του Κ. Καραγιαννίδη
Χρόνια και χρόνια προσπαθείς πολύ ψηλά ν’ ανέβεις,
πριν πάρεις τον κατήφορο για να ξανακατέβεις.
Αγώνας όλη σου η ζωή για να την κατακτήσεις,
πλούτη, τιμές, υπάρχοντα πολλά να αποκτήσεις...
Απ’ το παράθυρο της ζωής πίσω της αν κοιτάξεις,
ίσως δε θα βρεις τίποτα, όσο πολύ κι αν ψάξεις.
Η μνήμη σου αδύνατη και η θωριά επίσης,
του χρόνου την πυκνότητα πώς τάχα να τρυπήσεις.
Μέσα στο χρόνο μοναχός νιώθεις να αιωρείσαι,
μπορεί να ‘χεις εκτίμηση, μπορεί να αμφισβητείσαι.
Πού ήσουνα, πού βρίσκεσαι και πού μπορεί να υπάγεις,
σκιά στο χθες, πνοή στο νυν, ασήμαντο ό,τι κάνεις.
Και όταν θα ‘ρθει η στιγμή που θα αποδημήσεις,
ασήμαντο το έργο σου, ό,τι και αν αφήσεις.
Γρήγορα εσύ θα ξεχαστείς στου κόσμου μες στη βιάση,
μεγάλο ψ έ μ α η ζωή που θα ‘χει πια περάσει.
Κ. Καραγιαννίδης 12 – 11 - 2026
