Όταν ο υποπλοίαρχος Ρόμπερτ Μέιναρντ επέστρεψε στη Βιρτζίνια, στην πλώρη του πλοίου του κρεμόταν το κεφάλι του Μαυρογένη. Ήταν...
η απόδειξη ότι ο πειρατής που λίγους μήνες νωρίτερα είχε αποκλείσει ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια των βρετανικών αποικιών ήταν νεκρός.
Ο Μαυρογένης είχε σκοτωθεί στις 22 Νοεμβρίου 1718, σε μια μάχη που κρίθηκε πάνω στο κατάστρωμα του αντιπάλου του, στα νερά του Όκρακοκ.

Η σταδιοδρομία του ως πειρατή καπετάνιου υπήρξε σύντομη, όμως μέσα σε αυτό το διάστημα πρόλαβε να αιχμαλωτίσει εμπορικά πλοία και να αναγκάσει μια ολόκληρη πόλη να διαπραγματευτεί μαζί του.
Ο άνθρωπος πίσω από το προσωνύμιο
Ο Μαυρογένης είναι ευρύτερα γνωστός ως Έντουαρντ Τιτς, αν και το επώνυμό του εμφανίζεται με διαφορετικές γραφές στις ιστορικές καταγραφές.
Τα πρώτα χρόνια της ζωής του παραμένουν ασαφή. Σύμφωνα με μια διαδεδομένη εκδοχή, είχε υπηρετήσει ως κουρσάρος στον Πόλεμο της Βασίλισσας Άννας, όπως ονομάστηκε στη βόρεια Αμερική το εκεί μέτωπο του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής.

Οι κουρσάροι έπλεαν με κρατική άδεια που τους επέτρεπε να επιτίθενται σε εχθρικά πλοία.
Με το τέλος του πολέμου, η πειρατεία προσέφερε σε ορισμένους από αυτούς έναν τρόπο να συνεχίσουν να ζουν από τη θάλασσα και τη λεία.
Ο Τιτς οφείλει το προσωνύμιό του στην πυκνή, μαύρη γενειάδα του.
Σε μια αφήγηση που δημοσιεύτηκε λίγα χρόνια μετά τον θάνατό του, εμφανίζεται με κορδέλες στα γένια και αναμμένα φιτίλια που τύλιγαν το πρόσωπό του με καπνό.
Οι λεπτομέρειες αυτής της εμφάνισης πέρασαν στη λαϊκή παράδοση και επηρέασαν για αιώνες τις απεικονίσεις του.

Η φήμη του είχε πρακτική αξία για έναν πειρατή. Ένας καπετάνιος που πίστευε ότι είχε απέναντί του κάποιον ικανό για τα πάντα είχε σοβαρό λόγο να παραδώσει το φορτίο του και να σώσει το πλήρωμά του.
Το δουλεμπορικό που έγινε πειρατική ναυαρχίδα
Το 1717, στην ανατολική Καραϊβική, ο Μαυρογένης κατέλαβε το γαλλικό πλοίο «Λα Κονκόρντ», που χρησιμοποιούνταν στο δουλεμπόριο.
Το μετονόμασε σε «Εκδίκηση της Βασίλισσας Άννας» και το έκανε ναυαρχίδα του.
Με αυτό έπλεε στην Καραϊβική και στις ακτές της Βόρειας Αμερικής, όπου τα εμπορικά πλοία μετέφεραν ανθρώπους, προμήθειες και εμπορεύματα ανάμεσα στις αποικίες και στα νησιά.
Η κατάληψή του δείχνει πόσο στενά συνδεόταν η πειρατεία με το εμπόριο του Ατλαντικού.

Το ίδιο σκαρί που χρησιμοποιήθηκε για τη μεταφορά υποδουλωμένων ανθρώπων πέρασε στα χέρια ενός πληρώματος που ζούσε αρπάζοντας πλοία και φορτία από αυτές τις θαλάσσιες διαδρομές.
Η πιο παράτολμη ενέργειά του ήρθε τον Μάιο του 1718. Ο Μαυρογένης εμφανίστηκε έξω από το Τσάρλεστον της Νότιας Καρολίνας και απέκλεισε το λιμάνι για σχεδόν μία εβδομάδα.
Οι άνδρες του κατέλαβαν πλοία και κράτησαν ομήρους, ανάμεσά τους επιβάτες με θέση στην τοπική κοινωνία.
Ο αποκλεισμός έφερε την πειρατεία στην πόρτα μιας αποικιακής πόλης της οποίας η οικονομία στηριζόταν στη ναυσιπλοΐα.
Κάθε πλοίο που πλησίαζε κινδύνευε και η τύχη των ομήρων έδινε στον Μαυρογένη τη δυνατότητα να επιβάλει τους όρους του.

Η επιτυχία στο Τσάρλεστον ακολουθήθηκε από την απώλεια της ναυαρχίδας του.
Τον Ιούνιο του 1718, η «Εκδίκηση της Βασίλισσας Άννας» προσάραξε κοντά στο σημερινό Μπόφορτ της Βόρειας Καρολίνας και εγκαταλείφθηκε.
Έχει διατυπωθεί η εκδοχή ότι ο ίδιος προκάλεσε την προσάραξη, όμως οι προθέσεις του παραμένουν αβέβαιες.
Ο Μαυρογένης πέρασε μέρος του καλοκαιριού στην πόλη Μπαθ και το φθινόπωρο βρέθηκε στο Όκρακοκ, μια δίοδο ανάμεσα στον Ατλαντικό και στα προστατευμένα νερά του Πάμλικο που χρησιμοποιούσαν τα πλοία της περιοχής.
Η τελευταία μάχη στο Όκρακοκ
Την πρωτοβουλία για την καταδίωξή του πήρε ο Αλεξάντερ Σπότσγουντ, κυβερνήτης της γειτονικής Βιρτζίνια.
Επικεφαλής της αποστολής τέθηκε ο Μέιναρντ, αξιωματικός του βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού.
Η επιλογή του Σπότσγουντ να στείλει άνδρες στα νερά άλλης αποικίας δείχνει πώς μια απειλή στη θάλασσα μπορούσε να ξεπεράσει τα όρια της εξουσίας κάθε κυβερνήτη.

Οι έμποροι και οι ναυτικοί της Βιρτζίνια χρησιμοποιούσαν τις ίδιες διαδρομές με εκείνους της Βόρειας Καρολίνας.
Η δράση ενός πειρατικού πληρώματος στο Όκρακοκ αφορούσε και τις δύο αποικίες.
Η σύγκρουση της 22ας Νοεμβρίου εξελίχθηκε από αναμέτρηση ανάμεσα σε πλοία σε μάχη σώμα με σώμα.
Ο Μαυρογένης και άνδρες του πέρασαν στο κατάστρωμα του σκάφους του Μέιναρντ, όπου η σύγκρουση έγινε φονική και για τις δύο πλευρές.

Εκεί σκοτώθηκαν ο πειρατής και αρκετοί από τους συντρόφους του. Ο Μέιναρντ πήρε μαζί του στη Βιρτζίνια όσους πειρατές είχαν επιζήσει και διέταξε να αποκεφαλίσουν τον Μαυρογένη.
Η μεταφορά του κεφαλιού είχε διπλό σκοπό. Πιστοποιούσε τον θάνατό του στις αρχές και έκανε την τύχη του δημόσιο θέαμα, σε μια εποχή που οι αποικιακές κυβερνήσεις χρησιμοποιούσαν τη δημόσια τιμωρία ως προειδοποίηση.
Από τις αφηγήσεις στο ναυάγιο
Η εικόνα του Μαυρογένη που έφτασε στις επόμενες γενιές οφείλει πολλά σε μια συλλογή αφηγήσεων για διαβόητους πειρατές, που εκδόθηκε στο Λονδίνο το 1724 με το όνομα του Κάπτεν Τσαρλς Τζόνσον.
Η μαύρη γενειάδα, ο καπνός και το βίαιο τέλος του πρόσφεραν στους αναγνώστες μια μορφή που μπορούσαν εύκολα να αναγνωρίσουν και να θυμηθούν.
Καθώς η ιστορία του περνούσε σε βιβλία και εικονογραφήσεις, αυτή η μορφή έγινε πρότυπο για τη φιγούρα του πειρατή.
Αντίθετα, βασικά ερωτήματα για τον ίδιο τον άνθρωπο, όπως το πού μεγάλωσε και πώς πέρασε τα πρώτα του χρόνια στη θάλασσα, έμειναν ανοιχτά.
Στις 21 Νοεμβρίου 1996, σχεδόν στην επέτειο του θανάτου του, μια ομάδα ερευνών εντόπισε κανόνια και άγκυρες στον βυθό κοντά στο Μπόφορτ.
Η θέση του ναυαγίου, η χρονολόγηση των αντικειμένων και η σύγκρισή τους με τις ιστορικές καταγραφές οδήγησαν στην ταυτοποίησή του με τη χαμένη ναυαρχίδα.

Ανάμεσα στα ευρήματα ήταν μια μπρούντζινη καμπάνα με χρονολογία 1705, κεραμικά, εργαλεία και γυάλινες χάντρες που χρησιμοποιούνταν στο εμπόριο.
Η έρευνα έδωσε υλική υπόσταση σε μια ιστορία γνωστή κυρίως από αφηγήσεις και πρόσφερε στοιχεία για το πλοίο, το φορτίο του και την καθημερινότητα όσων ζούσαν πάνω του.
Ο Μαυρογένης έμεινε στη μνήμη για τη γενειάδα και την τελευταία μάχη του. Στον βυθό του Μπόφορτ, όμως, σώθηκε και η ιστορία του κόσμου μέσα στον οποίο έδρασε.
Οι άγκυρες, τα κανόνια και οι χάντρες παραπέμπουν στον ίδιο Ατλαντικό όπου ένα γαλλικό δουλεμπορικό μπορούσε μέσα σε λίγους μήνες να γίνει πειρατική ναυαρχίδα και όπου ο αποκλεισμός ενός λιμανιού αρκούσε για να αναστατώσει μια ολόκληρη αποικία.
Εκεί βρισκόταν η πραγματική δύναμή του, στην ικανότητα να παρεμβαίνει στις θαλάσσιες διαδρομές από τις οποίες εξαρτιόταν η ζωή στην ακτή.
