Του Γ.τεκίδη
Και ο πολιτικός κόσμος επίσης. Κι όταν λέμε πολιτικός κόσμος κύρια αναφερόμαστε σε αυτόν της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς, που ευαγγελίζονται μια άλλη τάξη πραγμάτων και πολιτικές αλληλέγγυες και ανακουφιστικές για...
την κοινωνία της εργασίας, του μόχθου, όλων αυτών που αγωνίζονται κυριολεκτικά για την επιβίωση, σήμερα. Μια ματιά στον κόσμο όπου γης μοναχά θλίψη και μελαγχολία και απογοήτευση γεννά. Θλίψη και αγανάκτηση για πολιτικές ηγεσίες όχι απλά κατώτερες των περιστάσεων μα ηθελημένα και προκλητικές και ανίκανες και μη έχοντας καμιά διάθεση να ασχοληθούν με τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα των χωρών τους. Κυβερνήσεις που δεν τους αφορά επί της ουσίας ο περίγυρος τους, οι άνθρωποι τους, που υποφέρουν από την ανέχεια, την στέρηση βασικών μέσων επιβίωσης, την αφαίρεση κάθε ελπίδας για το αύριο που ξημερώνει για τους ίδιους και τα παιδιά τους, που φαντάζει μελανό έως και μαύρο.
Η πολιτική αναισθησία, η περιφρόνηση και αυτής ακόμα της αξίας της ζωής του διπλανού, οι ωμές απειλές των ισχυρών χωρών για χρήση στρατιωτικής βίας απέναντι σε γειτονικές χώρες που δεν υποκύπτουν στο παραλογισμό και στη φασιστική συμπεριφορά του ισχυρού. Ο αμοραλισμός και η κατρακύλα ηθικών και πολιτικών αξιών που σημάδεψαν την ανθρωπότητα και εδραιώθηκαν σε σημαντικό βαθμό με το τέλος του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου, σήμερα είναι στην ημερήσια διάταξη. Μια ημερήσια διάταξη γεμάτη ετσιθελισμό, θράσος και ευτέλεια αυτής της μάστιγας που κατ ευφημισμό αποκαλείται παγκόσμια ηγεσία. Διεθνές δίκαιο, ΟΗΕ, αρχές καλής γειτονίας και συνεργασίας των χωρών, βοήθεια και αλληλεγγύη στις λεγόμενες τριτοκοσμικές χώρες, λύση και ανακούφιση του μεγάλου ζητήματος της μετανάστευσης, αυτής που γεννά η πολεμοκάπηλη πολιτική των μεγάλων και ισχυρών, ούτε φωνή, μήτε ψίθυρος. Λύση για αυτούς στα παραπάνω προβλήματα αποτελεί και ‘έμπρακτα το αποδείχνουν, η χρήση ωμής βίας και καταστολής. Και όλα αυτά επενδυμένα με μια ασύλληπτη και χυδαία προπαγάνδα, περί ασφάλειας , ησυχίας, ηρεμίας και κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης. Για ποιους όλα αυτά; . Μα για τους πολίτες αυτών των χωρών, που κινδυνεύουν από τους… λαοπλάνους πολιτικούς, εκείνους που τολμούν οι …θρασείς να μιλούν για λαϊκή ευημερία, κοινωνική πρόοδο, δικαιοσύνη και παροχή ευκαιριών για μια ανθρωπινότερη ζωή. Μέρος αυτού του τερατώδους πολιτικού πάζλ στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου αποτελεί και η χώρα μας. Με κυβέρνηση Κ. Μητσοτάκη και με μισή κοινοβουλευτική ομάδα που αλληθωρίζει προκλητικά προς την ακροδεξιά, δεν ήταν δυνατόν να μη συμβαίνει κάτι τέτοιο. Ποτέ από την μεταπολίτευση και εντεύθεν ο τόπος δεν γνώρισε μια τόσο αμετροεπή, βάναυσα προκλητική, αντιλαϊκή κυβέρνηση. Κυβέρνηση που με απερίγραπτο κυνισμό, λαϊκή περιφρόνηση και σαδιστική χαρά για τα πάθη της κοινωνίας τα τελευταία χρόνια, που όμοια της στη κυριολεξία δεν ξαναπέρασε. Μια κυβέρνηση που βασίστηκε και βασίζεται στον άκρατο Γκεμπελισμό στη πιο βάναυση μορφή του. Έχουν αναγάγει την μαύρη προπαγάνδα από τα ελεγχόμενα από την ίδια ΜΜΕ, σε ακαταμάχητο όπλο ελέγχου της σκέψης και της συνείδησης των πολιτών. Έτσι που μια αποχαυνωμένη σήμερα κοινωνία να παρακολουθεί άπραγη και σε ληθαργική κατάσταση μια κυβέρνηση να επαίρεται με τόνους αμέτρητου θράσους και κομπορρημοσύνη μνημειώδη, για το πόσα άξια και αποτελεσματική είναι στην υπεράσπιση των συμφερόντων της πατρίδας και του λαού. Οι σημερινοί κακοποιητές της πραγματικότητας και της αλήθειας, πρέπει σίγουρα να διασκεδάζουν με τη προπαγάνδα τους, εννοώντας πως πράγματι αποφασιστικοί και αποτελεσματικοί είναι για την προστασία της οικονομικής και παρασιτικής ολιγαρχίας του τόπου και φυσικά και για τα δικά τους τα άκρως προσωπικά συμφέροντα. Στόχος τους ήταν και παραμένει η πλήρης συμμόρφωση του κόσμου και ζητούμενο η κοινωνική αφασία, ο ωχαδερφισμός, το ΄΄ κοίτα τη δουλειά σου και τι σε νοιάζει για τον άλλο που πνίγεται στα αδιέξοδα΄΄. Εν μέρει το κατάφεραν, αποδεικνύοντας στούς πρωτεξαδέλφους τους πολιτικά, τον εσμό των φασιστοειδών,πως σήμερα δεν είναι απαραίτητα τα όπλα και η γυμνή βία προκειμένου να ελέγξεις τη λαϊκή συνείδηση και τη σκέψη της μάζας. Τη δουλειά αυτή άνετα μπορεί να την κάνει η τηλεόραση, το ραδιόφωνο , ο Τύπος, συνεπικουρούμενα αυτά από ένα σημαντικό μέρος αργυρώνητων τύπων που αυτοαποκαλούνται δημοσιογράφοι. Όσο πιο μεγάλο το ψέμα και η διαστρέβλωση, τόσο πιο πιστευτά και σήμερα ζούμε μια πραγματική ζοφερή πραγματικότητα.
Εν υπνώσει η κοινωνία, σε πλήρη σύγχυση και επιδερμικό στοχασμό και οι λοιπός κόσμος, ο πολιτικός της Σοσιαλδημοκρατίας και της Αριστεράς. Άραγε ι δεν καταλαβαίνουν και πορεύονται με αυτό το ανέμελο και γεμάτο δήθεν αυτοπεποίθηση βήμα;. Αναρωτιέται ο δημοκρατικός κόσμος και η πάλε-ποτέ λαϊκή πλεμπάγια, τι θα γίνει τελικά; Θα σηκώσει κανένας κεφάλι, πέρα από τις ανέξοδες κορώνες στο Μητσοτακικό εφιάλτη η θα καταλήξουμε σε μια κεκαλυμμένη δικτατορία με κοινοβουλευτικό μανδύα;, Λίγος ο καιρός και η ζωή δεν περιμένει πότε η δημοκρατία και η λαϊκή κυριαρχία, θα δεήσουν να ντυθούν, να στολιστούν και να βγούνε στο δρόμο του αγώνα.
Η πολιτική αναισθησία, η περιφρόνηση και αυτής ακόμα της αξίας της ζωής του διπλανού, οι ωμές απειλές των ισχυρών χωρών για χρήση στρατιωτικής βίας απέναντι σε γειτονικές χώρες που δεν υποκύπτουν στο παραλογισμό και στη φασιστική συμπεριφορά του ισχυρού. Ο αμοραλισμός και η κατρακύλα ηθικών και πολιτικών αξιών που σημάδεψαν την ανθρωπότητα και εδραιώθηκαν σε σημαντικό βαθμό με το τέλος του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου, σήμερα είναι στην ημερήσια διάταξη. Μια ημερήσια διάταξη γεμάτη ετσιθελισμό, θράσος και ευτέλεια αυτής της μάστιγας που κατ ευφημισμό αποκαλείται παγκόσμια ηγεσία. Διεθνές δίκαιο, ΟΗΕ, αρχές καλής γειτονίας και συνεργασίας των χωρών, βοήθεια και αλληλεγγύη στις λεγόμενες τριτοκοσμικές χώρες, λύση και ανακούφιση του μεγάλου ζητήματος της μετανάστευσης, αυτής που γεννά η πολεμοκάπηλη πολιτική των μεγάλων και ισχυρών, ούτε φωνή, μήτε ψίθυρος. Λύση για αυτούς στα παραπάνω προβλήματα αποτελεί και ‘έμπρακτα το αποδείχνουν, η χρήση ωμής βίας και καταστολής. Και όλα αυτά επενδυμένα με μια ασύλληπτη και χυδαία προπαγάνδα, περί ασφάλειας , ησυχίας, ηρεμίας και κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης. Για ποιους όλα αυτά; . Μα για τους πολίτες αυτών των χωρών, που κινδυνεύουν από τους… λαοπλάνους πολιτικούς, εκείνους που τολμούν οι …θρασείς να μιλούν για λαϊκή ευημερία, κοινωνική πρόοδο, δικαιοσύνη και παροχή ευκαιριών για μια ανθρωπινότερη ζωή. Μέρος αυτού του τερατώδους πολιτικού πάζλ στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου αποτελεί και η χώρα μας. Με κυβέρνηση Κ. Μητσοτάκη και με μισή κοινοβουλευτική ομάδα που αλληθωρίζει προκλητικά προς την ακροδεξιά, δεν ήταν δυνατόν να μη συμβαίνει κάτι τέτοιο. Ποτέ από την μεταπολίτευση και εντεύθεν ο τόπος δεν γνώρισε μια τόσο αμετροεπή, βάναυσα προκλητική, αντιλαϊκή κυβέρνηση. Κυβέρνηση που με απερίγραπτο κυνισμό, λαϊκή περιφρόνηση και σαδιστική χαρά για τα πάθη της κοινωνίας τα τελευταία χρόνια, που όμοια της στη κυριολεξία δεν ξαναπέρασε. Μια κυβέρνηση που βασίστηκε και βασίζεται στον άκρατο Γκεμπελισμό στη πιο βάναυση μορφή του. Έχουν αναγάγει την μαύρη προπαγάνδα από τα ελεγχόμενα από την ίδια ΜΜΕ, σε ακαταμάχητο όπλο ελέγχου της σκέψης και της συνείδησης των πολιτών. Έτσι που μια αποχαυνωμένη σήμερα κοινωνία να παρακολουθεί άπραγη και σε ληθαργική κατάσταση μια κυβέρνηση να επαίρεται με τόνους αμέτρητου θράσους και κομπορρημοσύνη μνημειώδη, για το πόσα άξια και αποτελεσματική είναι στην υπεράσπιση των συμφερόντων της πατρίδας και του λαού. Οι σημερινοί κακοποιητές της πραγματικότητας και της αλήθειας, πρέπει σίγουρα να διασκεδάζουν με τη προπαγάνδα τους, εννοώντας πως πράγματι αποφασιστικοί και αποτελεσματικοί είναι για την προστασία της οικονομικής και παρασιτικής ολιγαρχίας του τόπου και φυσικά και για τα δικά τους τα άκρως προσωπικά συμφέροντα. Στόχος τους ήταν και παραμένει η πλήρης συμμόρφωση του κόσμου και ζητούμενο η κοινωνική αφασία, ο ωχαδερφισμός, το ΄΄ κοίτα τη δουλειά σου και τι σε νοιάζει για τον άλλο που πνίγεται στα αδιέξοδα΄΄. Εν μέρει το κατάφεραν, αποδεικνύοντας στούς πρωτεξαδέλφους τους πολιτικά, τον εσμό των φασιστοειδών,πως σήμερα δεν είναι απαραίτητα τα όπλα και η γυμνή βία προκειμένου να ελέγξεις τη λαϊκή συνείδηση και τη σκέψη της μάζας. Τη δουλειά αυτή άνετα μπορεί να την κάνει η τηλεόραση, το ραδιόφωνο , ο Τύπος, συνεπικουρούμενα αυτά από ένα σημαντικό μέρος αργυρώνητων τύπων που αυτοαποκαλούνται δημοσιογράφοι. Όσο πιο μεγάλο το ψέμα και η διαστρέβλωση, τόσο πιο πιστευτά και σήμερα ζούμε μια πραγματική ζοφερή πραγματικότητα.
Εν υπνώσει η κοινωνία, σε πλήρη σύγχυση και επιδερμικό στοχασμό και οι λοιπός κόσμος, ο πολιτικός της Σοσιαλδημοκρατίας και της Αριστεράς. Άραγε ι δεν καταλαβαίνουν και πορεύονται με αυτό το ανέμελο και γεμάτο δήθεν αυτοπεποίθηση βήμα;. Αναρωτιέται ο δημοκρατικός κόσμος και η πάλε-ποτέ λαϊκή πλεμπάγια, τι θα γίνει τελικά; Θα σηκώσει κανένας κεφάλι, πέρα από τις ανέξοδες κορώνες στο Μητσοτακικό εφιάλτη η θα καταλήξουμε σε μια κεκαλυμμένη δικτατορία με κοινοβουλευτικό μανδύα;, Λίγος ο καιρός και η ζωή δεν περιμένει πότε η δημοκρατία και η λαϊκή κυριαρχία, θα δεήσουν να ντυθούν, να στολιστούν και να βγούνε στο δρόμο του αγώνα.
