Το ιστορικό αυτό γεγονός αποτελεί μια από τις πιο δραματικές μορφές διαμαρτυρίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, γνωστή στην εκκλησιαστική ιστορία ως «το κλείσιμο των εκκλησιών» ή «γενικό πένθος».
Η...
απόφαση αυτή ελήφθη ως έσχατο μέσο πίεσης απέναντι στην καταπιεστική πολιτική των Νεοτούρκων, οι οποίοι προσπαθούσαν να εκτουρκίσουν βίαια τις μειονότητες και να καταργήσουν τα προνόμια που είχαν παραχωρηθεί επίσημα στους χριστιανικούς πληθυσμούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Το Κίνημα των Νεοτούρκων είχε εκδηλωθεί τρία χρόνια νωρίτερα με αρχικές υποσχέσεις για ισότητα, οι οποίες γρήγορα μετατράπηκαν σε σκληρό εθνικισμό και διώξεις. Διώξεις που Κορυφόθηκαν με βίαιη στρατολόγηση Χριστιανών, κλείσιμο ελληνικών σχολείων και δολοφονίες ιεραρχών (όπως ο Μητροπολίτης Γρεβενών Αιμιλιανός).
Οι Νεότουρκοι, μέσω του Κομιτάτου «Ένωση και Πρόοδος», επιδίωκαν τη βίαιη ομογενοποίηση και τον εκτουρκισμό της αυτοκρατορίας. Στο πλαίσιο αυτό, έβαλαν στο στόχαστρο το σύστημα των μιλλέτ (θρησκευτικών κοινοτήτων) και τα ιστορικά προνόμια του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τα οποία εξασφάλιζαν στους Χριστιανούς διοικητική, εκπαιδευτική και δικαστική αυτονομία.
Στις 7 Νοεμβρίου του 1911 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιωακείμ Γ' ο Μεγαλοπρεπής κηρύσσει την Εκκλησία «εν διωγμώ» και διατάζει το κλείσιμο των ναών. Οι καμπάνες σίγησαν, οι εκκλησίες σφραγίστηκαν και δεν τελούνταν μυστήρια (γάμοι, βαπτίσεις) παρά μόνο οι κηδείες σε στενό κύκλο.
Το γεγονός προκάλεσε την έντονη αντίδραση των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής, φέρνοντας σε δύσκολη διπλωματική θέση την υψηλή Πύλη.
Η κρίση αυτή βάθυνε το χάσμα μεταξύ της Οθωμανικής διοίκησης και των χριστιανικών εθνοτήτων, στρώνοντας το έδαφος για τους Βαλκανικούς Πολέμους που ακολούθησαν το 1912.
Το Κίνημα των Νεοτούρκων είχε εκδηλωθεί τρία χρόνια νωρίτερα με αρχικές υποσχέσεις για ισότητα, οι οποίες γρήγορα μετατράπηκαν σε σκληρό εθνικισμό και διώξεις. Διώξεις που Κορυφόθηκαν με βίαιη στρατολόγηση Χριστιανών, κλείσιμο ελληνικών σχολείων και δολοφονίες ιεραρχών (όπως ο Μητροπολίτης Γρεβενών Αιμιλιανός).
Οι Νεότουρκοι, μέσω του Κομιτάτου «Ένωση και Πρόοδος», επιδίωκαν τη βίαιη ομογενοποίηση και τον εκτουρκισμό της αυτοκρατορίας. Στο πλαίσιο αυτό, έβαλαν στο στόχαστρο το σύστημα των μιλλέτ (θρησκευτικών κοινοτήτων) και τα ιστορικά προνόμια του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τα οποία εξασφάλιζαν στους Χριστιανούς διοικητική, εκπαιδευτική και δικαστική αυτονομία.
Στις 7 Νοεμβρίου του 1911 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιωακείμ Γ' ο Μεγαλοπρεπής κηρύσσει την Εκκλησία «εν διωγμώ» και διατάζει το κλείσιμο των ναών. Οι καμπάνες σίγησαν, οι εκκλησίες σφραγίστηκαν και δεν τελούνταν μυστήρια (γάμοι, βαπτίσεις) παρά μόνο οι κηδείες σε στενό κύκλο.
Το γεγονός προκάλεσε την έντονη αντίδραση των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής, φέρνοντας σε δύσκολη διπλωματική θέση την υψηλή Πύλη.
Η κρίση αυτή βάθυνε το χάσμα μεταξύ της Οθωμανικής διοίκησης και των χριστιανικών εθνοτήτων, στρώνοντας το έδαφος για τους Βαλκανικούς Πολέμους που ακολούθησαν το 1912.
