τον έναν τον παντρεύτηκα τελικά
Μαρία Αμανατίδου
Υπάρχουν αποφάσεις στη ζωή που τις παίρνεις αφού έχεις εξετάσει προσεκτικά όλα τα δεδομένα. Και υπάρχουν κι εκείνες που, αν τις έλεγες στη μάνα σου δεν σε ξέπλενε ούτε ο Νείλος. Η...
συγκεκριμένη ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
 |
Ήμουν στην Αίγυπτο. Βράδυ. Νείλος. Και κάποια στιγμή βρέθηκα μπροστά σε μια φελούκα με δύο άντρες που, μέχρι πολύ λίγο πριν, ήταν πρακτικά άγνωστοι.
Και μπήκα.
Μόνη μου.
Σε μια βάρκα.
Βράδυ.
Στον Νείλο.
Με δύο άντρες που δεν γνώριζα.
Μαμά, αν το διαβάζεις αυτό, έχει τελειώσει καλά. Συνέχισε.
Η φελούκα άρχισε να απομακρύνεται από την όχθη. Τα φώτα έμεναν πίσω μας, οι φωνές χαμήλωναν και μπροστά υπήρχε εκείνο το τεράστιο, σκοτεινό νερό. Θυμάμαι τον αέρα. Τη μυρωδιά του ποταμού. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις μυρωδιές του Καΐρου, ούτε τα φώτα του να καθρεφτίζονται στο νερό.
Και θυμάμαι να σκέφτομαι για ένα πολύ σύντομο δευτερόλεπτο:
«Τι σκατά κάνεις;»
Η σωστή ερώτηση. Απλώς ήρθε λίγο αργά. Θα μπορούσα να μην είχα μπει.
Για την ακρίβεια, υπήρχαν περίπου 48 πολύ λογικοί λόγοι για να μην μπω.
Δεν τους άκουσα. Και ευτυχώς. Γιατί εκείνο το βράδυ δεν με απήγαγαν.
Δεν με πέταξαν στον Νείλο. Δεν χρειάστηκε να πρωταγωνιστήσω σε true crime podcast. Έγινε κάτι πολύ χειρότερο.
Με τον έναν κατέληξα να παντρευτώ.
Anyways. Κανείς δεν μπορεί να πει ότι η ιστορία μου δεν είχε plot twist. Και χρόνια μετά, όταν σκέφτομαι εκείνη τη βραδιά, δεν σκέφτομαι τόσο τον γάμο. Σκέφτομαι τη στιγμή πριν μπω στη βάρκα.
Εκείνο το μικρό κενό ανάμεσα στο:
«Να πάω;» και στο: «Άντε, πάμε.»
Γιατί τελικά σε αυτό το μικρό κενό, εκεί μέσα χωράνε ολόκληρες ζωές.
Σ’ αυτό το δευτερόλεπτο που αποφασίζεις αν θα κάνεις ένα βήμα μπροστά ή θα επιστρέψεις εκεί που ξέρεις. Και όχι. Δεν πιστεύω ότι πρέπει να μπαίνουμε νύχτα σε βάρκες με αγνώστους. Ας μη φύγουμε από αυτή την ιστορία με εντελώς λάθος δίδαγμα. Πιστεύω όμως ότι κάποιες φορές πρέπει να λες ναι πριν προλάβεις να βρεις δεκαεπτά λόγους για να πεις όχι.
Στο ταξίδι.
Στην πρόσκληση.
Στη γνωριμία.
Στο μάθημα που ήθελες πάντα να κάνεις.
Στο βιβλίο που θέλεις να γράψεις.
Στη ζωγραφική που ξεκίνησες στα πενήντα.
Στην ιδέα που σου φαίνεται λίγο χαζή.
Στο πράγμα που δεν ξέρεις αν «είναι για σένα».
Γιατί έχουμε μάθει να πιστεύουμε ότι πριν ξεκινήσουμε κάτι πρέπει να ξέρουμε πού θα μας οδηγήσει.
Δεν γίνεται.
Η περιπέτεια, εξ ορισμού, δεν σου δίνει spoiler.
Αλλιώς θα λεγόταν πρόγραμμα. Και ίσως αυτό είναι που ξεχνάμε μεγαλώνοντας. Να αφήνουμε λίγο χώρο για το απρόβλεπτο. Για κάτι που δεν ξέρουμε να κάνουμε. Για κάτι στο οποίο μπορεί να είμαστε χάλια. Για μια ιστορία που δεν ξέρουμε ακόμη το τέλος της. Κάπως έτσι σκέφτομαι και το Days Made of Paper.
Δεν ξέρω τι θα φτιάξεις. Ούτε θέλω να ξέρω. Μπορεί να γράψεις μια ιστορία που είχες ξεχάσει. (έχω πολλές τέτοιες)
Μπορεί να ζωγραφίσεις για πρώτη φορά μετά από τριάντα χρόνια. Μπορεί να κόψεις, να κολλήσεις, να μουτζουρώσεις, να φτιάξεις κάτι πανέμορφο ή κάτι εντελώς απαίσιο. Μπορεί να ανακαλύψεις κάτι που σου αρέσει. Μπορεί να ανακαλύψεις κάτι για σένα. Μπορεί απλώς να περάσεις υπέροχα.
Το θέμα δεν είναι να ξέρεις πού θα καταλήξεις.
Το θέμα είναι να μπεις στη βάρκα.
Θέλεις;
Ζήσε την περιπέτεια του Days Made of Paper.
Πάτα το κουμπί. Μπες. Δοκίμασε. Φτιάξε. Παίξε.
Και άσε για μία φορά την ιστορία να σου δείξει μόνη της πού πηγαίνει.
Ποτέ δεν ξέρεις πού μπορεί να σε οδηγήσει.
Εμένα, πάντως, μια φελούκα στον Νείλο με οδήγησε σε γάμο.
Οπότε καταλαβαίνεις.
Με το Days Made of Paper μπορεί να συμβεί οτιδήποτε.
