούσε;
Αυτοκίνητο.
Οδηγό.
Γραφείο.
Γραμματέα.
Χρήμα
Εγώ, βέβαια, ως ευσυνείδητος συνεργάτης, έκανα ό,τι μπορούσα. Τον άκουγα με προσοχή, του χαμογελούσα, του έλεγα «θα το κοιτάξουμε», «θα ενημερώσω», «να δούμε τι μπορεί να γίνει» και, όταν τελείωνε η συζήτηση, έκανα αυτό που κάνει κάθε έμπειρος πολιτικός υπάλληλος όταν θέλει να αποφύγει μια δύσκολη υπόθεση:
Δεν έκανε απολύτως τίποτα.
Και τώρα, σχεδόν δύο δεκαετίες μετά, τον ακούω να κουνάει το δάχτυλο στους άλλους και να μας παραδίδει μαθήματα πολιτικής συμπεριφοράς.
Ε, συγγνώμη, αλλά εδώ υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα:
Εμείς σε θυμόμαστε, Βασίλη!
Η μνήμη είναι άτιμο πράγμα. Δεν παίρνει σύνταξη, δεν αλλάζει κόμμα και δεν σβήνει με μια τηλεοπτική εμφάνιση.
Γι’ αυτό, πριν αρχίσεις να κάνεις τον εισαγγελέα της πολιτικής ζωής και να μοιράζεις πιστοποιητικά σοβαρότητας, θυμήσου λίγο τον Παϊτέρη του 2004.
Εκείνον που δεν ζητούσε απλώς πολιτική στήριξη.
Ζητούσε περίπου ολόκληρο το πακέτο εξυπηρέτησης VIP.
Και τώρα μας μιλάει για πολιτική ηθική!
Εντάξει Βασίλη.
Από το «πού είναι το αυτοκίνητο;» στο «πού είναι η πολιτική σοβαρότητα;» υπάρχει μια απόσταση. Εσύ, πάντως, την κάλυψες με εντυπωσιακή ταχύτητα.
Και κάτι τελευταίο: δεν χρειάζεται να συμφωνεί κανείς με τη Λατινοπούλου για να διαφωνεί μαζί σου.
Αυτό λέγεται απλώς κοινή λογική.
