Αφού πέρασε από το επικοινωνιακό επιτελείο του Στέφανου Κασσελάκη, ο Άρης Σπηλιωτόπουλος θυμήθηκε τώρα την παραδοσιακή Δεξιά και τον Αντώνη Σαμαρά. Ο άλλοτε υπουργός και εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Δημοκρατίας εμφανίζεται να αναζητεί την «ψυχή της παράταξης», προκαλώντας εύλογα ερωτήματα για τη δική του πολιτική διαδρομή.
Μιλώντας στον...
ΣΚΑΪ, ο Σπηλιωτόπουλος υποστήριξε ότι ο Αντώνης Σαμαράς «εκφράζει την ψυχή της παράταξης».
Εκτίμησε επίσης ότι ένα ενδεχόμενο κόμμα υπό τον πρώην πρωθυπουργό θα μπορούσε να προσελκύσει τόσο ψηφοφόρους από τον παραδοσιακό πυρήνα της ΝΔ όσο και πολίτες που επιλέγουν σχηματισμούς στα δεξιά της. Παράλληλα, άσκησε κριτική στη σύνθεση της κυβέρνησης, αναφερόμενος στην παρουσία προσώπων με προέλευση από το περιβάλλον του Κώστα Σημίτη και από τον ΛΑΟΣ.
Μόνο που η πολιτική μνήμη δεν μπορεί να λειτουργεί επιλεκτικά. Τον Απρίλιο του 2024, ο ίδιος είχε ενταχθεί στο επικοινωνιακό επιτελείο του τότε προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Στέφανου Κασσελάκη, ενόψει των ευρωεκλογών. Πρόκειται για συγκεκριμένη συνεργασία, καταγεγραμμένη στα τότε δημοσιεύματα, και όχι για κάποια περιστασιακή φιλοφρόνηση προς έναν πολιτικό αντίπαλο.
Σήμερα, λοιπόν, ο πολιτικός «αναχωρητής» επιστρέφει στον δημόσιο διάλογο ως ερμηνευτής της παραδοσιακής παράταξης. Θα είχε ενδιαφέρον να εξηγήσει πώς συνδυάζεται η σημερινή του αγωνία για τη φυσιογνωμία της ΝΔ με την προηγούμενη επιλογή του να συνδράμει επικοινωνιακά την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.
Προφανώς, κάθε άνθρωπος δικαιούται να αναθεωρεί τις απόψεις του και κάθε επαγγελματίας να επιλέγει τις συνεργασίες του. Όταν όμως ένας πρώην υπουργός παρεμβαίνει πολιτικά και κρίνει τις μετακινήσεις άλλων, οφείλει να δέχεται την ίδια εξέταση και για τις δικές του επιλογές. Η επίκληση της παραταξιακής συνέπειας αποκτά βάρος όταν συνοδεύεται από εξηγήσεις.
Η συζήτηση για την επιρροή του Αντώνη Σαμαρά και για το μέλλον της Δεξιάς έχει πολιτικό ενδιαφέρον. Η αξιοπιστία, όμως, όσων συμμετέχουν σε αυτήν δεν εξασφαλίζεται με μια εύστοχη τηλεοπτική ατάκα. Οι ψηφοφόροι θυμούνται ποιος βρέθηκε πού — και δικαιούνται να αναρωτιούνται πότε η «ψυχή της παράταξης» αποτελεί σταθερή πεποίθηση και πότε απλώς την επόμενη στάση μιας πολιτικής περιπλάνησης.
Εκτίμησε επίσης ότι ένα ενδεχόμενο κόμμα υπό τον πρώην πρωθυπουργό θα μπορούσε να προσελκύσει τόσο ψηφοφόρους από τον παραδοσιακό πυρήνα της ΝΔ όσο και πολίτες που επιλέγουν σχηματισμούς στα δεξιά της. Παράλληλα, άσκησε κριτική στη σύνθεση της κυβέρνησης, αναφερόμενος στην παρουσία προσώπων με προέλευση από το περιβάλλον του Κώστα Σημίτη και από τον ΛΑΟΣ.
Μόνο που η πολιτική μνήμη δεν μπορεί να λειτουργεί επιλεκτικά. Τον Απρίλιο του 2024, ο ίδιος είχε ενταχθεί στο επικοινωνιακό επιτελείο του τότε προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Στέφανου Κασσελάκη, ενόψει των ευρωεκλογών. Πρόκειται για συγκεκριμένη συνεργασία, καταγεγραμμένη στα τότε δημοσιεύματα, και όχι για κάποια περιστασιακή φιλοφρόνηση προς έναν πολιτικό αντίπαλο.
Σήμερα, λοιπόν, ο πολιτικός «αναχωρητής» επιστρέφει στον δημόσιο διάλογο ως ερμηνευτής της παραδοσιακής παράταξης. Θα είχε ενδιαφέρον να εξηγήσει πώς συνδυάζεται η σημερινή του αγωνία για τη φυσιογνωμία της ΝΔ με την προηγούμενη επιλογή του να συνδράμει επικοινωνιακά την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.
Προφανώς, κάθε άνθρωπος δικαιούται να αναθεωρεί τις απόψεις του και κάθε επαγγελματίας να επιλέγει τις συνεργασίες του. Όταν όμως ένας πρώην υπουργός παρεμβαίνει πολιτικά και κρίνει τις μετακινήσεις άλλων, οφείλει να δέχεται την ίδια εξέταση και για τις δικές του επιλογές. Η επίκληση της παραταξιακής συνέπειας αποκτά βάρος όταν συνοδεύεται από εξηγήσεις.
Η συζήτηση για την επιρροή του Αντώνη Σαμαρά και για το μέλλον της Δεξιάς έχει πολιτικό ενδιαφέρον. Η αξιοπιστία, όμως, όσων συμμετέχουν σε αυτήν δεν εξασφαλίζεται με μια εύστοχη τηλεοπτική ατάκα. Οι ψηφοφόροι θυμούνται ποιος βρέθηκε πού — και δικαιούνται να αναρωτιούνται πότε η «ψυχή της παράταξης» αποτελεί σταθερή πεποίθηση και πότε απλώς την επόμενη στάση μιας πολιτικής περιπλάνησης.
Ε.Κ.
