Ευτυχώς κράτησε μόνο μία χρονιά. Φέτος έχω ήδη φάει μελομακάρονα και ετοιμάζω κάτι καινούργιο…
Μαρία Αμανατίδου
Ήταν μια χρονιά που είχα πάθει αλλεργία στα Χριστούγεννα. Is that even a thing?
Δεν ξέρω αν υπάρχει επιστημονικός όρος γι’ αυτό, αλλά εγώ το είχα πάθει κανονικότατα. Δεν ήθελα δέντρο. Δεν ήθελα φωτάκια. Δεν ήθελα στολίδια. Δεν ήθελα να ακούσω το Last Christmas ούτε για αστείο. Και κυρίως...
δεν ήθελα να βγάλω εκείνες τις κούτες από το πατάρι που κάθε χρόνο κατεβαίνουν πιο εύκολα απ’ ό,τι ανεβαίνουν.
Δεν θυμάμαι καν τι ακριβώς μου έφταιγε. Ίσως η κούραση, ίσως η ζωή, ίσως εκείνο το περίεργο συναίσθημα που σε πιάνει όταν όλοι γύρω σου επιμένουν να είναι χαρούμενοι κι εσύ δεν έχεις την παραμικρή διάθεση να συμμετάσχεις.
Ευτυχώς, το παιδί μου είχε άλλα σχέδια.
Έφερε τα φιλαράκια του στο σπίτι και ξαφνικά, χωρίς να το καταλάβω, το σπίτι γέμισε φωνές, γέλια, μουσικές, παπούτσια πεταμένα στην είσοδο, πειράγματα και εκείνη την υπέροχη φασαρία που κάνουν οι νέοι άνθρωποι όταν περνούν καλά.
Και κάπως έτσι έγιναν Χριστούγεννα.
Χωρίς να τα έχω προγραμματίσει. Χωρίς να τα έχω οργανώσει. Χωρίς να έχω φροντίσει να είναι όλα τέλεια.
Ευτυχώς, αυτή την αλλεργία την έπαθα μόνο μία φορά.
Γιατί φέτος, αγαπητοί μου, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Λαχταράω Χριστούγεννα.
Λαχταράω φωτάκια, στολισμένα δέντρα, κεριά, μυρωδιές, χριστουγεννιάτικες ταινίες που ξέρω απέξω και παρ’ όλα αυτά θα ξαναδώ. Θέλω βόλτες σε φωτισμένους δρόμους, ζεστό καφέ, χαζά χριστουγεννιάτικα τραγούδια και την υπέροχη δικαιολογία να βάζω λίγη παραπάνω λάμψη στην καθημερινότητά μου.
Με το που μπήκε ο Νοέμβρης και μύρισε εκείνη η πρώτη χειμωνίλα, κάτι έκανε κλικ μέσα μου.
Στις 2 Νοεμβρίου έφαγα και τα πρώτα μου μελομακάρονα.
Ναι, στις ΔΥΟ.
Και δεν αισθάνομαι καμία απολύτως ανάγκη να απολογηθώ.
Δεν ξέρω αν είναι η ηλικία, αν έχω ανάγκη από λίγη περισσότερη ομορφιά, αν κουράστηκα από όλη αυτή την παράνοια που συμβαίνει γύρω μας ή αν απλώς φέτος αποφάσισα να μη βάλω χρονόμετρο στη χαρά.
Γιατί, μεταξύ μας, ποιος αποφάσισε ότι η χαρά πρέπει να ξεκινάει την 1η Δεκεμβρίου;
Και κάπου ανάμεσα σε αυτή την πρόωρη χριστουγεννιάτικη έξαρση, στα μελομακάρονα και στις σκέψεις για παλιά Χριστούγεννα, μου ήρθε μια ιδέα.
Να φτιάξω κάτι που να χωράει όλες τις εκδοχές των Χριστουγέννων.
Και τις χαρούμενες. Και τις αστείες. Και τις νοσταλγικές. Και εκείνες που δεν ήταν ακριβώς όπως τις είχαμε φανταστεί.
Γιατί τα Χριστούγεννα δεν είναι πάντα σαν τις διαφημίσεις με τις τέλειες οικογένειες, τα ασορτί πουλόβερ και τα τραπέζια στα οποία κανείς δεν τσακώνεται για την πολιτική.
Κάποια Χριστούγεννα μυρίζουν κανέλα. Κάποια μυρίζουν το φαγητό της μαμάς. Κάποια έχουν ένα παλιό στολίδι που κρατάμε από παιδιά. Κάποια έχουν ανθρώπους που δεν είναι πια εδώ. Κάποια έχουν έναν έρωτα, έναν χωρισμό, ένα ταξίδι, μια μεγάλη έκπληξη ή ένα οικογενειακό τραπέζι που ακόμα συζητιέται.
Κάποια θέλουμε να τα ξαναζήσουμε.
Και κάποια, σαν εκείνη τη χρονιά της αλλεργίας μου, μας μαθαίνουν ότι η μαγεία μπορεί να εμφανιστεί ακόμα κι όταν δεν την περιμένουμε.
Έτσι γεννήθηκε το 12 Days of Xmas.
12 Days of Xmas
12 prompts. 12 stories. A little Christmas magic.
Φαντάσου ένα μικρό χριστουγεννιάτικο advent calendar. Μόνο που αντί για σοκολατάκια, κάθε μέρα ανοίγεις το email σου και βρίσκεις μια μικρή δημιουργική έκπληξη.
Για 12 ημέρες θα λαμβάνεις ένα διαφορετικό prompt. Μια αφορμή για να θυμηθείς, να γράψεις, να παρατηρήσεις, να επινοήσεις μια ιστορία ή απλώς να παίξεις.
Μπορεί να είναι μια ανάμνηση από τα παιδικά σου Χριστούγεννα. Μια ιστορία που δεν είπες ποτέ. Ένα πρόσωπο. Ένα δώρο. Μια μυρωδιά. Ή κάτι που δεν συνέβη ποτέ, αλλά θα ήθελες πολύ να είχε συμβεί.
Και το καλύτερο;
Δεν είναι μάθημα δημιουργικής γραφής. Δεν χρειάζεται να ξέρεις να γράφεις. Και δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα σωστά.
Μπορείς να γράψεις μία πρόταση ή δέκα σελίδες. Μπορείς να ζωγραφίσεις, να κάνεις κολάζ, να κολλήσεις παλιές φωτογραφίες, χαρτιά περιτυλίγματος, εισιτήρια, αποκόμματα περιοδικών ή εκείνη την καρτ ποστάλ που κρατάς χρόνια χωρίς να ξέρεις γιατί.
Μπορείς να γράψεις κάτι αληθινό ή να επινοήσεις κάτι εντελώς φανταστικό.
Δεν υπάρχουν βαθμοί, σωστές απαντήσεις, ούτε κάποιος που θα διορθώσει τα γραπτά σου με κόκκινο στυλό.
Το μόνο που χρειάζεσαι είναι περίπου 15 λεπτά την ημέρα και λίγη περιέργεια.
Ένα τετράδιο ή μερικά χαρτιά. Ένα στυλό. Ίσως ψαλίδι, κόλλα, μαρκαδόρους, νερομπογιές. Και φυσικά εκείνο το συρτάρι με τα «μην το πετάξεις, κάπου θα χρειαστεί».
Ε, λοιπόν, ήρθε η ώρα του.
Και θέλω να σου πω και κάτι ακόμα.
Δεν έφτιαξα το 12 Days of Xmas για να προσθέσω άλλη μία υποχρέωση στη λίστα σου. Έχουμε ήδη αρκετές.
Το έφτιαξα γιατί πιστεύω ότι έχουμε ανάγκη από μικρές στιγμές που να ανήκουν μόνο σε εμάς. Από λίγο παιχνίδι. Από λίγη φαντασία. Από αφορμές για να ξανασυναντήσουμε ιστορίες που έχουμε ξεχάσει ή για να δημιουργήσουμε ολοκαίνουργιες.
Κι αν χάσεις μια μέρα; Δεν πειράζει. Αν ανοίξεις όλα τα email μετά τις γιορτές; Επίσης δεν πειράζει.
Δεν υπάρχει επιθεώρηση χριστουγεννιάτικης δημιουργικότητας.
Υπάρχει μόνο η πρόσκληση να φτιάξεις κάτι δικό σου.
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το μυστικό των Χριστουγέννων. Όχι να προσπαθούμε να τα κάνουμε τέλεια, αλλά να αφήνουμε χώρο να συμβεί κάτι όμορφο.
Όπως τότε που το παιδί μου έφερε τους φίλους του στο σπίτι και μου θύμισε, χωρίς καν να το ξέρει, ότι οι γιορτές δεν βρίσκονται μέσα στις κούτες με τα στολίδια.
Βρίσκονται στις ιστορίες που ζούμε.
Και σε εκείνες που αξίζει να κρατήσουμε.
Φέτος, λοιπόν, εκτός από το δέντρο, λέω να στολίσουμε και λίγο τις ιστορίες μας.
Θα έρθεις;
12 Days of Xmas — 12 prompts. 12 stories. A little Christmas magic.
Σε περιμένω στο μικρό μας χριστουγεννιάτικο δημιουργικό παιχνίδι.
Ανακάλυψε το 12 Days of Xmas
Υ.Γ. Αν έχεις ήδη φάει μελομακάρονα, είμαστε φίλοι. Αν έχεις ήδη στολίσει, σε ζηλεύω. Αν δεν έχεις καμία διάθεση για Χριστούγεννα φέτος, σε καταλαβαίνω περισσότερο απ’ όσο νομίζεις. Και υπάρχει χώρος και για σένα εδώ.
