19 Νοεμβρίου 1952: Ο στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος γίνεται πρωθυπουργός της Ελλάδας Στις 19 Νοεμβρίου 1952, ο στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος ορκίστηκε πρωθυπουργός της Ελλάδας, έπειτα από τη σαρωτική εκλογική νίκη του κόμματός του, του Ελληνικού Συναγερμού.
Ίδρυσε ...
τον Ελληνικό Συναγερμό το 1951 και στις εκλογές του Νοεμβρίου 1952 συγκέντρωσε το 49,22% των ψήφων και 247 από τις 300 έδρες, σχηματίζοντας αυτοδύναμη κυβέρνηση.
Με τον Σπυρίδωνα Μαρκεζίνη στο Υπουργείο Συντονισμού/Οικονομίας, προχώρησε το 1953 στην υποτίμηση της δραχμής κατά 50% στο πλαίσιο της οικονομικής σταθεροποίησης.
Στήριξε τη στενή σύνδεση της Ελλάδας με τη Δύση, ενώ κατά τη θητεία του τέθηκε πιο έντονα στο προσκήνιο το Κυπριακό ζήτημα και σημειώθηκαν τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου 1955 στην Κωνσταντινούπολη.
Παρέμεινε πρωθυπουργός έως τον θάνατό του στις 4 Οκτωβρίου 1955.
Ο Αλέξανδρος Παπάγος υπήρξε μία από τις σημαντικότερες στρατιωτικές μορφές της νεότερης ελληνικής ιστορίας, φτάνοντας στον ανώτατο βαθμό του Στρατάρχη, τον μοναδικό στην Ελλάδα εκτός βασιλικής οικογένειας.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1883 και σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή των Βρυξελλών και στη Σχολή Εφαρμογής Ιππικού της Υπρ.
Πολέμησε ως αξιωματικός του Ιππικού στο μέτωπο της Μακεδονίας και της Ηπείρου, διακρινόμενος στις επιχειρήσεις για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων.
Εθνικός Διχασμός και Μικρασιατική ΕκστρατείαΑπομάκρυνση (1917): Λόγω των φιλοβασιλικών του φρονημάτων αποτάχθηκε από τον στρατό, αλλά επανήλθε το 1920 μετά τις εκλογές.
Συμμετείχε στις επιχειρήσεις της Μικρασιατικής Εκστρατείας ως επιτελάρχης της Μεραρχίας Ιππικού, λαμβάνοντας μέρος σε κρίσιμες μάχες μέχρι την υποχώρηση του 1922.
Ανήλθε σταδιακά στην ιεραρχία, ανέλαβε τη διοίκηση σωμάτων στρατού, διετέλεσε Υπουργός Στρατιωτικών (1935) και το 1936 τοποθετήθηκε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού (ΓΕΣ).
Ελληνοϊταλικός Πόλεμος και Κατοχή
Αρχιστράτηγος (1940–1941): Με την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου στις 28 Οκτωβρίου 1940, ανέλαβε τη γενική αρχηγία των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, σχεδιάζοντας και διευθύνοντας την επιτυχημένη άμυνα και την αντεπίθεση στη Βόρεια Ήπειρο.
Αιχμαλωσία: Κατά την Κατοχή ίδρυσε την αντιστασιακή οργάνωση Στρατιωτική Ιεραρχία. Συνελήφθη από τους Γερμανούς το 1943 και μεταφέρθηκε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία (μεταξύ άλλων στο Νταχάου), απ' όπου απελευθερώθηκε το 1945.
Τον Ιανουάριο του 1949 ανακλήθηκε στην ενεργό δράση και ανέλαβε τη διοίκηση του Εθνικού Στρατού στην τελική φάση του Εμφυλίου Πολέμου (επιχειρήσεις σε Γράμμο και Βίτσι).
Μετά τη λήξη του Εμφυλίου, του απονεμήθηκε τιμητικά ο βαθμός του Στρατάρχη τον Οκτώβριο του 1949. Παραιτήθηκε από το στράτευμα τον Μάιο του 1951 για να ιδρύσει τον Ελληνικό Συναγερμό.
Με τον Σπυρίδωνα Μαρκεζίνη στο Υπουργείο Συντονισμού/Οικονομίας, προχώρησε το 1953 στην υποτίμηση της δραχμής κατά 50% στο πλαίσιο της οικονομικής σταθεροποίησης.
Στήριξε τη στενή σύνδεση της Ελλάδας με τη Δύση, ενώ κατά τη θητεία του τέθηκε πιο έντονα στο προσκήνιο το Κυπριακό ζήτημα και σημειώθηκαν τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου 1955 στην Κωνσταντινούπολη.
Παρέμεινε πρωθυπουργός έως τον θάνατό του στις 4 Οκτωβρίου 1955.
Ο Αλέξανδρος Παπάγος υπήρξε μία από τις σημαντικότερες στρατιωτικές μορφές της νεότερης ελληνικής ιστορίας, φτάνοντας στον ανώτατο βαθμό του Στρατάρχη, τον μοναδικό στην Ελλάδα εκτός βασιλικής οικογένειας.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1883 και σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή των Βρυξελλών και στη Σχολή Εφαρμογής Ιππικού της Υπρ.
Πολέμησε ως αξιωματικός του Ιππικού στο μέτωπο της Μακεδονίας και της Ηπείρου, διακρινόμενος στις επιχειρήσεις για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων.
Εθνικός Διχασμός και Μικρασιατική ΕκστρατείαΑπομάκρυνση (1917): Λόγω των φιλοβασιλικών του φρονημάτων αποτάχθηκε από τον στρατό, αλλά επανήλθε το 1920 μετά τις εκλογές.
Συμμετείχε στις επιχειρήσεις της Μικρασιατικής Εκστρατείας ως επιτελάρχης της Μεραρχίας Ιππικού, λαμβάνοντας μέρος σε κρίσιμες μάχες μέχρι την υποχώρηση του 1922.
Ανήλθε σταδιακά στην ιεραρχία, ανέλαβε τη διοίκηση σωμάτων στρατού, διετέλεσε Υπουργός Στρατιωτικών (1935) και το 1936 τοποθετήθηκε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού (ΓΕΣ).
Ελληνοϊταλικός Πόλεμος και Κατοχή
Αρχιστράτηγος (1940–1941): Με την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου στις 28 Οκτωβρίου 1940, ανέλαβε τη γενική αρχηγία των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, σχεδιάζοντας και διευθύνοντας την επιτυχημένη άμυνα και την αντεπίθεση στη Βόρεια Ήπειρο.
Αιχμαλωσία: Κατά την Κατοχή ίδρυσε την αντιστασιακή οργάνωση Στρατιωτική Ιεραρχία. Συνελήφθη από τους Γερμανούς το 1943 και μεταφέρθηκε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία (μεταξύ άλλων στο Νταχάου), απ' όπου απελευθερώθηκε το 1945.
Τον Ιανουάριο του 1949 ανακλήθηκε στην ενεργό δράση και ανέλαβε τη διοίκηση του Εθνικού Στρατού στην τελική φάση του Εμφυλίου Πολέμου (επιχειρήσεις σε Γράμμο και Βίτσι).
Μετά τη λήξη του Εμφυλίου, του απονεμήθηκε τιμητικά ο βαθμός του Στρατάρχη τον Οκτώβριο του 1949. Παραιτήθηκε από το στράτευμα τον Μάιο του 1951 για να ιδρύσει τον Ελληνικό Συναγερμό.