Η Θεσσαλονίκη αυτές τις ημέρες δεν φιλοξενεί απλώς τη ΔΕΘ.
Εκθέτει, με μια ειρωνεία που κανένας επιμελητής δεν θα μπορούσε να σκηνοθετήσει καλύτερα, ολόκληρο το ιδεολογικό υλικό της χώρας:
ο Μέγας Αλέξανδρος, τον οποίο επικαλούμαστε με υψωμένη φωνή κάθε φορά που αισθανόμαστε ότι απειλείται η εθνική μας συνέχεια, έχει εγκιβωτιστεί στα truss και στα καλώδια της σκηνής του Ρέμου, ενώ ο Άγιος Παΐσιος, τον οποίο επίσης επικαλούμαστε ως απόδειξη ότι η Ορθοδοξία παραμένει ζωντανή, προσφέρεται ήδη σε διήμερο πακέτο με ξενοδοχείο, πρωινό, ΔΕΘ και συναυλία, στην ακαταμάχητη τιμή των 120 ευρώ το άτομο.
Και πίσω από αυτή την απίθανη σύνθεση βρίσκεται ο Μητσοτάκης στη Θεσσαλονίκη της Διεθνούς Έκθεσης, μέσα στην ετήσια πολιτική σκηνοθεσία κατά την οποία ακόμη και το μέλλον της χώρας παρουσιάζεται ως προϊόν με ρομπότ, παροχές, εξαγγελίες και τιμή.
Δεν πρόκειται λοιπόν για τρεις άσχετες εικόνες αλλά για μία και μόνη πολιτισμική πρόταση:
έχουμε μετατρέψει καθετί που κάποτε απαιτούσε απόσταση, γνώση, πίστη ή δέος σε διαθέσιμο περιεχόμενο.
Την Ιστορία σε σκηνικό,
την αγιοσύνη σε destination,
την πολιτική σε event
και την ίδια την πόλη… σε περίπτερο.
Μια χώρα που μιλά ακατάπαυστα για τις «αξίες» της έχει μάθει τόσο καλά την αξία τους, ώστε πλέον ξέρει ακριβώς πώς να τις πακετάρει, να τις φωτίζει, να τις τιμολογεί και να τις πουλά.
