Σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίστηκε ξανά. Όχι απλώς ως πρώην πρωθυπουργός, αλλά ως ο άνθρωπος που θέλει να μας πείσει ότι χωρίς τον ίδιο και το "ΙΧ" κόμμα του δεν υπάρχει πολιτική αλλαγή.
Το είπε καθαρά: «Ή εμείς ή κανείς».
Μάλιστα επιτέθηκε στον Νίκο Ανδρουλάκη, υποστηρίζοντας ότι...
είχε τρία χρόνια στη Βουλή απέναντι στη Νέα Δημοκρατία και ότι, αν μπορούσε να αλλάξει τους συσχετισμούς, «η βελόνα» δεν θα είχε μείνει κολλημένη.
Ας θυμηθούμε όμως κάτι πολύ απλό.
Ο κ. Τσίπρας δεν επιστρέφει από το πουθενά. Έρχεται από μια περίοδο διακυβέρνησης που έχει αφήσει συγκεκριμένο πολιτικό αποτύπωμα.
Είναι ο πρωθυπουργός που έλεγε «σκίζουμε τα μνημόνια» και τελικά η κυβέρνησή του υπέγραψε το τρίτο πρόγραμμα προσαρμογής.
Είναι ο πρωθυπουργός επί των ημερών του οποίου επιβλήθηκαν τα capital controls.
Είναι ο πρωθυπουργός της κυβέρνησης που ψήφισε τον νόμο 4387/2016, τον γνωστό ως νόμο Κατρούγκαλου, για το ασφαλιστικό και το συνταξιοδοτικό.
Είναι επίσης ο πρωθυπουργός της κυβέρνησης που προχώρησε στο θεσμικό πλαίσιο των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, με τον ν. 4512/2018.
Και είναι ο ίδιος πολιτικός που τότε ζητούσε από την κοινωνία να εμπιστευθεί τις επιλογές του και σήμερα επιστρέφει ζητώντας ουσιαστικά μια νέα πολιτική λευκή επιταγή.
Η πολιτική μνήμη, όμως, δεν διαγράφεται.
Και κυρίως, δεν μπορεί κάποιος να επιστρέφει ως «μεσσίας» και να απαιτεί από όλους τους υπόλοιπους να αποδείξουν γιατί υπάρχουν.
Το ΠΑ.ΣΟ.Κ δεν χρειάζεται πιστοποιητικό πολιτικής ύπαρξης από τον Αλέξη Τσίπρα.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν χρειάζεται να απολογηθεί στον κ. Τσίπρα για τα χρόνια που το ΠΑ.ΣΟ.Κ έδωσε τη μάχη της αντιπολίτευσης ενώ ο ίδιος διέλυσε την παράταξή του.
Γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν είναι μια προσωπική υπόθεση.
Δεν είναι «εγώ ή κανείς».
Δεν είναι «ή εμείς ή χάος».
Είναι μια δημοκρατική παράταξη με ιστορία, κοινωνικές ρίζες, πρόγραμμα και ανθρώπους που μπορούν να κυβερνήσουν.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη διαφορά.
Το ΠΑ.ΣΟ.Κ δεν επιστρέφει για να αναπαραστήσει το παρελθόν.
Επιστρέφει για να μιλήσει για το μέλλον.
Με συγκεκριμένο κυβερνητικό πρόγραμμα.
Με κοστολογημένες και εφαρμόσιμες προτάσεις.
Με σχέδιο για την οικονομία, την υγεία, την παιδεία, τη στέγαση, την ακρίβεια, την ενέργεια, τους νέους ανθρώπους, τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα και τον πρωτογενή τομέα.
Με ένα πολιτικό προσωπικό που δεν χρειάζεται να εμφανιστεί ως «σωτήρας» για να πείσει.
Και κυρίως, με τον Νίκο Ανδρουλάκη να επιμένει σε μια αυτόνομη πολιτική πορεία, χωρίς να ζητά από κανέναν να διαλέξει ανάμεσα σε δύο παλιές εκδοχές του ίδιου διλήμματος.
Γιατί η χώρα δεν χρειάζεται άλλο ένα δίλημμα τύπου «ή εγώ ή το χάος».
Χρειάζεται μια σοβαρή, αξιόπιστη και προοδευτική κυβερνητική πρόταση.
Και αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση για το ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Να μην κοιτάζει πίσω.
Να μην εγκλωβίζεται στις προσωπικές φιλοδοξίες κανενός.
Να μην περιμένει από κανέναν «μεσσία».
Να κοιτάξει μπροστά και να πείσει την ελληνική κοινωνία ότι υπάρχει άλλος δρόμος.
Απέναντι στην κυβερνητική αλαζονεία της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και απέναντι στην πολιτική λογική του «ή εμείς ή κανείς», το ΠΑ.ΣΟ.Κ οφείλει να απαντήσει με κάτι πολύ πιο δύσκολο και πολύ πιο ουσιαστικό:
Με πρόγραμμα. Με πολιτικό προσωπικό. Με αξιοπιστία. Με σχέδιο. Με κυβέρνηση ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Γιατί η πολιτική αλλαγή δεν είναι ιδιοκτησία κανενός.
Και η δημοκρατική παράταξη δεν έχει ανάγκη από «μεσσίες». Έχει ανάγκη από πολιτική, σχέδιο και ανθρώπους που μπορούν να το κάνουν πράξη.
Γιώργος Καλαμάτας
